ขอปรึกษาหน่อยค่ะ

เรื่องการวางแผนอนาคตการไม่มีเป้าหมายในชีวิต รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่เอาอะไรเลยแล้วมาตายเอาดาบหน้า แต่ตัวเองเป็นคนที่วางแผนในอนาคตและมีแผนสำรองตลอดว่า หงุดหงิดทุกครั้งที่ถามอีกฝ่ายว่าอยากเป้นอะไรอยากทำอะไรแ

ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไหม แต่เรารู้สึกว่าบางวันชีวิตมันก็เล่นใหญ่เกินไปกับเรื่องเล็กๆ อย่างวันนี้คือหิวข้าวมาก แบบหิวจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว เลยตั้งใจว่าจะออกไปหาอะไรกินง่ายๆ จบๆ ไป เริ่มจากเดินออกจากบ้าน

คือเราอายุ 12 ปีค่ะ อยู่ป.6 แต่งานหน้าที้รับผิดชอบเยอะมาก เราเหนื่อยมากๆค่ะ กิจกรรมแข่งขันคุณครูก็ชอบให้ไปแข่ง ซึ่งช่วงขึ้นป.6ใหม่ๆมันเครียดมากๆค่ะ งานก็เยอะ ตอนนี้เราอยู่กับคุณพ่อ ซึ่งคุณพ่อซื้อที่ให

ผมผิดไหมเขาชอบหายบ่อยๆนานๆมาทีคือแฟนผมเขาบอกอยากอยู่คนเดียวเป็นเพราะดขาเหนื่อยเขาเครียดอยากอยู่คนเดียวอันนี้ผมเข้าใจแต่ที่หายไปนานๆทีจะกลับมาวันเดียยผมเข้าใจแต่นี่เป็นมา2อาทิตแล้วคับบางทีคนรอมันก้เหนื

คือเริ่มเลยนะคะ คือตอนแรกเราชอบเขามาก ด้วยความคิดเขาหลายๆอย่าง เราคิดว่าเขาโต แบบพร้อมที่จะเข้าใจกัน แต่พอคุยกัน คือแบบโห เอาความคิดเป็นใหญ่สุดๆ คือแบบ เราท้อมาก พอเราพูด บอกเราเถียง หรือบางทีเขาถามเร

กุ้มใจ - อัสนี วสันต์ โชติกุล https://www.youtube.com/watch?v=PM_1ZXrBzf4 ไม่รู้ไปโกรธใครมา ไม่พูดไม่จา ทำหน้าบึ้งตึง ทำฟืดทำฟัดทำดื้อดึง เพราะใครหรือจึง บึ้งตึงบอกมา ปวดหัว หรือว่าปว

เราอยู่กับยายค่ะ ยายปากเสียมาก บ่นทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อมีใครมาบ้านก็เริ่มเอาข้อเสียเราไปพูดแล้วค่ะ บางทีแอบคิดว่าเพื่ออะไร? กับเรายายทำนิสัยข่มเหงมาตลอดค่ะ พูด เปรต,ผี,ตายโหง เป็นคำในชีวิตประจำวัน(ภาษ

จากที่อกหักก็กินข้าวไม่ได้เลยค่ะ รู้สึกไม่อยากกินอะไรเลย สภาพจิตใจตอนนี้ก็แย่มาก พยายามทำอะไรที่ไม่นึกถึงเขา สุดท้ายพอก่อนจะนอนมันก็นึกถึงอยู่ดี ไม่อยากเป็นแบบนี้เลยจริง ๆ เวลาผ่านไปโคตรช้าเลย ไม่รู้ผ

คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ช่วงนี้ใกล้จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว เเล้วเราทั้งเครียดทั้งเหนื่อยใจ ทั้งกดดัน ต้องแบกรับความควาดหวังของผู้เป็นพ่อและแม่ เพราะว่าพี่คนโตไม่สนใจการเรียน แล้วก็เกเรมากเลยคะ ถ้าจะให้พูดเล

เราเป็นพี่คนโตนะคะ พ่พ่อเราเสียจากอุบัติเหตุไปเมื่อสองปีก่อนทำให้การทำงานบ้านทุกอย่างตกมาที่เราแม่เราจากที่เป็นพนักงานราชการก็เลิกทำงานเนื่องจากอยากย้ายกลับมาอยู่บ้านเราเลยต้องย้ายโรงเรียนตามมาช่วงเลิ