ความรู้สึกแบบนี้โครตแย่

คือแบบครอบครัวผมเหมือนแบบเวลาทะเลาะกับผมทีนะครับบางทีเรื่องนั้นผมก็ไม่ได้ผิดมาตะคอกใส่ซึ่งแม่ผมแทบไม่เคยพูดดีใส่ผมเลย ด่าไม่ไอ ก็ไอควายด่ากันเหมือนไม่ใช่ลูก คือเค้ากลับมาจากทำงานที เข้ามาในบ้านเห็นหน้าผมด่าเลย คือเวลาผมพูดกับพ่อแม่ ผมจะพูดดีตลอดแม่ครับพ่อครับ ผมไม่มีครับคอยรับความรู้สึกเลยมีอะไรก็พูดไม่ได้ผมอยากหนีออกจากบ้านมากเลยนะแต่ก็ไม่มีที่ไป   
เขาบอกบอกผมว่าอะไรรู้ไหมตอนผมบอกไม่อยากอยู่ละบ้านหลังนี้ เขาก็บอกไปเลยไปไหนก็ไป คือแบบอะไรวะผมแม้งแล้วเวลาทำอะไรให้พ่อไม่พอใจเขาก็จะพูดแบบว่าหาเลี้ยงตัวเองเลยนะ คือผมไม่รู้อะไรแล้วอะครับทุกวันนี้ผมกักตัวอยู่แต่ในห้องตัวเอง พอเวลาจะกินข้าวก็ต้องรอให้เขากินเสร็จก่อนค่อยออกไปกิน ผมมีแค่มือถือกับคอมที่คอยทำให้ผมรู้สึกไม่เหงาได้คอยสอนอะไรหลายๆอย่าง
ผมกล้าพูดเลยว่าพ่อกับแม่ไม่เคยสอนอะไรเกี่ยวกับชีวิตรให้ผมเลย ผมเคยถามเค้าจะคลอดผมมาทำไมวะ  เขาตอบว่ากูไม่อยากให้คลอดหรอกหาที่ทำแท้งละมันไม่มี คือผมได้ยินคำพวกนี้ผมแทบไม่รู้สึกอะไรแล้ว ผมได้ยินแทบทุกวันเลย ผมไม่เข้าใจเขาจะให้ผมเกิดมาทำไมตายสะยังดีกว่า