เรื่องของเรามีอยู่ว่าเราเคยมีแฟนคนนึงค่ะ เลิกกันไปได้สองปีแล้วค่ะ ตอนที่คบกันมีปัญหากันบ่อยมาก เรารักเค้ามากๆค่ะ ตอนที่เลิกกันแทบจะเป็นบ้าเลยค่ะ แต่ด้วยความที่เป็นคนเสียใจ หรือไม่ชอบอยู่กับอะไรแย่ๆนานๆ เราเลยเสียใจไม่นานและเลือกที่จะเดินต่อ ไม่กลับไปง้อและไม่วอแวอะไรทั้งนั้น เราตัดขาดเลยค่ะ
ตั้งแต่นั้นมาเราก็โสดมาตลอดเกือบสองปี และปิดใจให้กับทุกคนที่เข้ามาโดยตลอดเลยค่ะ เรามีความสุขกับชีวิตโสดมากกว่าตอนมีแฟนมากก (จนคิดว่าน่าจะเลิกกันตั้งนานละ) เรากลายเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง เราไม่ชอบคุยแชทกับคนอื่น ขี้เกียดคุยแชท คุยโทรศัพท์มากๆ เวลาของเราทั้งหมดทุ่มเทให้กับการเรียนค่ะ เวลาว่างคือดูยูทูปกับซีรีย์ เรามักจะปฎิเสธคนที่เข้ามาว่า "เราไม่อยากมีแฟน เราเรียนหนักไม่มีเวลาดูแลใคร แค่เวลาดูแลตัวเองก็ไม่มีแล้ว" จริงๆเหตุผลทั้งหมดคืออาจจะหวงความโสด(อารมณ์แบบกลัวมีแฟนแล้วมีความสุขไม่เท่าตอนโสดแบบนี้😂) หรือไม่อยากเริ่มต้นใหม่ค่ะ กลัวการเริ่มต้นใหม่ กลัวต้องมีจุดจบ (เราไม่ชอบการจากลาเลยค่ะ😅) แล้วถ้าเราเจอสถานการณ์ที่อึดอัดของความสัมพันธ์ในช่วงที่คุยกับใครสักคน เราจะเดินออกมาเลยแบบไม่สนใจอะไรเลยค่ะ เราคิดว่าเอาที่ตัวเองสบายใจ(ดูเห็นแก่ตัวรึป่าวคะ?😅) ทั้งหมดคือนิสัยส่วนตัวของเราค่ะ
ปัญหามันมีอยู่ว่า ตอนนี้เราเจอกับหนุ่มเกาหลีคนนึงค่ะ ตอนแรกที่คุย เราไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ ก็คุยแลกเปลี่ยนภาษาทั่วๆไป เห็นเป็นเหมือนเพื่อน แต่พอคุยเรื่อยๆ เค้าเริ่มหยอดเราทุกเม็ดเลยค่ะ😂 แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เราชอบเค้าหรอกนะคะ สิ่งที่ทำให้เราเริ่มมองผู้ชายคนนี้มากขึ้น มาจากการที่เค้าเป็นผู้ชายที่ใส่ใจรายละเอียดมากๆค่ะ เค้าจำทุกอย่างที่เป็นเราได้หมด เค้าบอกว่าชอบสิ่งที่เราเป็น เค้าชอบสิ่งที่เราคิดว่ามันเป็นปมด้อยของเราแต่เค้ามองว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้เค้าสนใจเรามากกว่ามองว่าเป็นปมด้อยค่ะ เวลาไปไหนเราไม่เคยต้องถามค่ะ เค้าบอกเองหมด จำได้แม้กระทั่งยี่ห้อเครื่องสำอางค์ โทนสีที่เราอยากได้ได้หมดค่ะ เวลาเค้าไปห้างแล้วเจออะไรที่เราชอบเค้าจะถ่ายมาให้ดูตลอดค่ะ เธอชอบอันนี้ใช่ไหม ฉันจำได้ ประมาณนี้ค่ะ จนเราตกใจว่าจำได้ขนาดนั้นเลยหรอ? เค้าพูดเหมือนรู้จักเราดี ทั้งที่คุยกันได้ไม่นาน รู้ว่าจริงๆแล้วเราคิดอะไร เป็นอะไร รู้ดีไปหมดโดยที่เราไม่ต้องอธิบายเลยค่ะ เค้าเป็นห่วงเรา คอยเทคแคร์เราดีมากๆค่ะ เพราะว่าเราเรียนหนักและพักผ่อนน้อยค่ะ เวลาที่เรามีปัญหาไม่สบายใจ เหมือนเค้าไม่สบายใจไปกับเราด้วยเลยค่ะ เค้าเป็นคนเย็นชามากกับคนอื่น แต่กับเราเค้าเป็นคนน่ารักมาก และมีอีกหลายๆอย่างเลยค่ะ เค้าคือผู้ชายที่ยิ่งกว่าหลุดมาจากซีรีส์ ทั้งหมดที่พูดมา มันไม่ใช่สิ่งที่เค้าทำในช่วงแรกแล้วหายไปนะคะ เค้าเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันแรกจนตอนนี้มาเสมอต้นเสมอปลายตลอดเลยค่ะ
ถ้าเป็นหลายๆคน คงคิดว่ามันดีใช่ไหมคะที่เจอคนดีๆแบบนี้😂 แต่ด้วยปมในใจของเรา เรากลับกลัวค่ะ กลัวที่จะเผลอใจ กลัวที่จะหลงเค้า เราพยายามทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งที่ในใจเรามันรู้สึกมาก เพราะเรากลัวว่าถ้าเราแสดงออกมากเกินไป เราจะเสียใจอีกค่ะ เราเลยกั้กความรู้สึกตัวเองกับเค้ามาตลอด กลัวว่าจะเสียมิตรภาพดีๆ กลัวไปหมดเลยค่ะ มันเลยทำให้เราเริ่มถอยห่างจากผู้ชายคนนี้ค่ะ เราไม่ได้ตอบกลับเค้าและเริ่มห่างๆออกมากค่ะ ยอมรับว่าคิดถึงมากๆเลยค่ะ อยากคุยแต่ก็กลัวใจตัวเองค่ะ
อยากสอบถามคนที่มีอาการแบบเรา ทำยังไงให้เริ่มต้นใหม่อย่างสบายใจได้บ้างคะ? ทำยังไงให้เราไม่มองว่าตัวเองแย่ และไม่เหมาะจะมีแฟนบ้างคะ? ทุกคนลบความคิดแย่ๆแบบนี้ออกไปได้ยังไงคะ? คิดยังไงกับผู้ชายแบบนี้บ้างคะ ถ้าคุณเจอผู้ชายแบบนี้ คุณจะเดินต่อไปไหมคะ? หรือหายไปจากเค้าเพราะความกลัวของตัวเอง 😅
ปล. ขอโทษที่อาจจะอ่านแล้วงงๆนะคะ เราเล่าเรื่องไม่เก่งค่ะ ขออภัยด้วยจริงๆ ขอบคุณสำหรับคำตอบและคำแนะนำล่วงหน้านะคะ🙏🏻
กลัวการเริ่มต้นใหม่
ตั้งแต่นั้นมาเราก็โสดมาตลอดเกือบสองปี และปิดใจให้กับทุกคนที่เข้ามาโดยตลอดเลยค่ะ เรามีความสุขกับชีวิตโสดมากกว่าตอนมีแฟนมากก (จนคิดว่าน่าจะเลิกกันตั้งนานละ) เรากลายเป็นคนมีโลกส่วนตัวสูง เราไม่ชอบคุยแชทกับคนอื่น ขี้เกียดคุยแชท คุยโทรศัพท์มากๆ เวลาของเราทั้งหมดทุ่มเทให้กับการเรียนค่ะ เวลาว่างคือดูยูทูปกับซีรีย์ เรามักจะปฎิเสธคนที่เข้ามาว่า "เราไม่อยากมีแฟน เราเรียนหนักไม่มีเวลาดูแลใคร แค่เวลาดูแลตัวเองก็ไม่มีแล้ว" จริงๆเหตุผลทั้งหมดคืออาจจะหวงความโสด(อารมณ์แบบกลัวมีแฟนแล้วมีความสุขไม่เท่าตอนโสดแบบนี้😂) หรือไม่อยากเริ่มต้นใหม่ค่ะ กลัวการเริ่มต้นใหม่ กลัวต้องมีจุดจบ (เราไม่ชอบการจากลาเลยค่ะ😅) แล้วถ้าเราเจอสถานการณ์ที่อึดอัดของความสัมพันธ์ในช่วงที่คุยกับใครสักคน เราจะเดินออกมาเลยแบบไม่สนใจอะไรเลยค่ะ เราคิดว่าเอาที่ตัวเองสบายใจ(ดูเห็นแก่ตัวรึป่าวคะ?😅) ทั้งหมดคือนิสัยส่วนตัวของเราค่ะ
ปัญหามันมีอยู่ว่า ตอนนี้เราเจอกับหนุ่มเกาหลีคนนึงค่ะ ตอนแรกที่คุย เราไม่ได้คิดอะไรเลยค่ะ ก็คุยแลกเปลี่ยนภาษาทั่วๆไป เห็นเป็นเหมือนเพื่อน แต่พอคุยเรื่อยๆ เค้าเริ่มหยอดเราทุกเม็ดเลยค่ะ😂 แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เราชอบเค้าหรอกนะคะ สิ่งที่ทำให้เราเริ่มมองผู้ชายคนนี้มากขึ้น มาจากการที่เค้าเป็นผู้ชายที่ใส่ใจรายละเอียดมากๆค่ะ เค้าจำทุกอย่างที่เป็นเราได้หมด เค้าบอกว่าชอบสิ่งที่เราเป็น เค้าชอบสิ่งที่เราคิดว่ามันเป็นปมด้อยของเราแต่เค้ามองว่ามันเป็นสิ่งที่ทำให้เค้าสนใจเรามากกว่ามองว่าเป็นปมด้อยค่ะ เวลาไปไหนเราไม่เคยต้องถามค่ะ เค้าบอกเองหมด จำได้แม้กระทั่งยี่ห้อเครื่องสำอางค์ โทนสีที่เราอยากได้ได้หมดค่ะ เวลาเค้าไปห้างแล้วเจออะไรที่เราชอบเค้าจะถ่ายมาให้ดูตลอดค่ะ เธอชอบอันนี้ใช่ไหม ฉันจำได้ ประมาณนี้ค่ะ จนเราตกใจว่าจำได้ขนาดนั้นเลยหรอ? เค้าพูดเหมือนรู้จักเราดี ทั้งที่คุยกันได้ไม่นาน รู้ว่าจริงๆแล้วเราคิดอะไร เป็นอะไร รู้ดีไปหมดโดยที่เราไม่ต้องอธิบายเลยค่ะ เค้าเป็นห่วงเรา คอยเทคแคร์เราดีมากๆค่ะ เพราะว่าเราเรียนหนักและพักผ่อนน้อยค่ะ เวลาที่เรามีปัญหาไม่สบายใจ เหมือนเค้าไม่สบายใจไปกับเราด้วยเลยค่ะ เค้าเป็นคนเย็นชามากกับคนอื่น แต่กับเราเค้าเป็นคนน่ารักมาก และมีอีกหลายๆอย่างเลยค่ะ เค้าคือผู้ชายที่ยิ่งกว่าหลุดมาจากซีรีส์ ทั้งหมดที่พูดมา มันไม่ใช่สิ่งที่เค้าทำในช่วงแรกแล้วหายไปนะคะ เค้าเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันแรกจนตอนนี้มาเสมอต้นเสมอปลายตลอดเลยค่ะ
ถ้าเป็นหลายๆคน คงคิดว่ามันดีใช่ไหมคะที่เจอคนดีๆแบบนี้😂 แต่ด้วยปมในใจของเรา เรากลับกลัวค่ะ กลัวที่จะเผลอใจ กลัวที่จะหลงเค้า เราพยายามทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรทั้งที่ในใจเรามันรู้สึกมาก เพราะเรากลัวว่าถ้าเราแสดงออกมากเกินไป เราจะเสียใจอีกค่ะ เราเลยกั้กความรู้สึกตัวเองกับเค้ามาตลอด กลัวว่าจะเสียมิตรภาพดีๆ กลัวไปหมดเลยค่ะ มันเลยทำให้เราเริ่มถอยห่างจากผู้ชายคนนี้ค่ะ เราไม่ได้ตอบกลับเค้าและเริ่มห่างๆออกมากค่ะ ยอมรับว่าคิดถึงมากๆเลยค่ะ อยากคุยแต่ก็กลัวใจตัวเองค่ะ
อยากสอบถามคนที่มีอาการแบบเรา ทำยังไงให้เริ่มต้นใหม่อย่างสบายใจได้บ้างคะ? ทำยังไงให้เราไม่มองว่าตัวเองแย่ และไม่เหมาะจะมีแฟนบ้างคะ? ทุกคนลบความคิดแย่ๆแบบนี้ออกไปได้ยังไงคะ? คิดยังไงกับผู้ชายแบบนี้บ้างคะ ถ้าคุณเจอผู้ชายแบบนี้ คุณจะเดินต่อไปไหมคะ? หรือหายไปจากเค้าเพราะความกลัวของตัวเอง 😅
ปล. ขอโทษที่อาจจะอ่านแล้วงงๆนะคะ เราเล่าเรื่องไม่เก่งค่ะ ขออภัยด้วยจริงๆ ขอบคุณสำหรับคำตอบและคำแนะนำล่วงหน้านะคะ🙏🏻