สวัสดีครับ
ปัจจุบัน อายุ เกือบๆ 30 ปี ผมเป็นครู ที่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง ช่วงนี้มีสถานการณ์โควิดเกิดขึ้น ทำให้หยุดยาว
ช่วงนี้เลยมีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผมน่าจะมีปัญหากับระบบราชการ (คิดว่าครูหลายท่านน่าจะเข้าใจ)
และระบบการศึกษาไทย ที่ไม่ค่อยมีผลกับเด็กในยุคนี้
แต่ผมไม่มีปัญหากับเด็ก ไม่มีปัญหากับเพื่อนครู หรือ ผอ นะครับ
แต่ความรู้สึกอยากเปลี่ยนงานมีเยอะมากเลยครับ เพราะไม่ค่อยมีความสุข จากแรกๆที่คิดว่า อดทนไปก่อนเดี๋ยวคงจะมีความสุขขึ้น
คงจะมีคำถามเกิดขึ้นคือ ไม่อยากเป็นครูแล้วทำไมถึงมาเรียนครู / ไม่เสียดายเวลาเหรอ / ไม่เสียดายสิ่งที่เรียนมาเหรอ
.
คือ ย้อนไป ช่วง ม.6 ผมไม่รู้จริงๆว่า อยากเรียนต่ออะไร และเป็นช่วงจังหวะที่ มีทุนเรียนครูเข้ามาพอดี ที่บ้านก็เชียร์ (แต่ไม่ได้บังคับ)
ส่วนตัวถนัดสายคำนวณอยู่แล้ว และค่อนข้างทำได้ดี จึงตัดสินใจสอบชิงทุน และได้ทุนมาครับ ดังนั้น เส้นทางผมมันเลยต้องตรงดิ่งมาครูเท่านั้น
.
ส่วนเรื่องเสียดาย ผมไม่ค่อยรู้สึกแบบนั้นครับ พอชั่งระหว่าง เสียดายแต่ไม่มีความสุข กับ ไม่ได้ใช้สิ่งที่มีแต่มีความสุข เทียบกับระยะเวลาราชการอีก 30ปี
.
ความคิดที่เกิดขึ้นตอนนี้คือ อยากไปเรียนภาษาที่ต่างประเทศ แต่หมายความว่า เราจะต้องออกจากราชการ ซึ่งเป็นเรื่องที่ ใหญ่
กับทางบ้านก็ยังไม่ได้คุย แต่คิดว่าคงไม่เห็นด้วยแน่ๆ มันมีปัจจัยหลายอย่างที่ต้องคิด เช่น กลับมาจะทำอะไรต่อ
.
เพื่อนๆ คนไหนเคยมีความรู้สึกแบบนี้ แล้วเคยผ่านมันมาแล้วบ้างไหมครับ
.
* ปล. ผมไม่ได้อยากเปลี่ยนงานตอนนี้นะครับ ในพ้นช่วงวิกฤตไปก่อน
ขอให้ทุกท่านอยู่อย่างปลอดภัยนะครับ
มีใครเป็นบ้างมั้ยครับ ทำงานมา 5 ปีแล้ว แต่ความสุขที่ควรมี มันค่อยๆหายไป อยากเปลี่ยนงาน
ปัจจุบัน อายุ เกือบๆ 30 ปี ผมเป็นครู ที่โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่ง ช่วงนี้มีสถานการณ์โควิดเกิดขึ้น ทำให้หยุดยาว
ช่วงนี้เลยมีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ผมน่าจะมีปัญหากับระบบราชการ (คิดว่าครูหลายท่านน่าจะเข้าใจ)
และระบบการศึกษาไทย ที่ไม่ค่อยมีผลกับเด็กในยุคนี้
แต่ผมไม่มีปัญหากับเด็ก ไม่มีปัญหากับเพื่อนครู หรือ ผอ นะครับ
แต่ความรู้สึกอยากเปลี่ยนงานมีเยอะมากเลยครับ เพราะไม่ค่อยมีความสุข จากแรกๆที่คิดว่า อดทนไปก่อนเดี๋ยวคงจะมีความสุขขึ้น
คงจะมีคำถามเกิดขึ้นคือ ไม่อยากเป็นครูแล้วทำไมถึงมาเรียนครู / ไม่เสียดายเวลาเหรอ / ไม่เสียดายสิ่งที่เรียนมาเหรอ
.
คือ ย้อนไป ช่วง ม.6 ผมไม่รู้จริงๆว่า อยากเรียนต่ออะไร และเป็นช่วงจังหวะที่ มีทุนเรียนครูเข้ามาพอดี ที่บ้านก็เชียร์ (แต่ไม่ได้บังคับ)
ส่วนตัวถนัดสายคำนวณอยู่แล้ว และค่อนข้างทำได้ดี จึงตัดสินใจสอบชิงทุน และได้ทุนมาครับ ดังนั้น เส้นทางผมมันเลยต้องตรงดิ่งมาครูเท่านั้น
.
ส่วนเรื่องเสียดาย ผมไม่ค่อยรู้สึกแบบนั้นครับ พอชั่งระหว่าง เสียดายแต่ไม่มีความสุข กับ ไม่ได้ใช้สิ่งที่มีแต่มีความสุข เทียบกับระยะเวลาราชการอีก 30ปี
.
ความคิดที่เกิดขึ้นตอนนี้คือ อยากไปเรียนภาษาที่ต่างประเทศ แต่หมายความว่า เราจะต้องออกจากราชการ ซึ่งเป็นเรื่องที่ ใหญ่
กับทางบ้านก็ยังไม่ได้คุย แต่คิดว่าคงไม่เห็นด้วยแน่ๆ มันมีปัจจัยหลายอย่างที่ต้องคิด เช่น กลับมาจะทำอะไรต่อ
.
เพื่อนๆ คนไหนเคยมีความรู้สึกแบบนี้ แล้วเคยผ่านมันมาแล้วบ้างไหมครับ
.
* ปล. ผมไม่ได้อยากเปลี่ยนงานตอนนี้นะครับ ในพ้นช่วงวิกฤตไปก่อน
ขอให้ทุกท่านอยู่อย่างปลอดภัยนะครับ