มีเรื่องจะถามค่ะ

คือเราเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ เมื่อก่อนเราจะเป็นคนที่ร่าเริงชอบยิ้มและพูดมากเวลามีกิจกรรมอะไรเราก็จะลงชื่อเข้าร่วมตลอดแต่พอมาถึงตอนนี้เราเป็นคนขี้อาย ไม่ชอบเข้าสังคมจะพูดกับคนที่รู้จักเท่านั้นและเวลามีคนมาบ้านเราจะพยายไปให้เค้าเห็นหรือทำอะไรสักอย่างให้เค้าเห็นเพราะคนในบ้านไม่มีใครสนใจเราเวลาเราระบายอะไรให้ฟังก็จะหาว่าเราไร้สาระบ้างแหละ เค้าพยายามทำให้เราเป็นในแบบที่เค้าต้องการพอเราทำไม่ได้เค้าก็จะด่าเราอย่างเช่นเรื่องเกรดเราเป็นคนที่เรียนดีตลอดแต่ช่วงหลังๆมาเราเกรดตกแม่ก็จะด่าเราพูดกระทบจิตใจเราจนบางครั้งเราก็ทนไม่ไหวอยากจะพูดกลับไปบ้างแต่เราก็ได้แค่คิดเค้าอยากให้เราเรียนจบสูงๆมีงานทำดีๆเราก็เข้าใจแต่บางครั้งมันก็เกินไปเค้าบอกว่าเค้ารู้จักเราดีแต่มันก็ถูกแต่ไม่ถูกทั้งหมดเราจะเป็นคนที้เวลามีคนมาพูดในเรีองที่เราเป็นปมเราจะร้องให้อย่างเช่นเรื่องพ่อเรากับพ่อไม่ได้อยู่ด้วยกันเวลาวันพ่อเราก็ไม่ได้มาเพื่อนก็จะชอบล้อเราบางครั้งเราก็ทนไม่ได้อยากหาที่ระบายแต่เค้าหาว่าเราปัญญาอ่อนบางครั้งเราดูพวกไอดอลเกาหลีแล้วเราติ่งวงเกาหลีเราสั่งของพวกนี้มาแม่ก็จะเอาของเราไปให้คนอื่นแล้วบอกไร้สาระมันกระทบจิตใจเรามากจนเราทนไม่ไหวแต่ก็ตอบโต้ไม่ได้เราไม่อยากให้เค้าคิดมากไม่อยากให้เค้าเครียด
ตอนที่เราร้องให้ติดกันหลายๆวันเราจะมีอาการหน้ามืดปวดหัวมากๆไม่อยากกินข้าวนอนไม่หลับกรือนอนนานจนเกินไปบางครั้งก็หลงๆลืมๆไม่อยากทำอะไรจนคิดจะฆ่าตัวตายก็มี เราอยากรู้ว่าเราเป็นอะไรพอมีทางแก้มั้ย