เราเป็น ผช เค้า เป็น ผญ นะ
ตอนนี้เรากำลังคุยกับคนๆหนึ่งอยู่ โดยที่เค้าเป็นฝ่ายเข้ามาทำความรู้จักกับเราก่อน เราอยู่มหาลัยเดียวกันเคยเจอกันผ่านๆ บอกก่อนเราไม่ค่อยสุงสิงกับใครเพราะมีปัญหาและทำให้ตัวเองเดือดร้อนตลอด เราเลยตีตัวออกห่างทุกๆคน เราเป็นคนเห็นแก่ตัวเพราะเราทำงานร่วมกับเพื่อน ไปเรียนกับเพื่อนแต่หลังจากนั้นก็แยกตัวตลอดเหมือนกับพอหมดจากที่จำเป็นต้องพบกันเราก็จะไม่พบใครอีกเลย มาเรื่องเดิมต่อตอนแรกเราด็กังวลบ้างที่จะคุยกับเค้าแต่พอเวลาผ่านไปเราก็คุยกันเรื่อยๆทุกวันถามกันถึงชีวิตประจำวัน เรื่องเรียน เรื่องสอบ บอกเป็นห่วงในเรื่องต่างๆของกันและกัน เค้าบอกอยากรู้จักเรามากขึ้นและเราก็เริ่มอยากรู้จักเค้า เราไม่เคยโพสอะไรแต่เราติดตามโซเชียลเค้าเป็นคนที่มีเพื่อน สังสรรค์ ร่าเริงต่างจากเรามาก เราเป็นคนซึมๆ ที่เคยคิดจะฆ่าตัวตาย ชีวิตของเราตอนนี้ก็เหมือนใช้ไปวันๆ มันต่างกันมาก
สิ่งที่เรากำลังคิดและจะตัดสินใจไม่ได้อยู่ก็คือ
1. ตอนเค้าบอกอยากรู้จักเรามากขึ้น เราบอกเค้าไปแล้วว่าเราอาจไม่ใช่คนแบบที่เค้าคิด และก็ไม่ใช่คนดีเพราะเคยทำอะไรแย่ๆไว้หลายอย่าง แต่เค้าบอกว่าผ่านไปแล้วช่างมัน แต่ที่เราคิดคือถ้าเค้ารู้รายละเอียดเรื่องที่เราบอกว่าไม่ดีเค้าอาจไม่อยากคุยกับเราอีกก็ได้
2. เราต่างกันมากแต่ยิ่งคุยมากมันเริ่มผูกพันธ์ และถ้ามันจบไม่สวย เพราะเราไม่เหมาะสมกับเขาเลย เราก็คิดว่าเราจะคุยกันไปเพื่ออะไร สร้างความผูกพันธ์ทำไม ถ้าสุดท้ายต้องกลับมาเป็นคนแปลกหน้ากันเหมือนเดิม
3. เค้าดีพร้อมครบทุกอย่าง จนเราคิดว่าเราไม่คู่ควร ถ้าความสัมพันธ์พัฒนาไปได้จริง ผมไม่อยากให้คนมองว่าทำไมเค้าถึงมาคุยกับคนแบบผม เพราะคนอื่นที่เห็นว่าผมเคยทำแย่อะไรมาบ้างก็มีมาก ผมไม่อยากให้เค้าต้องมาได้รับผลกระทบถ้ามาอยู่ใกล้ผม
4. ข้อนี้สำคัญสุดคือ ผมพยายามจะทำตัวให้ดีขึ้นจากสมัยมัธยมตลอด แต่ผมก็พังทุกครั้ง ผมไม่มีความมั่นใจ มันคงเป็นเวรกรรมของผม ผมตัดสินใจสองครั้งเลือกทางเดินของตัวเองครั้งแรก ม ต้น ครั้งที่สอง ม ปลาย มันพลาดทั้งสองครั้ง ผมหนีจากคำด่า คำดูถูก ของคนรู้จักไม่ได้มันอยู่ในจิตสำนึกไปแล้ว สาเหตุนี้ทำให้ผมคิดฆ่าตัวตาย ผมต้องทนกับคำนิยามของตัวผมไปตลอดชีวิต ช่วงหลังๆใครว่าเรายังไงเราก็คิดว่าเราเป็นแบบนั้นมันแย่มาก และผมไม่อยากคุยกับเธอเพราะผมไม่คู่ควร ผมคิดว่าเธอควรเจอคนที่ดีกว่าผม คนที่จะไม่มีคนว่าลับหลังถ้าเธอใกล้ชิด เพราะถึงผมจะทำตัวดีขึ้นผมก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้คนตำหนิ หรือลืมเรื่องแย่ๆที่เคยทำได้เลยจริงๆ
จริงๆแล้วเราอยากรู้จักเค้า แต่กลัวผลที่ตามมาจะทำให้เค้าต้องบอบช้ำแค่นั้นเลยครับ
ปรึกษาว่าถ้าคนที่เข้ามามีส่วนที่ดีกว่าเราจนไม่เหมาะสมกับเรา ควรทำอย่างไร
ตอนนี้เรากำลังคุยกับคนๆหนึ่งอยู่ โดยที่เค้าเป็นฝ่ายเข้ามาทำความรู้จักกับเราก่อน เราอยู่มหาลัยเดียวกันเคยเจอกันผ่านๆ บอกก่อนเราไม่ค่อยสุงสิงกับใครเพราะมีปัญหาและทำให้ตัวเองเดือดร้อนตลอด เราเลยตีตัวออกห่างทุกๆคน เราเป็นคนเห็นแก่ตัวเพราะเราทำงานร่วมกับเพื่อน ไปเรียนกับเพื่อนแต่หลังจากนั้นก็แยกตัวตลอดเหมือนกับพอหมดจากที่จำเป็นต้องพบกันเราก็จะไม่พบใครอีกเลย มาเรื่องเดิมต่อตอนแรกเราด็กังวลบ้างที่จะคุยกับเค้าแต่พอเวลาผ่านไปเราก็คุยกันเรื่อยๆทุกวันถามกันถึงชีวิตประจำวัน เรื่องเรียน เรื่องสอบ บอกเป็นห่วงในเรื่องต่างๆของกันและกัน เค้าบอกอยากรู้จักเรามากขึ้นและเราก็เริ่มอยากรู้จักเค้า เราไม่เคยโพสอะไรแต่เราติดตามโซเชียลเค้าเป็นคนที่มีเพื่อน สังสรรค์ ร่าเริงต่างจากเรามาก เราเป็นคนซึมๆ ที่เคยคิดจะฆ่าตัวตาย ชีวิตของเราตอนนี้ก็เหมือนใช้ไปวันๆ มันต่างกันมาก
สิ่งที่เรากำลังคิดและจะตัดสินใจไม่ได้อยู่ก็คือ
1. ตอนเค้าบอกอยากรู้จักเรามากขึ้น เราบอกเค้าไปแล้วว่าเราอาจไม่ใช่คนแบบที่เค้าคิด และก็ไม่ใช่คนดีเพราะเคยทำอะไรแย่ๆไว้หลายอย่าง แต่เค้าบอกว่าผ่านไปแล้วช่างมัน แต่ที่เราคิดคือถ้าเค้ารู้รายละเอียดเรื่องที่เราบอกว่าไม่ดีเค้าอาจไม่อยากคุยกับเราอีกก็ได้
2. เราต่างกันมากแต่ยิ่งคุยมากมันเริ่มผูกพันธ์ และถ้ามันจบไม่สวย เพราะเราไม่เหมาะสมกับเขาเลย เราก็คิดว่าเราจะคุยกันไปเพื่ออะไร สร้างความผูกพันธ์ทำไม ถ้าสุดท้ายต้องกลับมาเป็นคนแปลกหน้ากันเหมือนเดิม
3. เค้าดีพร้อมครบทุกอย่าง จนเราคิดว่าเราไม่คู่ควร ถ้าความสัมพันธ์พัฒนาไปได้จริง ผมไม่อยากให้คนมองว่าทำไมเค้าถึงมาคุยกับคนแบบผม เพราะคนอื่นที่เห็นว่าผมเคยทำแย่อะไรมาบ้างก็มีมาก ผมไม่อยากให้เค้าต้องมาได้รับผลกระทบถ้ามาอยู่ใกล้ผม
4. ข้อนี้สำคัญสุดคือ ผมพยายามจะทำตัวให้ดีขึ้นจากสมัยมัธยมตลอด แต่ผมก็พังทุกครั้ง ผมไม่มีความมั่นใจ มันคงเป็นเวรกรรมของผม ผมตัดสินใจสองครั้งเลือกทางเดินของตัวเองครั้งแรก ม ต้น ครั้งที่สอง ม ปลาย มันพลาดทั้งสองครั้ง ผมหนีจากคำด่า คำดูถูก ของคนรู้จักไม่ได้มันอยู่ในจิตสำนึกไปแล้ว สาเหตุนี้ทำให้ผมคิดฆ่าตัวตาย ผมต้องทนกับคำนิยามของตัวผมไปตลอดชีวิต ช่วงหลังๆใครว่าเรายังไงเราก็คิดว่าเราเป็นแบบนั้นมันแย่มาก และผมไม่อยากคุยกับเธอเพราะผมไม่คู่ควร ผมคิดว่าเธอควรเจอคนที่ดีกว่าผม คนที่จะไม่มีคนว่าลับหลังถ้าเธอใกล้ชิด เพราะถึงผมจะทำตัวดีขึ้นผมก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้คนตำหนิ หรือลืมเรื่องแย่ๆที่เคยทำได้เลยจริงๆ
จริงๆแล้วเราอยากรู้จักเค้า แต่กลัวผลที่ตามมาจะทำให้เค้าต้องบอบช้ำแค่นั้นเลยครับ