ตามหัวข้อนะครับ คือตอนนี้ก็ยังอยู่ต่างจังหวัดนะ
จะเล่าตั้งแต่เริ่มเรื่องนะ เราสอบขึ้นมัธยมไม่ติดหลายที่(ผมคนภูเก็ตนะ) พ่อแม่เครียดมาก ตอนแรกแม่จะส่งเราไปอยู่กับยายกับตา ห่างตัวเมืองเป็น100โล พ่อเราแนะนำให้ไปอยู่กับอา(ช่วงโควิดพอดี) เลยหาตั๋วที่ไวที่สุด หลังจากถึงก็ตื่นเต้นเวอร์ อาเราเป็นร้านคาเฟ่นะ มาอยู่กับพี่ ทุกๆอย่างดูดีไปหมด กะไว้ว่าจะเรียนถึงม.3ด้วย ไปสอบได้ห้องIEP.ง่ายมาก(ที่อุบลนะ) ดีใจมากคิดว่าชีวิตดีมาก พออยู่ไปสักพักก็รู้สึกเหมือนฝันสลาย อยู่ได้ตอนนี้ประมาณ 1 เดือน มีแต่เรื่องที่น่าปวดหัว ทั้งเรื่องพี่ เรื่องพนักงานในร้าน เรื่องความสะดวกสะบาย พี่เราอยู่แค่ม.3แต่ ติดหญิง,ชอบสูบบุหรี่,ชอบหาเรื่องให้ตัวเอง และที่เหนื่อยที่สุดคือเรื่อง*ชอบเอาชนะ พูดอะไรเชิงหลักการที่ถูกมันก็มักจะเถียง แบบตัวเองต้องถูกอะคือแบบเฮ้อทุกๆเรื่อง เรื่องพนักงานอันแสนจะน่ารักอีกกก~(อยากถามจริงๆนะอุบลเป็นงี้ทุกคนอ้อหรือแค่ที่นี่) แต่ละคนชอบใช้เราแบบไม่หยุด แล้วแต่ละอย่างคือหน้าที่ตัวเอง พออันไหนไม่รู้ก็มันจะอารมณ์เสียใส่เรา แบบเด็กนี่มันโง่อะไรแบบนี้อะ เรื่องสุดท้ายเรื่องความสะดวกสะบาย คือเอาจริงป้ะอยู่นับวันจากผิวขาวๆจะกลายเป็นดำแล้วอะ555+ ร้อนมากแม่ อันนี้ไม่เท่าไหร่พอรับได้เรื่องนี้ แต่คือแบบมันไม่ไฮโซเหมือนภูเก็จอะ เซ็นทรันมีตั้ง 3 ที่ โครตหรูอะเอาจริง ของ แบรนด์เนมนี่คือเต็ม ฝรั่งเยอะ มีคนแต่งตัวหรูๆเดินข้ามสะพานเชื่อมห้างที่ติดกัน วันหยุดก็นัดเพื่อนไม่เดินกันที่เซ็นทรัน ดูเป๋ากุชชี่,กินชานมไข่มุก,เดินอะควาเรี่ยม,ถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกบนด่านฟ้า ชีวิตที่ดี วันไหนเบื่อๆพ่อแม่ก็พากันไปกินแซลม่อน,เล่นนํ้าทะเล,กินซีฟู๊ดริมหาด คือชีวิตดีมาก คือนับวันเหมือนกรุงเทพไปแล้ว อยู่ที่อุบลอยู่ก็ในอำเภอเล็กๆ ไม่มีไรทำ เซ็นทรันก็ไม่มีต้องมาหาเพื่อนใหม่ๆ อยู่แบบชนบทสุดๆ วันนึงไปเดินก็มีแค่โลตัสที่ดีสุด คือเบื่อมาก กักตัวก็ต้องกัก พ่อแม่เพื่อนๆอาๆก็อยู่นู่นกันหมดอะ โครตคิดถึง มาหาก็มาไม่ได้ ถ้ามาได้คงตะโกนเรียกแล้วกอดอะถ้ามาคงร้องไห้ อยากพูดกับแม่ว่ามันเหนื่อยมากแม่หนูเหนื่อยมากหนูคิดถึงแม่กับพ่อมากหนูไม่อยากอดทนอยู่แบบนี้อีกแล้ว คือไม่ว่าใครจะพูดกับเรายังเราจะไม่สนเรื่องของมันเรามาเพื่อเรียนเรามาเพื่อนโตขึ้นจะได้ดูแลพ่อแม่ นะตอนนี้คือคิดว่าเรียนถึงแค่มอ.1แล้ว(หมายถึงเรียนที่อุบลถึงแค่ม.1นะค่อยเรียนต่อภูเก็ต) เพื่อนๆพี่ๆคิดว่าควรทำไงดี ช่วยออกความคิดเห็นหน่อยน้าเหมือนได้ระบายเลยโล่งมาก
เป็นคนเมืองต้องมาอยู่ต่างจังหวัดเข้ากับที่อยู่ไม่ได้ทำไงดี???
จะเล่าตั้งแต่เริ่มเรื่องนะ เราสอบขึ้นมัธยมไม่ติดหลายที่(ผมคนภูเก็ตนะ) พ่อแม่เครียดมาก ตอนแรกแม่จะส่งเราไปอยู่กับยายกับตา ห่างตัวเมืองเป็น100โล พ่อเราแนะนำให้ไปอยู่กับอา(ช่วงโควิดพอดี) เลยหาตั๋วที่ไวที่สุด หลังจากถึงก็ตื่นเต้นเวอร์ อาเราเป็นร้านคาเฟ่นะ มาอยู่กับพี่ ทุกๆอย่างดูดีไปหมด กะไว้ว่าจะเรียนถึงม.3ด้วย ไปสอบได้ห้องIEP.ง่ายมาก(ที่อุบลนะ) ดีใจมากคิดว่าชีวิตดีมาก พออยู่ไปสักพักก็รู้สึกเหมือนฝันสลาย อยู่ได้ตอนนี้ประมาณ 1 เดือน มีแต่เรื่องที่น่าปวดหัว ทั้งเรื่องพี่ เรื่องพนักงานในร้าน เรื่องความสะดวกสะบาย พี่เราอยู่แค่ม.3แต่ ติดหญิง,ชอบสูบบุหรี่,ชอบหาเรื่องให้ตัวเอง และที่เหนื่อยที่สุดคือเรื่อง*ชอบเอาชนะ พูดอะไรเชิงหลักการที่ถูกมันก็มักจะเถียง แบบตัวเองต้องถูกอะคือแบบเฮ้อทุกๆเรื่อง เรื่องพนักงานอันแสนจะน่ารักอีกกก~(อยากถามจริงๆนะอุบลเป็นงี้ทุกคนอ้อหรือแค่ที่นี่) แต่ละคนชอบใช้เราแบบไม่หยุด แล้วแต่ละอย่างคือหน้าที่ตัวเอง พออันไหนไม่รู้ก็มันจะอารมณ์เสียใส่เรา แบบเด็กนี่มันโง่อะไรแบบนี้อะ เรื่องสุดท้ายเรื่องความสะดวกสะบาย คือเอาจริงป้ะอยู่นับวันจากผิวขาวๆจะกลายเป็นดำแล้วอะ555+ ร้อนมากแม่ อันนี้ไม่เท่าไหร่พอรับได้เรื่องนี้ แต่คือแบบมันไม่ไฮโซเหมือนภูเก็จอะ เซ็นทรันมีตั้ง 3 ที่ โครตหรูอะเอาจริง ของ แบรนด์เนมนี่คือเต็ม ฝรั่งเยอะ มีคนแต่งตัวหรูๆเดินข้ามสะพานเชื่อมห้างที่ติดกัน วันหยุดก็นัดเพื่อนไม่เดินกันที่เซ็นทรัน ดูเป๋ากุชชี่,กินชานมไข่มุก,เดินอะควาเรี่ยม,ถ่ายรูปพระอาทิตย์ตกบนด่านฟ้า ชีวิตที่ดี วันไหนเบื่อๆพ่อแม่ก็พากันไปกินแซลม่อน,เล่นนํ้าทะเล,กินซีฟู๊ดริมหาด คือชีวิตดีมาก คือนับวันเหมือนกรุงเทพไปแล้ว อยู่ที่อุบลอยู่ก็ในอำเภอเล็กๆ ไม่มีไรทำ เซ็นทรันก็ไม่มีต้องมาหาเพื่อนใหม่ๆ อยู่แบบชนบทสุดๆ วันนึงไปเดินก็มีแค่โลตัสที่ดีสุด คือเบื่อมาก กักตัวก็ต้องกัก พ่อแม่เพื่อนๆอาๆก็อยู่นู่นกันหมดอะ โครตคิดถึง มาหาก็มาไม่ได้ ถ้ามาได้คงตะโกนเรียกแล้วกอดอะถ้ามาคงร้องไห้ อยากพูดกับแม่ว่ามันเหนื่อยมากแม่หนูเหนื่อยมากหนูคิดถึงแม่กับพ่อมากหนูไม่อยากอดทนอยู่แบบนี้อีกแล้ว คือไม่ว่าใครจะพูดกับเรายังเราจะไม่สนเรื่องของมันเรามาเพื่อเรียนเรามาเพื่อนโตขึ้นจะได้ดูแลพ่อแม่ นะตอนนี้คือคิดว่าเรียนถึงแค่มอ.1แล้ว(หมายถึงเรียนที่อุบลถึงแค่ม.1นะค่อยเรียนต่อภูเก็ต) เพื่อนๆพี่ๆคิดว่าควรทำไงดี ช่วยออกความคิดเห็นหน่อยน้าเหมือนได้ระบายเลยโล่งมาก