ไม่อยากอยู่กับครอบครัวเราจะดูบาปมั้ย ?

อยู่บ้านไม่เคยมีความสุขเลย เลยเคยคิดว่าจะได้กลับมาอยู่บ้านนานขนาดนี้ ปกติเรียนมหาลัยก็กลับบ้านอาทิตย์ละครั้ง หรือไม่ก็สองสามอาทิตย์ครั้ง ก่อนเข้ามหาลัยคือดีใจมากที่จะได้ ไปใช้ชีวิตของตัวเองได้ตัดสินใจอะเอาเอง ทีนี้พอกลับมาอยู่บ้านก็ไม่เคยได้มีความคิดอะไรเป็นจองตัวเองเลย ทำอะไรก็ไม่ได้ พูดไปก็หาว่าเถียงไม่เคยได้เป็นตัวของตัวเอง อีกทั้งยังต้องมารองรับอารมณ์ของคนในบ้านอีก ยังมามีการเปรียบเทียบกันระหว่างพี่น้องอีก โอ้ยยยย ที่เล่ามานี่คือสาเหตุที่ไม่ค่อยอยากกลับบ้านเท่าไหร มันเป็นปัญหามาตั้งแต่ยังเด็ก บางทีก็อยากจะอธิบายความรู้สึกของตัวเองเวลาอยู่บ้านให้พ่อกับแม่ฟัง แต่คงไม่รับฟังเราอยู่ดีแหละ ได้แต่มานั่งแยกแยะเอาเพราะโตพอที่จะแยกแยะได้ แต่มันก็ไม่มีความสุข ตอนอยู่หออย่างน้อยก็มีเซฟโซนถึงอยู่คนเดียว มันยังได้เป็นตัวเองคิดจะทำอะไรก็ทำได้ อยู่นี่แค่คิดว่าจะทำน้ำปั่นกินเล่นๆ แม่ยังห้ามเลย พอจะทำนู้นนี่ก็บอกว่าไม่ต้องทำเกะกะไม่เข้าตา แล้วสุดท้ายก็มาบ่นว่าเราทำไม่เป็น แล้วจะให้ทำง้ายยย ตัวเองไม่เคยปล่อยให้ทำ ได้แต่คิดว่าสรุปนี่ชีวิตใครคอยควบคุบแม้กระทั้งความคิด นี่ก็ 20 ต้นๆแล้วนะอายุ ได้แต่คิดว่าถ้าทำงานหาเงินเองได้ชีวิตคงจะมีอิสระมากกว่านี้ กะว่าจะหางานทำตอนปิดเทอมจะได้ไม่ต้องกลับบ้าน แต่มาเจออิโรคบ้านี่ เลยจะทำให้เราเป็นบ้าอยู่แบบนี้ [ขอระบายเพราะอึดอัดมากพูดไรมากไม่ได้ ไม่พอใจก็ได้แค่เงียบเก็บไว้คนเดียว]