ตอนนี้อัดอั้นมากค่ะ เกี่ยวกับพ่อตัวเอง 

โดยอุปนิสัยพ่อเรามีดังนี้
-ใจร้อน
-ขี้เกียจ หนักไม่เอาเบาไม่สู้
-เชื่อโลกเน็ตง่าย
-ชอบขึ้นเสียง ด่าไปทั่วแม้จะเรื่องนิดเดียว
-ทำร้ายร่างกายเล็กน้อย แต่แต่ละครั้งก็เจ็บใช่เล่น
-ไม่คิดถึงครอบครัว
-ติดเพื่อนมาก

ตั้งแต่มีเหตุของการรับเงินเยียวยา5000บาท ตอนนี้พ่อจดจ่อกับมันมากค่ะ ด้วยความที่ว่ามีหลายสิ่งที่ต้องนำไปใช้จ่ายเท่าเดิม แต่รายรับลดลง

เราลงข้อมูลตามหลักความเป็นจริงทุกอย่าง แต่พ่อกับแม่เราขายของด้วยกัน (ซึ่ง98%แม่ทำทุกอย่าง ส่วนอีก2%พ่อแค่ช่วยทำล้างจานเฉยๆ และจานน้อยมาก เพราะเราขายให้กินที่โต๊ะแค่2โต๊ะ)

วันๆไม่ทำอะไรหรอกค่ะพ่อเรา กิน นอน เล่นโทสับ

แต่ที่กินๆน่ะคือกับข้าวที่เอาไว้ขาย (ซึ่งทุกครั้งที่พ่อลงมากินข้าวที่ร้าน ก็จะเข้าใจไปเองว่าช่วยขายของแล้ว ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเลย) 

บ่นเบื่อมั่ง โวยวายมั่ง คืออะไรๆเรากับแม่ผิดทุกอย่าง บอกว่ากับข้าวน่าเบื่อมาก วันๆไม่คิดจะทำอย่างอื่นให้เขากิน ทั้งๆที่กับข้าวก็เปลี่ยนเมนูทุกวัน เราก็ไม่เคยเบื่อข้าวแม่เลยสักครั้ง

พอมีให้ลงทะเบียน5000ปุ๊บ (มีแค่พ่อคนเดียวที่ลงทะเบียน)  ก็ตื่นเต้นอยากได้เงิน บ่นว่า

พ่อ: ชีวิตนี้เหมือนนรก ทุกวันนี้ทำงานหนักจนแขนขาแทบไม่มีแรง(?) แต่ได้เงินวันละ50บาท

คือบับ ไม่อยากว่าพ่อตัวเองนะคะ มันบาปมาก แต่คืออัดอั้นจนจะเป็นไมเกรน 50บาทนั่นค่าแรงก็จริง แต่แกไม่เคยจะหยิบ50มาใช้จ่ายของตัวเองนะ ขนม นมเนย อาหารมื้อเย็น หรือข้าวของเครื่องใช้ต่างๆแม่จ่ายหมด ของที่อยากได้ก็ต้องเอาเงินแม่เราจ่าย

ตั้งแต่รัฐบาลไม่ให้กินข้าวที่ร้าน จานเจินก็ไม่มีให้ล้างสักหน่อย แล้วเหนื่อยตรงไหน ที่มาที่ร้านก็เพราะจะกินข้าวแล้วก็ขึ้นห้องไปนินเตียงเล่นโทสับตากแอร์ฉ่ำๆ

พองวดแรกที่รัฐบาลจ่าย5000ออก ตัวเองยังไม่ได้ ขึ้นว่าตรวจสอบ ก็โมโหปิดประตูปึงปัง เริ่มเอาอดีตที่ผิดพลาดของเรากับแม่มาพูด แล้วด่าๆ ทำท่าจะลงมือลงไม้กับเราและแม่

วันๆเอาแต่เช็คสถานะ อ่านคอมเม้นจากfacebook เห็นคนที่กรอกข้อมูลเหมือนเขาแล้วดันได้smsไม่ผ่านก็กระวนกระวาย อาละวาดไปทุกอย่างบอกว่าถ้าเค้าไม่ได้5000 ก็จะหยิบเงินจะตู้เซฟไปใช้ เอาทองไปขายงั้นงี้

เราเชื่อมั่นว่าทำจริงๆ เพราะเคยมีเหตุการณ์นี้มาก่อน

แม่บอก: ถ้าไม่มีเรา ป่านนี้หย่ากับพ่อนานละ ไม่ยอมทนอยู่ให้ทรมานแบบนี้หรอก

ไอ้เราก็อยากจะให้หย่า แต่ติดที่แม่เราเป็นคนต่างชาติ แล้วเราจะทำไงหากแม่หย่า แม่ก็ต้องกลับบ้านไปอยู่ประเทศตัวเองถูกไหม

หลังๆมานี้พ่อติดเหล้าติดเพื่อนมากด้วย อะไรที่แม่ผิดนิดหน่อยก็เอาไปเปรียบกับเพิ่อนคนนั้น บอกว่าเราเก่งไม่เท่าเขา หัดทำได้แบบเขาบ้าง

คืออยากจะตะโกนออกไปเหทือนกัน ว่าทำไมพ่อถึงไท่ทำตัวสมเป็นผู้ชายบ้าง งานก็ไม่ทำ พวกงานเกี่ยวกับผู้ชายก็ทำไม่เป็น แค่จะซ่อมนู่นซ่อมนี่ เรื่องเล็กๆน้อยๆยังทำไม่ได้

ไอ้เราก็พยายามเข้าใจว่าแบบ ผู้ชายทุกคนใช่ว่าจะทำงานซ่อมเป็น

แต่พอขอให้ช่วยทำงานบ้านบ้าง เพราะเราไม่ว่าง ก็บอกไม่ใช่หน้าที่เขา มันเป็นเรื่องของผู้หญิง เอ้า?!? what the!!!

ล่าสุดเมื่อวาน ได้smsให้กรอกข้อมูลเพิ่ม ไอ้เราก็ใจชื้น พ่อจะได้อารมดีขึ้นมาบ้าง กรอกเสร็จเรียบร้อย ก็เหมือนจะอารมณ์ดีได้แป๊บเดียว

เช้ามาบ่นคนนู้นคนนี้ที่เม้นในfacebookว่า โง่เนอะ ส่งข้อมูลไป ก็ใช่ว่าเขาจะเช็คอะไรตอนนี้สักหน่อย รอวันที่13ก่อนถึงจะอัปเดต ตรวจสอบสถานนะช่วงวันที่11-12ตอนนี้ก็ขึ้นเหมือนเดิมทั้งนั้นแหละ

เราก็พยายามอือออเพราะแอบเห็นด้วยและแกจะได้อารมณ์ดี

แต่พอเข้าไปอ่านคอมเม้น เห็นมีคนบอกว่า กรอกข้อมูลเพิ่มเติมเสร็จ วันต่อมาก็มีsmsบอกไม่ผ่านเพร่ะเป็นเจ้าของกิจการ

แกก็กระวานกระวายเริ่มด่าเรากับแม่ใหญ่ เนื่องจากตัวเองก็ลงเป็นเจ้าของกิจการเหมือนกัน เลยคิดว่าตัวเองไมาได้

ด่าเราว่าเป็นลูกไม่เอาไหน ทำเหมือนคนอื่นบ้างสิ หาเงินเก่งๆอาะ ด่าแม่เราว่าขี้งก วันๆคิดจะเก็บแต่เงินไม่คิดจะใช้ จะตายเพราะทำงาน หยุดก็ไม่ยอมหยุด (เดือนนึงหยุดไปกี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ ยังอยากจะให้หยุดอีก)

สักพักเริ่มหาว่าเรากับแม่อยากได้เงินจนตัวสั่นถึงให้เขาไปลงทะเบียน เริ่มขู่อีกละว่าจะขายทอง เอานู่นนี่นัานจำนำถ้าไม่ได้เงิน แล้วก็โมโหอยากคว้างโทรศัพท์

เรากับแม่พยายามเมินๆ ไม่อยากฟังล่ะ เหนื่อยแล้วก็ปวดหัวเหลือเกิน ทำงานเสร็จแล้วยังต้องมานั่งฟังอะไรแบบนี้อีก

เศรษฐกิจตอนนี้ก็ใช่ว่าจะดี เครียดพอกัน

แต่เรากับแม่ก็พยายามกล่อมตั้งแต่วันแรกๆที่ลงทะเบียนไปแต่คนข้างร้านได้เงินแล้วคนนึง ประมานว่า

แม่กับเรา: ใจเย็นๆนะพ่อ อย่าไปตั้งความหวังกับมันมาก คนตั้งกี่ล้านคน ใช่ว่าจะได้ทุกคน ยิ่งหวังมากก็จะยิ่งผิดหวัง

พ่อ: ทำไม ก็กูหวังมากอ่ะ กูอยากได้ กูจะเอาให้ได้ ถ้ากูไม่ได้ กูจะฆ่าตัวตายให้ดู

เอิ่ม.....

ไม่ได้ไหมอ่ะ พ่อกลัวตายจะตาย 

ล่าสุด เรากับแม่คือเอือมค่ะ เอือมรอ ในใจคิดว่า ขอให้ได้เถอะ พ่อกูจะได้เลิกใส่อารมณ์กับพวกเราสักที

เมื่อกี้นี้ก็ด่าๆเรากับแม่อีกแล้วค่ะ ไม่อยากจะสนใจหนอก แต่ด้วยความอีกฝ่ายเป็นพ่อ ทุกๆคำพูดจึงทำให้เราเผลอฟัง 

พอเพื่อนโทรมาปุ๊บ พ่อก็ทำท่าดีใจ

พ่อ: ฮัลโหล กินเหล้าใช่เปล่า พอดีเลย กูอยาก-เหล้าพอดี

แล้วก็เอาเงินไปเลี้ยงเหล้าเพื่อนคนนั้น แต่ก่อนเคยบ่นว่าอยากไปหาเพื่อนบ้าง จะ50แล้ว อยากมีชีวิตอิสระ เที่ยวๆกินๆ

เรากับแม่ก็ตามใจ แต่จะไปทุก เช้า กลางวัน เย็นไม่ได้ม้ะ ทุกวันที่ไป ก็จะถือกับข้าวจากร้านเราไปทุกครั้ง เราก็ไม่ว่านะ แต่เพื่อนพ่อชอบมายืมเงินบ่อยมากกกกก คือเดือนนี้4ครั้งได้แล้วมั้ง เรากะแท่ไม่ชอบให้ใครยืมเงิน แถมเงินที่ให้ไปยืมคือเงินครอบครัวของทุกคน

เพื่อนคนนั้นเคยให้อะไรเรามาบ้างป้ะ โต๊ะไม้ที่กำลังจะพัง ก็ให้เพื่อนคนนั้นซ่อม แต่พ่อบอกเกรงใจ จ้าง1000ไปเถอะ คนกันเอง

เวลาเพื่อนโทรตามไปกินเหล้า ก็รีบจนลืมทุกอย่างในทุกๆครั้ง แล้วก็ด่าแม่ว่า

พ่อ: ตอนกูออกไปทำไมไม่เตือนห๊ะ! เสียเวลากูต้องกลับมาเอาอีก

เพื่อนคนนั้นเลิกงาน5.30เย็นค่ะ แต่พ่อจะไปนั่งรอที่ทำงานเค้าก่อนตลอด ครึ่งชั่วโมง-2ชั่วโมงยังไหว

แต่พอกับเราและแม่ที่ช้าหน่อย ไม่ถึง2นาที นี่คือเหตุการณ์จริงนะคะ สมัยที่เรียนมัธยมปลาย เราต้องโทรหาพ่อมห้มารับ ระหว่างนั้นครูก็ดันมาขอให้ช่วยยกของไปหมวดภาษาไทยพอดี เราพยายามปฏิเสธ

เรา: ขอโทษค่ะครู แต่พ่อหนูจะมาแล้ว

ครู: แป๊บเดียวเอง มาๆ ช่วยครูหน่อย ตึก2เองลูก

เห็นแบบนั้นก็ไม่กล้าปฏิเสธ รีบช่วยรีบกลับ แต่พอกลับ ดันเห็นมอไซค์พ่อขับออกจากโรงเรียนเรียบร้อย ขนาดตะโกนเรียกจนหันมามองเราแล้วแท้ๆ แต่ก็ไม่สนใจ ขับออกไปเลย

ม.ปลายเคยโดนแบบนี้มา2-3ครั้งได้ เลยพยายามหลบเลี่ยงครูแบบสุดๆเวลาจะกลับบ้าน

พ่อเราไม่ค่อยฟังเหตุผลหรอกค่ะ แม้เขาจะผิด เขาจะป้ายความผิดให้คนอื่น

มีอยู่ครั้งนึงที่เรากินบะหมี่หมูแดงแล้วไม่ใส่พริก แกก็ถาม

พ่อ: ทำไมไม่ใส่พริก

เรา: เวลากินบะหมี่หนูไม่ชอบใส่พริก ซอสที่เขาราดมันอร่อยอยู่แล้ว

พ่อ: ใส่พริกซะ

เรา: ก็หนูไม่อยากใส่พริกอ่ะพ่อ พ่อจะกินก็กินไป้ลย ไม่ต้องสนใจหนูหรอก

เถียงไปเถียงมา จนเราเผลอเสียงดัง พ่อก็ตบเราเลย ไอ้เราก็มึน ไม่เข้าใจว่าเรื่องแค่ใส่พริกไม่ใส่พริกทำไมถึงกลายเป็นตบตีกันได้

เฮ้อออออ บ่นแค่นี้ดีกว่า คืออยากระบายเฉยๆไม่มีอะไร ความจริงมีเรื่องเยอะกว่านี้อีก แต่แค่นี้ก็ยาวเกินไปละ พอได้ระบาย ความหนักที่อกก็ดูเหมือนจะยกออก

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

ปล. อาจมีคำที่พิมพ์ผิดหรือติดมาจากการแชทกับเพื่อน ยิ่งตัว ม.ม้า กับ ท.ทหาร เราชอบพิมพ์สลับกันบ่อยๆ แป้นที่โหลดมายังใช้ไม่ชิน