คบเเฟนอยู่คนหนึ่ง เเรกๆก็ใส่ใจเเทคเเคร์เราใส่ใจเราค่อยสังเกตเราตลอด ค่อยหมั่นถามว่าทำไรอยู่ นู้นนี้นั้นสารพัด ทำอะไรจะบอก แต่พอคบกันไปเรื่อยๆ ก็กลายเป็นเราที่ต้องใส่ใจ เป็นห่วงเขาตลอด ว่าจะเป็นยังไง จะกินไหม ตื่นรึยังจากแต่ก่อนเขาจะเป็นคนปลุกเราแต่ตอนนี้สลับกัน ไม่ว่าเขาจะทำอะไรเราจะเป็นคนค่อยซับพอตตลอด เเต่เวลาเราถามอะไรพอเราไม่พอใจชัด เขากลับหงุดหงิดใส่เราทั้งๆเรื่องที่ถามเรื่องที่ทำให้ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเองทั้งนั้น แต่เวลามีปัญหาอะไรตัวเราเองถ้าช่วยเขาได้เราทำเต็มที่ เขาหันไปหาเพื่อนหาคนอื่นมีใครช่วยไหมก็ไม่มี จนบางครั้งเราก็รู้สึกว่าเขาอยู่กับเพื่อนดูมีความสุขมากเลยนะมากกว่าอยู่กับเรา เวลาเขาไม่มีเราอยู่ด้วยเขาจะช่วยเพื่อนมาที่ห้องเสมอทั้งๆที่เราไม่ชอบให้ใครมาที่ส่วนตัว เเต่เวลาอยู่กับเราพอคุยกันไม่รู้เรื่องก็หงุดหงิด เสียงเริ่มดัง เริ่มไม่สบอารมณ์ เราก็ได้เเต่เงียบต้องนิ่งไว้ เพราะถ้าพูดอะไรก็อาจจะทะเลาะกัน
จนบางครั้งเรามานั้งคิดว่าเราควรต้องทำตัวยังไง ปฏิบัติแบบไหนถึงจะโอเค
คุณคิดเห็นอย่างไร ควรปฏิบัติตัวเเบบไหน
จนบางครั้งเรามานั้งคิดว่าเราควรต้องทำตัวยังไง ปฏิบัติแบบไหนถึงจะโอเค