ทำไมยังเจ็บทั้งที่เขาลืมเราไปแล้ว

เราคบกับคนๆนึงเข้าปีที่สิบล่ะ เราเริ่มจากการเป็นพี่น้องแล้วมาตกลงเป็นแฟน ช่วง5ปีแรกดีหมด เค้าดูแลเราอย่างดีคอยรับคอยส่ง ตามใจอยากได้อะไรอยากกินอะไรพาไปทุกที่ พอเราเรียนจบกับมาอยู่บ้านทำงาน ทำให้เราเจอกันน้อยลง ปีละสองถึงสามครั้งทุกครั้งที่เราเจอเราดีใจน่ะ เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอ หลังจากนั้นเราเจอกันน้อยลง เราเริ่มคุยกันน้อยลง เราบ้าทำงาน  พอช่วงสองปีหลังเราไม่ค่อยได้เจอกัน คุยกันน้อยลง ทะเลาะกันบ่อยขึ้น เค้าไม่เคยฟังเหตุผลต่อให้เราอธิบาย อาทิตย์นึงคุยกันประมานสามถึงสี่ครั้ง คุยในระยะเวลาสั้นๆคำพูดน้ำเสียงเปลี่ยน เขาชอบหาว่าเราชวนทะเลาะทั้งๆที่เราก็พูดกับเค้าเหมือนเดิม  ความสัมพันธ์มาเริ่มบั่นทอนความรู้สึกเราเรื่อยๆ เรารู้สึกว่าเราไม่มีค่า เราพยายามเข้าหาแต่เขากับถอยหนี เราลางานเพื่อไปเที่ยวกับเขาแต่เรารับรู้ได้ถึงชินชาของเขา เรารู้สึกว่าเขาไม้เหมือนเดิม แต่เราก็ยังหลอกตัวเองอยู่ ว่าทุกอย่างยังเป็นเหมือนเดิม จนวันนึงเรารู้สึกเฉยชากับเขา เราไม่โอเคกับสิ่งเป็นอยู่ เราเหนื่อยกับความรู้สึกตัวเอง เราจึงเดินออกมา เราไม่รู้ว่าเราคิดผิดหรือคิดถูกที่เดินออกมา เรารู้แค่ว่าเราเหนื่อยกับที่เราเจอวันนี้ เราเบื่อที่ต้องนั่งทะเลาะกับเรื่องเดิมๆ แต่ลึกๆในความรู้สึก เราเสียใจที่เดินออกมา เราทำถูกแล้วใช่ป่ะที่เดินออก แต่ทำไมเรายังเจ็บทั้งๆที่เราเป็นคนบอกเลิก