สวัสดีครับ ผมมีเรื่องทุกข์ใจมาระบายให้ฟังครับ
ครั้งนึงผมเคยเรียน วิศวไฟฟ้ากำลัง มาในตอนนั้นผมคิดว่างานนั้นหาง่ายถ้าเราไม่เลือกมาก ซึ่งนั่นจริงครับ
ผมจบมาทำงานเลยเป็นงานโรงงาน(ไม่ตรงสายงานเลยสักนิดเดียว) พอทำงานได้ เข้าเดือนที่ 6 ผมเริ่มรู้สึกอยากเปลี่ยนแปลง
เลยเริ่มอ่านหนังสือสอบ กว ทันทีเลย พอไปสอบก็บุญหล่นทับอีก ผ่าน!!! ในช่วงนั้นเป็นช่วง มกรา 63 แล้ว ผมก็รู้สึกว่าผมอยากกลับไป
อยู่ดูแลพ่อแม่ที่บ้านพร้อมกับทำงานไปด้วยแล้ว ผมจึงตัดสินใจลาออกเพื่อกลับมาหางานทำแถวบ้าน (กรุงเทพปริมณฑล) ใช่ครับ
ฟังไม่ผิด ผมลาออก ทั้งๆที่ยังไม่ได้งาน ผมตัดสินใจที่จะใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายของผมหลังจากที่เก็บตลอดเวลาที่ทำงานมา 6-7เดือน(ก็ไม่มากไม่น้อย)
เงินเก็บนี้ผมจะใช้ของผมเองไม่รบกวนพ่อแม่ เลยสักบาทระหว่างหางาน ตั้งแต่ มกรา 63 จนตอนนี้เมษา 63 ผมหางานเกือบจะทุกวัน มีนัดไปสัมภาษณ์บ้างแต่ก็เงียบหายตามสไตล์ HR ประเทศไทยครับ เรียกได้ว่าเงียบกว่าห้วงอวกาศ ยิ่งผนวกกำลังกับ COVID-19 แล้วยิ่งทำให้ผมท้อแท้มากครับ
มันเป็นเหตุให้ผมคิดว่า งานสมัยนี้ " ถ้าไม่มีประสบการณ์ด้านนั้น คุณก็จะโดนตัดแต้มก่อนคนอื่นแล้ว "
ถึงแม้ผมจะมี ใบ กว. ก็แถบไม่ได้ช่วยให้ผมได้งานนั้นเลย ผมเลยคิดว่าบางครั้งโลกความจริงนี้โหดร้ายมาก
คำว่าโอกาสการได้งานนั้นมีน้อยมากเหลือเกินสำหรับผมตอนนี้ ผมเหลือเงินที่จะใช้เดือนสุดท้ายแล้ว ซึ่งนั่นทำให้ผมละอายตัวเองมากถ้าหากต้อง
เป็นภาระให้พ่อแม่อีกครั้ง....และก็เป็นบทเรียนครั้งใหญ่ของผม นั่นคือ การเป็นคนตกงาน
สุดท้ายนี้ครับ ผมจะสู้ต่อไป...ไว้จะมาแชร์ความทุกข์ใจหลังจากผ่านวิกฤตตกงานนี้ไปครับ
ปล.ใครมีบริษัทงานแนะนำได้นะครับ ผมจะไปสมัครให้หมดเลย ขอบพระคุณมากครับ
ทำไมหางานยากจัง
ครั้งนึงผมเคยเรียน วิศวไฟฟ้ากำลัง มาในตอนนั้นผมคิดว่างานนั้นหาง่ายถ้าเราไม่เลือกมาก ซึ่งนั่นจริงครับ
ผมจบมาทำงานเลยเป็นงานโรงงาน(ไม่ตรงสายงานเลยสักนิดเดียว) พอทำงานได้ เข้าเดือนที่ 6 ผมเริ่มรู้สึกอยากเปลี่ยนแปลง
เลยเริ่มอ่านหนังสือสอบ กว ทันทีเลย พอไปสอบก็บุญหล่นทับอีก ผ่าน!!! ในช่วงนั้นเป็นช่วง มกรา 63 แล้ว ผมก็รู้สึกว่าผมอยากกลับไป
อยู่ดูแลพ่อแม่ที่บ้านพร้อมกับทำงานไปด้วยแล้ว ผมจึงตัดสินใจลาออกเพื่อกลับมาหางานทำแถวบ้าน (กรุงเทพปริมณฑล) ใช่ครับ
ฟังไม่ผิด ผมลาออก ทั้งๆที่ยังไม่ได้งาน ผมตัดสินใจที่จะใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายของผมหลังจากที่เก็บตลอดเวลาที่ทำงานมา 6-7เดือน(ก็ไม่มากไม่น้อย)
เงินเก็บนี้ผมจะใช้ของผมเองไม่รบกวนพ่อแม่ เลยสักบาทระหว่างหางาน ตั้งแต่ มกรา 63 จนตอนนี้เมษา 63 ผมหางานเกือบจะทุกวัน มีนัดไปสัมภาษณ์บ้างแต่ก็เงียบหายตามสไตล์ HR ประเทศไทยครับ เรียกได้ว่าเงียบกว่าห้วงอวกาศ ยิ่งผนวกกำลังกับ COVID-19 แล้วยิ่งทำให้ผมท้อแท้มากครับ
มันเป็นเหตุให้ผมคิดว่า งานสมัยนี้ " ถ้าไม่มีประสบการณ์ด้านนั้น คุณก็จะโดนตัดแต้มก่อนคนอื่นแล้ว "
ถึงแม้ผมจะมี ใบ กว. ก็แถบไม่ได้ช่วยให้ผมได้งานนั้นเลย ผมเลยคิดว่าบางครั้งโลกความจริงนี้โหดร้ายมาก
คำว่าโอกาสการได้งานนั้นมีน้อยมากเหลือเกินสำหรับผมตอนนี้ ผมเหลือเงินที่จะใช้เดือนสุดท้ายแล้ว ซึ่งนั่นทำให้ผมละอายตัวเองมากถ้าหากต้อง
เป็นภาระให้พ่อแม่อีกครั้ง....และก็เป็นบทเรียนครั้งใหญ่ของผม นั่นคือ การเป็นคนตกงาน
สุดท้ายนี้ครับ ผมจะสู้ต่อไป...ไว้จะมาแชร์ความทุกข์ใจหลังจากผ่านวิกฤตตกงานนี้ไปครับ
ปล.ใครมีบริษัทงานแนะนำได้นะครับ ผมจะไปสมัครให้หมดเลย ขอบพระคุณมากครับ