บ้านเราเป็นทาวน์เฮ้าส์เล็กๆ มีผู้สูงอายุในบ้าน 1 คน
เห็นคนอื่นรอบตัวที่มีพ่อแม่อยู่ตจว. บ่นคิดถึงบ้านคิดถึงพ่อแม่กัน เราก็เข้าใจความรู้สึกนะ
แต่สถานการณ์แบบนี้เราว่าการที่แยกจากญาติผู้ใหญ่พ่อแม่สูงวัยชั่วคราวน่าจะเป็นเรื่องดี
คิดถึงกันก็ยังมีโทรศัพท์มือถือ vdo call กันเห็นหน้ากันทุกวันได้
ไม่ต่างจากเราที่อยู่กับแม่ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปอยู่ใกล้เท่าไหร่เพราะใจมีแต่ความห่วง
กินข้าวก็แยกสำรับ คุยกันก็ออกห่างเป็นเมตร
เคยกอดกันหอมแก้มวันละครั้ง นอนด้วยกันสัปดาห์ละ 5 วัน ตอนนี้ก็ต้องแยกห้อง
ตัวเรายังคงทำงานนอกบ้านเจอคนเยอะ ออกไปทำธุระ จ่ายตลาด เดินซุเปอร์มาร์เก็ต ไม่รู้วันๆ พาเชื้อมาบ้างหรือเปล่า
ยิ่งตลอด 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาเราเจ็บคอ ไอนิดหน่อย เราค่อนข้างมั่นใจว่าเกิดจากภูมิแพ้ผสมกับกรดไหลย้อน
แต่ลึกๆ มันก็หวั่นๆ เอ๊ะๆ เลยยิ่งพยายามห่างจากแม่ไปอีก
ก็ระวังเท่าที่ทำได้ กินร้อน ช้อนเรา ล้างมือก่อนเข้าบ้าน ใส่หน้ากากออกข้างนอก
ไม่อยากเอาโรคมาติดคนที่เรารัก
ส่วนแม่ก็อารมณ์คนแก่ที่ผ่านโลกมาเยอะ คิดว่าโรคระบาดผ่านมาก็ผ่านไป
อยู่มาตั้ง 60 กว่าปียังรอดเลย ก็เลยใช้ชีวิตปกติ ยกเว้นงดออกจากบ้านเพราะเราขอเด็ดขาดห้ามออก
ถามแม่ว่าเหงามั้ย แม่บอกเหงาแต่เข้าใจได้ เราก็สงสารคนสูงวัยเหมือนกัน
อยู่ด้วยกัน เห็นหน้ากัน แต่เข้าใกล้กันมากไม่ได้ กอดกันไม่ได้ ทรมานใจค่ะ
แอบอยากให้แม่อยู่ตจว. บ้าง ทำไร่ทำสวนไม่เจอใคร
ตัวเราเองถ้าอยู่คนเดียวก็คงสบายตัวสบายใจกว่านี้ไม่ต้องระวังตัวมาก
แต่อยู่ด้วยกันมันก็ดีน่ะแหละ เป็นอะไรก็ยังอยู่ในสายตาช่วยกันได้ทัน ดูแลได้ตามสภาพ
เห็นเพื่อนๆ กันที่มีลูกเล็ก ยังใช้ชีวิตกอดเล่นกับลูกตามปกติ เราก็รู้สึกนะคะว่าเราคิดมากไปมั้ย
ที่แยกห่างจากแม่ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน แต่มานั่งคิดๆ เราไม่อยากเสียใจทีหลังถ้าเกิดพลาดพลั้งขึ้นมาค่ะ
คนอื่นที่มีผู้สูงอายุในบ้านตอนนี้ยังใช้ชีวิตร่วมกันแบบปกติมั้ยคะ มาแชร์กันค่ะ
ยุค Covid19 คนที่ต้องอยู่ร่วมกับผู้สูงอายุเป็นยังไงกันบ้างคะ ดูแลตัวเองกันระดับไหน
เห็นคนอื่นรอบตัวที่มีพ่อแม่อยู่ตจว. บ่นคิดถึงบ้านคิดถึงพ่อแม่กัน เราก็เข้าใจความรู้สึกนะ
แต่สถานการณ์แบบนี้เราว่าการที่แยกจากญาติผู้ใหญ่พ่อแม่สูงวัยชั่วคราวน่าจะเป็นเรื่องดี
คิดถึงกันก็ยังมีโทรศัพท์มือถือ vdo call กันเห็นหน้ากันทุกวันได้
ไม่ต่างจากเราที่อยู่กับแม่ แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปอยู่ใกล้เท่าไหร่เพราะใจมีแต่ความห่วง
กินข้าวก็แยกสำรับ คุยกันก็ออกห่างเป็นเมตร
เคยกอดกันหอมแก้มวันละครั้ง นอนด้วยกันสัปดาห์ละ 5 วัน ตอนนี้ก็ต้องแยกห้อง
ตัวเรายังคงทำงานนอกบ้านเจอคนเยอะ ออกไปทำธุระ จ่ายตลาด เดินซุเปอร์มาร์เก็ต ไม่รู้วันๆ พาเชื้อมาบ้างหรือเปล่า
ยิ่งตลอด 2 สัปดาห์ที่ผ่านมาเราเจ็บคอ ไอนิดหน่อย เราค่อนข้างมั่นใจว่าเกิดจากภูมิแพ้ผสมกับกรดไหลย้อน
แต่ลึกๆ มันก็หวั่นๆ เอ๊ะๆ เลยยิ่งพยายามห่างจากแม่ไปอีก
ก็ระวังเท่าที่ทำได้ กินร้อน ช้อนเรา ล้างมือก่อนเข้าบ้าน ใส่หน้ากากออกข้างนอก
ไม่อยากเอาโรคมาติดคนที่เรารัก
ส่วนแม่ก็อารมณ์คนแก่ที่ผ่านโลกมาเยอะ คิดว่าโรคระบาดผ่านมาก็ผ่านไป
อยู่มาตั้ง 60 กว่าปียังรอดเลย ก็เลยใช้ชีวิตปกติ ยกเว้นงดออกจากบ้านเพราะเราขอเด็ดขาดห้ามออก
ถามแม่ว่าเหงามั้ย แม่บอกเหงาแต่เข้าใจได้ เราก็สงสารคนสูงวัยเหมือนกัน
อยู่ด้วยกัน เห็นหน้ากัน แต่เข้าใกล้กันมากไม่ได้ กอดกันไม่ได้ ทรมานใจค่ะ
แอบอยากให้แม่อยู่ตจว. บ้าง ทำไร่ทำสวนไม่เจอใคร
ตัวเราเองถ้าอยู่คนเดียวก็คงสบายตัวสบายใจกว่านี้ไม่ต้องระวังตัวมาก
แต่อยู่ด้วยกันมันก็ดีน่ะแหละ เป็นอะไรก็ยังอยู่ในสายตาช่วยกันได้ทัน ดูแลได้ตามสภาพ
เห็นเพื่อนๆ กันที่มีลูกเล็ก ยังใช้ชีวิตกอดเล่นกับลูกตามปกติ เราก็รู้สึกนะคะว่าเราคิดมากไปมั้ย
ที่แยกห่างจากแม่ทั้งที่อยู่บ้านเดียวกัน แต่มานั่งคิดๆ เราไม่อยากเสียใจทีหลังถ้าเกิดพลาดพลั้งขึ้นมาค่ะ
คนอื่นที่มีผู้สูงอายุในบ้านตอนนี้ยังใช้ชีวิตร่วมกันแบบปกติมั้ยคะ มาแชร์กันค่ะ