โทรไปสารภาพกับมันตอนปลายเดือนกุมภาค่ะโดย แบบบังคับให้มันเงียบนะฟังห้ามพูด แล้วเราก็ร้องไห้ฟูมฟายสารภาพไป จบจากการโทรมันพิมพ์บอกมาว่า เคจะพยายามเข้าใจคนอื่นให้มากกว่านี้ เราทำใจไม่ได้ที่จะให้มันเข้ามาในชีวิตรับรู้อะไรอีก เลยบล็อคเฟซทั้งสองเฟซของเราไป บล็อคไลน์บล็อคเบอร์ออกกลุ่มที่มีมันอยู่ด้วย โดยบอกเพื่อนไว้แล้วเออกูออกนะ เรียนจบแล้ว เดิมทีเรากับเพื่อนสองสามคนที่รู้ว่าเราชอบมันแล้วเราปรึกษาอะไรมันบ่อยๆ ก็พอดูออกกันว่ามันชอบเพื่อนสนิทเรา เพื่อนสนิทเราก็เออมาเคยเล่าว่าดูออกเหมือนมันชอบเพื่อนเรา เรากับมันเคยสนิทกัน ก็เออเราถึงชอบมันเพราะเราสนิทกันจนเราคิดไปเอง ทั้งไปรับไปส่งกันบ่อย เล่าอะไรให้กันฟังหลายๆอย่าง เราเหย่มันเล่นๆบ่อยว่าเราจีบแกอยู่นะ เราหยอดมันบ่อยมากๆ ทักไปปั่นตลอดๆ เราเคยงอนมันช่วงนึงตอนต้นๆปี ว่าแบบอุส่าทักมาคุยด้วยนะ นี่เพื่อนไงทำไมไม่ใส่ใจบ้าง แกต้องฝึกทำตัวให้น่ารักกว่านี้ มันอยู่ห้องเดียวกับเรา ช่วงนั้นไม่คุยกับมันอาทิตย์นึง เหมือนมันไม่ได้ง้อเราหรอกเพราะมันไม่ใส่ใจอยู่แล้ว วันนั้นมันพูดเชิงเล่นๆว่าไหน มาคุยกันหน่อย มันจับไหล่เรา บ้ามากเราแพ้ นั้นแหละเราก็อ่อนเลย ปวกเปียกกับมาคุยมาเล่นกับมันเหมือนเดิม บ้ามากตอนนิทรรศการโรงเรียน เราสนิทกันจนเหมือนแฟนกัน จนเพื่อนมันถามมันว่าชอบเราป้ะเนี่ย เพราะมันมาเกาะแกะเราจะเล่นของในกระเป๋าเราจะเอาลิปเราไปเล่น555 หลังจากนั้นเราก็นอยมันอีก รอบนี้มันไม่เหมือนรอบอื่นไม่คุยกับมันรอบนี้ ป่านนี้เราก็ยังไม่คุยกับมัน นอยมันรอบนั้นคือต้นเดือนกุมภา เราใจเเข็งมาก เราเป็นเหมือนคนที่เก็บพวกของระลึกของห้องเรา แล้วคือเราถ่ายรูปคู่กับทุกคนในห้องยกเว้นมัน วันสอบปลายภาคเราเรียกเพื่อนคนสุดท้ายมาถ่สยด้วย ต่อหน้ามันที่นั่งห่างกับเราเมตรครึ่ง ทั้งๆที่เรามองมัน และมันมองเราแท้ เรากลับไม่ได้ถ่ายกับมัน ใจแข็งกันทั้งคู่ จนวันสุดท้ายที่มาเรียน ก็ไม่ได้คุยกัน จนปัจฉิมมก็นะอยู่ด้วยกันทั้งวันแท้ๆ อย่าหวังว่าจะแตะเสื้อกัน มีช่วงนึงที่ครูมาถ่ายรูป เราอยู่เฟรมเดียวกับมันอีกแล้ว หลังจากนั้นเหมือนมันยื่นดอกไม้พาสติกธรรมดาๆอันนึง เราดูออกเลยว่ามันได้มาฟรีจากคนอื่น เพราะใครๆก็ดูออกว่ามันได้มาฟรี มันไม่ได้ใส่ใจอะไรใครเท่าไหร่อยู่แล้ว วันนั้นวันเกิดมันแหละ วันเกิดตรงกับปัจฉิม เราสิที่ใส่ใจ เขียนการ์ดอวยพรให้มัน ตั้งใจทำมาก และหาโอกาสให้ยากมาก กว่าเพื่อนจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันบนห้อง เรากว่าจะหนีเพื่อนออกมาได้ เพราะรู้ว่ามันไปนั่งดูคอนโรงเรียนคนเดียว นั่นแหละ คนนิ่งอย่างเราอะนะ ก็ยื่นแล้วรีบเดินไปเหมือนมีธุระ จบวันนั้นไป ทุกอย่างเหมือนเดิม เราเหมือนปลดอนปลดพันธนาการ เรื่องที่นอยไม่คุยกัน เราต้องย้ายบ้านไปจากจังหวัดเดิมก็ลำบากอยู่ ก็คือนัดกินหมูกะทะกันเหมือนเดิมไม่ได้ เราต้องย้ายไปวันที่1มีนา หลังปัจฉิมสองวันก็คือก่อนวันเราย้ายบ้านสองวันเหมือนกัน เย็นวันนั้นเราโทรไปสารภาพ หลังจากนั้น เราก็มูฟออนยิ่งใหญ่เลย พยายามมาก ใจเราคืไม่ไหว อยากรู้ไปหมด เดือนนึงบล็อคแกไปรู้ไรบ้างมั้ยวะ แกมันใจร้ายกับเรามากเลยจริงๆนะ เราไม่เคยโทษมันเลยนะ ไม่เคยไปเล่าอะไรให้มันดูแย่เลย แต่อาทิตย์ก่อน เพื่อนเรามันสงสัย คือเราหายจากทุกช่องทางที่ติดต่อได้ คือหายไปเลย ปกติเราจะเป็นแชทหนักขวาของกลุ่มห้อง เพื่อนเราทักไปหามันว่าช่วงนี้ได้ติดกับเรามั้ย เราหายไป เห็นสนิทกัน มันบอกว่าไม่ได้สนิทกับเรา อืมเลย มันถามเพื่อนเราว่าเราเล่าให้เพื่อนฟังใช่มั้ยเรื่องเรากับมัน มันบอกเสียเวลามามากละ เดี๋ยวพูดไปก็แรง เดี๋ยวเราก็ร้องไห้อีก แกเอ้ยมันแรงมากเลยกับคำว่าเดี๋ยวก็ร้องไห้อีก มันสนุกขนาดนั้นเลยหรอวะ กับการเล่นกับใจคน เพื่อนเราแคปมาเยอะมากเลยที่คุยกับมัน เราพยายามไม่อ่านสงสารใจตัวเอง นั่นแหละ เราโคตรเสียใจเลย ที่มันตอบเพื่อนเรางี้ เราขอโทษที่เป็นตัวน่ารำคาญในสายตาแกละกัน เราตั้งใจว่าคงตัดขาดกันจริงจัง ไม่อยากเจอกันอีกแล้ว ทุกๆคืนกว่าเราจะนอนได้ก็เช้า น้ำตาคลอเวลาฟังเพลง เราเก็บคนๆนึงไว้ทุกๆเพลงไม่ได้นะเว่ย การเจอกันครั้งสุดท้าย คงเป็นวันรับวุติก็เลื่อนไม่มีกำหนด เราคิดถึงเพื่อนมาก คิดถึงแกด้วย แต่ไม่อยากเจอแกแหละ เราไม่อยากไปเจอแกเลย เราควรทำไงคะ เราคิดถึงทุกคนจริง แต่เราคงไม่ไหวถ้าจะเจอมัน ง่ายมากถ้าเราจะบอกให้ใครส่งวุติทางไปรมาให้ มันติดที่เราคิดถึง พวกมัน นานๆทีจะเจอรวมตัวกัน หรือเราควรเผชิญ คนใจร้ายแบบมันอะหรอคะ เราควรทำไงคะ เราควรทำไงดีกับทุกๆอย่าง