เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนเราขึ้นม.ปลาย
เราก็ได้มีกลุ่มเพือนในห้องเรียนซึ่งมันเริ่มเรื่องหลังจากที่เรียนมาได้สักพักแล้วพอครูสั่งงานกลุ่มแรกๆพวกเราก็ยังช่วยกันอยู่ แต่พอสักพักหลังๆ
กลายเป็นเหมือนเราทำอยู่คนเดียวเลย เราก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเราก็มีความอดทนสูงพอตัวแล้วก็ไม่ได้คิดมากด้วย จนเรื่องเริ่มบานปลาย พอผ่านไปสักพักใหญ่ๆก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆเริ่มไม่ช่วยทำ มัวแต่ทำงานเดี่ยวกัน เราก็พูดว่า มาช่วยงานกลุ่มหน่อยแต่มาแปปเดียวก็หายไปกันเลยเราก็ไม่ได้พูดอะไรอีกจนกระทั่งเรื่องนี้มันทำให้เราอึดอัดมากๆพอเราจะจับกลุ่มเราก็ไม่อยากจะจับกับเพือนเราแล้วเพราะเขาแทบไม่ช่วยอะไรเลย เรียกหลายครั้งก็ไม่ยอมมาทำสักทีมอบหน้าที่ไปก็ไม่เสร็จสักอย่าง เเต่มันทำอะไรไม่ได้อะ เพราะเพือนในห้องเรามันก็จับตามกลุ่มคนสนิทของเขาอะ มันไม่ใช่ครั้งเดียว จนตอนนี้เราจบม.ปลายแล้ว พอเรารู้สึกมากๆเราเงียบเราท้อมากเราเลยไปปรึกษาที่ปรึกษาประจำห้อง เรามีที่ปรึกษา2 คน เราเลยไปปรึกษาครูคนที่เราสนิทด้วย
เราขอคำปรึกษาจากครูเรารู้กันแค่2คนเราคุยกันผ่านfacebook แล้วเราก็สบายใจขึ้นก็ทำตัวตามปกติเรียนของเราไปจนกระทั่งผ่านจากวันที่ปรึกษาครูไม่นาน สีหน้าเพือนในห้องของเราเริ่มเปลี่ยนไปและก็เพือนร่วมชั้นบางส่วนด้วยที่พอรู้จักเราก็เริ่มเปลี่ยน เราก็ไม่ได้คิดมากจนครูที่ปรึกษาอีกคนเรียกเราไปพบ คุยเรื่องที่เราทะเลาะกันในกลุ่ม เราก็กำลังจะอธิบาย แต่ครูก็มีธุระก่อนครูเลยเล่าคร่าวๆเรื่องที่เพือนในกลุ่มเราไปเล่าให้ครูเขาฟัง แล้วเหมือนเราผิดทั้งๆที่เรา ทำงานคนเดียวมาตลอดเราแทบไม่พูดเลยเกี่ยวกับค่าอุปกรณ์ที่เราเสียไปอะเราเสียตั้งแต่ ม.ปลายจนจบม.ปลายอะ เรางานสุดท้ายเราเลยขอเก็บจนมันเกิดเรื่องบานปลายนี้แหละ เราเสียไปตั้งเท่าไหร่เราขอเก็บค่าที่ทำคนเดียวตลอดมาไม่ได้หรอ? เพือนที่เราสนิทใจด้วยแต่เขาอยู่คนละห้องเขาก็มาเล่าให้ฟังว่าเพือนเราที่มันทะเลาะกับเรามันเอาเราไปว่าเสียๆหายๆ แบบไม่มีเนื้อมีแต่น้ำอะ คือใส่ความเต็มที่เลย เรารู้สึกแบบสรุปแล้วเราผิดหรอ? ที่เราเก็บเงินค่าทำงานสุดท้ายแล้วก็โดนบูลี่เยอะแยะไปหมดเลย

สรุปแล้วเราผิดใช่มั้ย? เราสมควรโดนแบบนี้รึป่าว? เราจำได้เลยว่าม.ปลายเป็นอะไรที่แย่สำหรับเรามากเราท้อเราเหนื่อยแบบสุดๆใช้ชีวิตให้ดูมีความสุขตลอดทั้งวัน...
โดนเพือนทั้งห้องเข้าใจผิดจากงานกลุ่ม...สรุปแล้วเราผิดหรอ?