พอดีเรากับสามีอยู่ด้วยกันได้มาสี่ปีกว่าแล้วค่ะ มีลูกด้วยกัน 1 คน ส่วนตัวเราเป็นแม่หม้ายลูกติด1นะคะ
ก่อนที่จะได้มามีครอบครัวใหม่กับสามีคนนี้ เราแก่กว่าสามี 6 ปีค่ะ ส่วนหน้าที่การงานเราสองคนถือว่าอยู่ในระดับพอใช้ค่ะ
เรื่องมันเกิดจากหลังจากที่เราคลอดลูกคนเล็กที่เกิดจากสามีคนนี้ได้เพียง 6 เดือน เค้าก็เรียนจบแล้วได้ที่มันไกลบ้าน
ดังนั้นสามีเราจะต้องไปอยู่แถวๆที่ทำงานเค้า พอทำได้ 2 เดือน เค้าก็โดนเรียกตัวให้กลับไปทำงานที่ต่างจังหวัดค่ะ
ไปทางโซนภายใต้ ซึ่งรวมๆแล้วที่ไปอยู่นั้นก็เกือบๆสองปีที่เค้าจะต้องห่างจากเรากับลูก จะกลับมาทีเดือนละ1ครั้ง
ส่วนตัวเราทำงานที่กรุงเทพ ใกล้บ้านของเราเองโดยอยู่กับพ่อแม่เรา ลูกชายเรา น้องชายเรา และทุกอาทิตย์ก็จะไปหาลูกสาวที่จังหวัด
หรือจะไปทุกครั้งที่ได้หยุดยาวก็จะไปอยู่กับที่บ้านสามีตลอด โดยจะไม่ได้เจอเค้าทุกครั้งที่เรากลับไปที่บ้านเค้า
แต่ก็จะเจอ1ครั้งต่อเดือนอย่างที่ได้บอกไปก่อนหน้านี้ ระว่างที่ใช้ชีวิตครอบครัวห่างๆกันแบบนี้ก็มีปัญหาตามประสาสามีภรรยาปะปนกันมาเรื่อยๆ
พอปลายเดือนมีนาคมเค้ากลับมาทำงานที่บ้านเค้า แต่เรากับสามียังไม่ได้เจอกันนะคะตั้งแต่เค้ากลับมา
เพราะติดสถานการณ์Covid19 เลยต้องอยู่บ้านใครบ้านมันไปก่อนช่วงนั้น จนล่าสุดที่ทะเลาะกันคือเค้าไปบ้านเพื่อนแล้วกลับไม่ทันเวลาเคอร์ฟิว
เค้าเลยนอนบ้านเพื่อน เราเลยไม่พอใจ ในเมื่อบอกว่าจะไปแปปเดียว แถมลูกก็อยู่กับแม่เค้าสองคนที่บ้าน จริงๆควรจะรีบกลับบ้าน
เราเลยต่อว่าเค้าไปเยอะพอสมควร เค้าโทรมาเลยไม่รับเพื่อตัดปัญหาที่จะต่อปากต่อคำอีก จนเช้าวันนี้ เราโทรไปหาเค้า
เค้าก็บอกว่าถึงบ้านแล้วนะ เดี๋ยวจะรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เราเลยบอกงั้นถึงที่ทำงานแล้วโทรมาแล้วกัน จน 10.44 น.
เค้าไลน์มาว่า ถามจริงๆอยากถอยไหม ซึ่งก่อนหน้านี้มันเคยมีเหตุการณ์ที่เค้าพูดแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง พอสักพักเค้าก็ขอโทษแล้วบอกว่า
เค้าคิดมากไปเองขอโทษนะ แต่ในวันนี้ดันมีความพูดที่แบบทำตัวชาคือ ความรู้สึกที่มีต่อเราไม่เหมือนเดิมแล้ว
เราเลยนิ่งชาน้ำตาไหลแบบอัติโนมัติเลย เลยถามว่าเพราะอะไร เค้าบอกว่าไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าไม่เหมือนเดิมแล้ว
เราเลยบอกเค้าแค่ว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทั้งๆที่รอมาตลอดเกือบสองปีเพื่อให้ครอบครัวมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน
แต่พอกลับมาแล้วทำไมมาบอกกับเราแบบนี้ ตลอดระยะเวลาที่ห่างกัน เราทำทุกอย่างเพื่อให้เค้าสบายใจ
ส่วนเค้าทำทุกอย่างที่ทำให้เราไม่สบายใจทุกอย่าง
เช่น กินเหล้าเกือบทุกไปตอนที่อยู่ที่ใต้(บอกว่าต้องเลี้ยงนายช่าง คุยงานต่างๆ ช่วงเวลา หลัง 18.00 ถึง ตี1 ตี2 หรือไม่ก็เช้า เกือบทุกวัน)
แล้วแต่ละที่ๆไปก็ต้องมีแน่ๆผู้หญิง ที่เรารู้เพราะโทรไปได้ยินเสียงแทรกมาในโทรศัพท์ 3 ครั้ง
ช่วงที่เราหรือพ่อเข้าโรงพยาบาลเราโทรหาเค้า เราโทรไปตัดสายทิ้ง ก่อนจะกลับมาราชบุรีก็หายไปช่วงเช้าทั้งวันโดยติดต่อไม่ได้
อ้างแค่ว่าลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านพัก ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเค้ามีใครที่นั้น เรารู้แต่เราเลือกที่จะไม่ถามหรือสืบเพราะไม่อยากจะเจ็บมากกว่านี้
จนก่อนเค้าจะกลับมาอยู่ที่บ้านเค้า เราเลยบอกว่าถ้ากลับมาอยู่บ้านแล้วอะไรที่มันไม่ดี อะไรที่ผิดที่เคยทำไว้ตอนอยู่ที่ใต้ให้แล้วไป
แล้วค่อยมาเริ่มใหม่ แต่ในที่สุดเค้าก็บอกเราว่าไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนเดิมแล้ว แต่คุยไปคุยมาบอกเค้ามาเหมือนเดิม
สักพักบอกไม่รู้ จนเราสับสนควรจะรู้สึกยังไงดี เพราะเราบอกงั้นถ้าจะจบ ก็นัดวันหย่าไปเลยคือจะได้จบกันจริงๆ
แต่เค้าบอกแค่ว่าอยากแค่ห่างกับถอยแต่ไม่หย่า เราแค่อยากได้อะไรที่เด็ดขาดจริงจัง
เพื่อที่เราจะได้จัดการความรู้แย่ๆแบบนี้ไปทีเดียวเลย เราพยามยื้อเพื่อครอบครัวแต่เค้าอ้างแค่ว่าถึงเราจบกันยังไงเค้าก็ยังรับผิดชอบเรากับลูกอยู่
แต่ใจจริงเราไม่อยากได้แบบนั้นเราอยากได้ลูกมาอยู่กับเรา เราไม่อยากให้ลูกเราสองคนต้องห่างกัน จากที่มันก็อยู่ไกลกันอยู่แล้ว
ล่าสุดเวลา 18.00 ที่คุยกันกับสามี
เค้าก็ยืนยันคำเดิมว่าความรู้สึกไม่เหมือนเดิม แต่ไม่ยอมหย่า เราเลยบอกว่า ถ้าไม่เหมือนเดิมก็ควรจบไหม
เค้าก็บอกงั้นไม่เป็นไรเดี๋ยวเค้าจะกลับมาเหมือนเดิมเอง แล้วก็อยู่แบบนี้
เราเลยแบบสรุปจะเอายังไงว่ะ เลิกก็เลิกเลยแล้วก็หย่า จะได้เสียใจตัดใจทีเดียว ไม่อยากอยู่เดี๋ยวก็จะเป็นแบบนี้อีก
แต่มีประโยคหนึ่งที่เค้าบอกเรา ความรู้สึกมันเสียไปแล้วอยากให้เราเข้าใจบ้าง แต่เดี๋ยวความรู้สึกกูละที่ทำกันมาตลอดไม่เสียหรอว่ะ
งงใจกับเค้ามาก
แต่ใจลึกๆเราถ้าเค้าหย่าเราก็พร้อมหย่าเราไม่อยากเจ็บแล้วเราเหนื่อย
เรามีอะไรที่ต้องรับผิดชอบเยอะมาก
อย่าว่าเรานะ เราขอกำลังใจก็พอ ผ่านมาบ่นๆระบายๆไม่อยากให้ที่บ้านรู้หรือเห็นเราเป็นแบบนี้
ทุกคนมีความรู้สึกหมด ไม่ใช่หมดใจแล้วมาบอกว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว โดยไม่นึกถึงความรู้สึกคนอื่นบ้าง
เมื่อสามีกลับมาบอกกับเราว่าความรู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว....เราควรรู้สึกยังไงดีค่ะ ตอนนี้นั่งงงอยู่ว่าต้องทำตัวยังไง
ก่อนที่จะได้มามีครอบครัวใหม่กับสามีคนนี้ เราแก่กว่าสามี 6 ปีค่ะ ส่วนหน้าที่การงานเราสองคนถือว่าอยู่ในระดับพอใช้ค่ะ
เรื่องมันเกิดจากหลังจากที่เราคลอดลูกคนเล็กที่เกิดจากสามีคนนี้ได้เพียง 6 เดือน เค้าก็เรียนจบแล้วได้ที่มันไกลบ้าน
ดังนั้นสามีเราจะต้องไปอยู่แถวๆที่ทำงานเค้า พอทำได้ 2 เดือน เค้าก็โดนเรียกตัวให้กลับไปทำงานที่ต่างจังหวัดค่ะ
ไปทางโซนภายใต้ ซึ่งรวมๆแล้วที่ไปอยู่นั้นก็เกือบๆสองปีที่เค้าจะต้องห่างจากเรากับลูก จะกลับมาทีเดือนละ1ครั้ง
ส่วนตัวเราทำงานที่กรุงเทพ ใกล้บ้านของเราเองโดยอยู่กับพ่อแม่เรา ลูกชายเรา น้องชายเรา และทุกอาทิตย์ก็จะไปหาลูกสาวที่จังหวัด
หรือจะไปทุกครั้งที่ได้หยุดยาวก็จะไปอยู่กับที่บ้านสามีตลอด โดยจะไม่ได้เจอเค้าทุกครั้งที่เรากลับไปที่บ้านเค้า
แต่ก็จะเจอ1ครั้งต่อเดือนอย่างที่ได้บอกไปก่อนหน้านี้ ระว่างที่ใช้ชีวิตครอบครัวห่างๆกันแบบนี้ก็มีปัญหาตามประสาสามีภรรยาปะปนกันมาเรื่อยๆ
พอปลายเดือนมีนาคมเค้ากลับมาทำงานที่บ้านเค้า แต่เรากับสามียังไม่ได้เจอกันนะคะตั้งแต่เค้ากลับมา
เพราะติดสถานการณ์Covid19 เลยต้องอยู่บ้านใครบ้านมันไปก่อนช่วงนั้น จนล่าสุดที่ทะเลาะกันคือเค้าไปบ้านเพื่อนแล้วกลับไม่ทันเวลาเคอร์ฟิว
เค้าเลยนอนบ้านเพื่อน เราเลยไม่พอใจ ในเมื่อบอกว่าจะไปแปปเดียว แถมลูกก็อยู่กับแม่เค้าสองคนที่บ้าน จริงๆควรจะรีบกลับบ้าน
เราเลยต่อว่าเค้าไปเยอะพอสมควร เค้าโทรมาเลยไม่รับเพื่อตัดปัญหาที่จะต่อปากต่อคำอีก จนเช้าวันนี้ เราโทรไปหาเค้า
เค้าก็บอกว่าถึงบ้านแล้วนะ เดี๋ยวจะรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เราเลยบอกงั้นถึงที่ทำงานแล้วโทรมาแล้วกัน จน 10.44 น.
เค้าไลน์มาว่า ถามจริงๆอยากถอยไหม ซึ่งก่อนหน้านี้มันเคยมีเหตุการณ์ที่เค้าพูดแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง พอสักพักเค้าก็ขอโทษแล้วบอกว่า
เค้าคิดมากไปเองขอโทษนะ แต่ในวันนี้ดันมีความพูดที่แบบทำตัวชาคือ ความรู้สึกที่มีต่อเราไม่เหมือนเดิมแล้ว
เราเลยนิ่งชาน้ำตาไหลแบบอัติโนมัติเลย เลยถามว่าเพราะอะไร เค้าบอกว่าไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าไม่เหมือนเดิมแล้ว
เราเลยบอกเค้าแค่ว่าทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ ทั้งๆที่รอมาตลอดเกือบสองปีเพื่อให้ครอบครัวมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน
แต่พอกลับมาแล้วทำไมมาบอกกับเราแบบนี้ ตลอดระยะเวลาที่ห่างกัน เราทำทุกอย่างเพื่อให้เค้าสบายใจ
ส่วนเค้าทำทุกอย่างที่ทำให้เราไม่สบายใจทุกอย่าง
เช่น กินเหล้าเกือบทุกไปตอนที่อยู่ที่ใต้(บอกว่าต้องเลี้ยงนายช่าง คุยงานต่างๆ ช่วงเวลา หลัง 18.00 ถึง ตี1 ตี2 หรือไม่ก็เช้า เกือบทุกวัน)
แล้วแต่ละที่ๆไปก็ต้องมีแน่ๆผู้หญิง ที่เรารู้เพราะโทรไปได้ยินเสียงแทรกมาในโทรศัพท์ 3 ครั้ง
ช่วงที่เราหรือพ่อเข้าโรงพยาบาลเราโทรหาเค้า เราโทรไปตัดสายทิ้ง ก่อนจะกลับมาราชบุรีก็หายไปช่วงเช้าทั้งวันโดยติดต่อไม่ได้
อ้างแค่ว่าลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้านพัก ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าเค้ามีใครที่นั้น เรารู้แต่เราเลือกที่จะไม่ถามหรือสืบเพราะไม่อยากจะเจ็บมากกว่านี้
จนก่อนเค้าจะกลับมาอยู่ที่บ้านเค้า เราเลยบอกว่าถ้ากลับมาอยู่บ้านแล้วอะไรที่มันไม่ดี อะไรที่ผิดที่เคยทำไว้ตอนอยู่ที่ใต้ให้แล้วไป
แล้วค่อยมาเริ่มใหม่ แต่ในที่สุดเค้าก็บอกเราว่าไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนเดิมแล้ว แต่คุยไปคุยมาบอกเค้ามาเหมือนเดิม
สักพักบอกไม่รู้ จนเราสับสนควรจะรู้สึกยังไงดี เพราะเราบอกงั้นถ้าจะจบ ก็นัดวันหย่าไปเลยคือจะได้จบกันจริงๆ
แต่เค้าบอกแค่ว่าอยากแค่ห่างกับถอยแต่ไม่หย่า เราแค่อยากได้อะไรที่เด็ดขาดจริงจัง
เพื่อที่เราจะได้จัดการความรู้แย่ๆแบบนี้ไปทีเดียวเลย เราพยามยื้อเพื่อครอบครัวแต่เค้าอ้างแค่ว่าถึงเราจบกันยังไงเค้าก็ยังรับผิดชอบเรากับลูกอยู่
แต่ใจจริงเราไม่อยากได้แบบนั้นเราอยากได้ลูกมาอยู่กับเรา เราไม่อยากให้ลูกเราสองคนต้องห่างกัน จากที่มันก็อยู่ไกลกันอยู่แล้ว
ล่าสุดเวลา 18.00 ที่คุยกันกับสามี
เค้าก็ยืนยันคำเดิมว่าความรู้สึกไม่เหมือนเดิม แต่ไม่ยอมหย่า เราเลยบอกว่า ถ้าไม่เหมือนเดิมก็ควรจบไหม
เค้าก็บอกงั้นไม่เป็นไรเดี๋ยวเค้าจะกลับมาเหมือนเดิมเอง แล้วก็อยู่แบบนี้
เราเลยแบบสรุปจะเอายังไงว่ะ เลิกก็เลิกเลยแล้วก็หย่า จะได้เสียใจตัดใจทีเดียว ไม่อยากอยู่เดี๋ยวก็จะเป็นแบบนี้อีก
แต่มีประโยคหนึ่งที่เค้าบอกเรา ความรู้สึกมันเสียไปแล้วอยากให้เราเข้าใจบ้าง แต่เดี๋ยวความรู้สึกกูละที่ทำกันมาตลอดไม่เสียหรอว่ะ
งงใจกับเค้ามาก
แต่ใจลึกๆเราถ้าเค้าหย่าเราก็พร้อมหย่าเราไม่อยากเจ็บแล้วเราเหนื่อย
เรามีอะไรที่ต้องรับผิดชอบเยอะมาก
อย่าว่าเรานะ เราขอกำลังใจก็พอ ผ่านมาบ่นๆระบายๆไม่อยากให้ที่บ้านรู้หรือเห็นเราเป็นแบบนี้
ทุกคนมีความรู้สึกหมด ไม่ใช่หมดใจแล้วมาบอกว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว โดยไม่นึกถึงความรู้สึกคนอื่นบ้าง