ผมเป็นคนที่แคร์คนอื่นมากครับ จนการที่ทำให้ผมแคร์คนอื่นนั้นไม่รู้ว่าส่งผลดีกับผมรึเปล่า บางครั้งดี บางครั้งแย่ ผมเป็นคนเฟรนลี่ เฮฮา ร่าเริง ชอบเสียงดัง ชอบแกล้งคนอื่น(แบบหยอกๆ) ชอบโวยวาย หัวร้อนง่าย ขี้โวยวาย ตามใจคนอื่นเก่งครับ แล้วมีวันนึง ที่ผมชอบเพ้อในFacebookบ่อย ประมาณแบบว่า เพ้อเศร้าบ้าง เพ้อหัวร้อนบ้าง เพ้อเฮฮาบ้างไรงี้อ่ะครับ จนเพื่อนเริ่มห่างจากผมไปทีละนิดๆจนเหมือนมองข้ามหัวกันเลยอ่ะครับ แบบไม่เชื่อมั่นในตัวผมแบบไม่ไว้ใจหรือไม่มองว่าเห้ย เราก้ทำได้นะ น่าจะเลือกเขาสิไรงี้ แล้วก้การคุย ก้คุยกันแบบ คุยดีบ้างบางครั้ง คุยเหวี่ยงๆ คุยแบบเมินๆบ้างไรงี้อ่ะครับ ส่วนที่บ้าน ก้ส่วนใหญ่ผมเป็นไม่ค่อยพูดครับ มีบ้างถ้าจำเป็นจริงๆ อาจจะเป็นด้วยความที่ว่ายิ่งโตขึ้น ความส่วนตัวเริ่มมีเยอะขึ้นไรงี้อ่ะครับ เลยทำให้เป็นคนเงียบ ไม่ค่ยพูด แล้วที่บ้านผมไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นไหม แต่ญาติผมไรงี้ เขาชอบมองไม่ดีผม เอะอ่ะหาว่าผมผิดไรงี้ พอบอกไม่ทำ หาว่าโกหกไรงี้ มันเลยทำให้ผมเป็นคนเงียบ ไม่ค่อยกล้าพูดกะใคร จนมีคนมาบอกว่า คนในบ้านเขาคิดว่าผมอ่ะหยิ่ง มีไรก็ไม่ค่อยอยากคุยในบ้าน มีอะไรก็ไม่ปรึกษา ชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว อ่ะครับ ผมเลยพยายามขึ้นเรื่อยๆนะครับ โดยการที่ว่า มีอะไรก็ช่วยเขา เริ่มถามตอนที่เรากำลังจะออกไปข้างนอก จะฝากซื้อไรไหม แต่ก้ได้แค่นิดๆหน่อยๆอ่ะครับ
ผมควรเริ่มปรับตัวที่เขาบอกกันว่าให้รักตัวเองก่อน ยังไงหรอครับ? ผมเริ่มต้นยังไง ทำตัวไม่ถูกเลยอ่ะครับ พอเกิดเรื่องแบบนี้มันทำให้ผมกลายเป็นคนที่ตัดสินใจไรเองไม่ได้เลยครับ มีบ้างที่ทำด้วยตัวเอง ตัดสินใจเองได้ ตอนนี้ผมก็ม.ปลายแล้วด้วย ผมไม่อยากให้ตอนผมใช้ชีวิตรั้วมหาลัยแล้วยังกลายเป็นคนแบบนี้อยู่อ่ะครับ??
ถ้าจะเริ่มเปลี่ยนตัวเองต้องเริ่มต้นจากอะไรหรอครับ??
ผมควรเริ่มปรับตัวที่เขาบอกกันว่าให้รักตัวเองก่อน ยังไงหรอครับ? ผมเริ่มต้นยังไง ทำตัวไม่ถูกเลยอ่ะครับ พอเกิดเรื่องแบบนี้มันทำให้ผมกลายเป็นคนที่ตัดสินใจไรเองไม่ได้เลยครับ มีบ้างที่ทำด้วยตัวเอง ตัดสินใจเองได้ ตอนนี้ผมก็ม.ปลายแล้วด้วย ผมไม่อยากให้ตอนผมใช้ชีวิตรั้วมหาลัยแล้วยังกลายเป็นคนแบบนี้อยู่อ่ะครับ??