สวัสดีค่ะ  อยากเล่าระบายเรื่องราวในชีวิต ที่ไม่คิดว่าในชีวิตเราจะกลายเป็นแบบนี้ เรื่องเริ่มจากสถานการณ์โควิด เรารับข้อมูลข่าวสารและเป็นช่วงเริ่มระบาดมีการให้อยู่บ้าน ปกติก็อยู่บ้านอยู่แล้วไม่ได้ทำงานนอกบ้าน ช่วงแรกเราอยู่กับหลาน แฟนเราทำงานนอกบ้านทุกวันระยะนั้นแฟนต้องไปดูแลพ่อแม่เลยแยกกันอยู่คนละบ้าน แรกๆก็ยังปกติดี เพราะเราก็คิดว่าในบ้านเราสะอาดดีอยู่ อาทิตย์นึงแฟนจะเอาอาหารที่ซื้อมาให้ พอเริ่มมีของนอกบ้านเข้ามาในบ้านเราก็คลีน แต่อาหารถุงๆเราเข้าตู้เย็น เราเริ่มไม่สบายใจในการจับสิ่งของ ล้างมือบ่อยขึ้น นานขึ้น ต่อมามีพี่สาวเราเข้ามา เอาอาหารเอาของมาให้ มาเดินไปมาในบ้านวางของไม่เป็นที่ของที่ซื้อจากนอกบ้าน แล้วก็ไปจับลูกบิด เปิดตรงนั้น นั่งตรงนี้ไปทั่ว บวกกับเราเริ่มมีไข้ หาสาเหตุไม่ได้จนเราไปตรวจมาสองรอบ ไม่มีเชื้อ แต่ทุกวันนี้ก็มีไข้ต่ำๆ จะไปรพ.ก็กลัว เลยกินยาฆ่าเชื้อ รอดูวันนี้วันที่3 ที่กินยา 

มันเริ่มจากตรงนั้น ที่เป็นหนักๆ ก็เกือบๆสองอาทิตย์ที่แล้ว ความวิตกกังวล ความกลัวเริ่มครอบงำเรา คือบ้านตอนนี้มันมั่วไปหมด ไม่รู้ตรงไหนสะอาดไม่สะอาด โดนอะไรมาบ้าง เราเริ่มล้าง คลีนใช้แอบกอฮอล์ฉีดเยอะมาก มากจริงๆ ล้างมือ จนมือเปื่อยเป็นแผล คงแพ้น้ำยาล้างจาน บ้านมันใหญ่ เดมตอลที่บ้านไม่มี ไม่มีอะไรฆ่าเชื้อจะใช้แอลกอฮอล์ทั้งหมดคงไม่พอ พอเราคิด คนนี้เผลอจับตรงนี้ไปจับตรงไหนต่อ นั่งไล่ไป จนมั่วไปหมด เราเริ่มจับเฉพาะจุดที่จำเป็น เช็ดแอลกอฮอล์ตรงที่จะจับ กับหลานเราก็มีเวลาลดลงเพราะมัวแต่ล้าง ย้ำคิดย้ำทำ ใช้เวลานานมาก โดนอะไรก็ล้าง หลานเราจะมีที่ของเค้าจุดของเค้าเราจะคลีน แต่ที่อื่นๆ พื้น ครัว ที่จับต่างๆ จนเราขอให้พี่สาวอย่าเข้ามา ทางบ้านเราเริ่มรู้เรื่อง พี่ๆเราเข้ามาบ้านเราไม่ใส่แมสก์ เข้ามาคุย มาเดิน มาจับวางของในบ้าน กินข้าวล้างจาน คือตอนนี้เราแย่มากเพราะมันเยอะ มั่วไปหมดจนตามคลีนไม่ไหว เพราะมือเราเป็นแผลแล้ว แม่หลานเค้าก็มาเอาลูกเค้ากลับไป เพราะห่วง เราเข้าใจนะ แต่ความคิดเราคนที่ไปทำงานนอกบ้านมีความเสี่ยง ควรเลี่ยง แต่นี่ที่เห็นนั่งคุยกันใกล้ปกติ เราทำใจไม่ได้ จากวันนั้นเรานั่งกลัวทุกวัน เค้าเข้ามาคุยใกล้ ชั้นเสี่ยงมั้ย ของที่ซื้อจากข้างนอกไม่คลีน ชั้นเสี่ยง แฟนกลับเข้ามาอยู่ เราก็กลัว คือเรากลัวไปหมด จนเครียด กังวลก่อนนี้เราไม่เป็นแบบนี้เลย ตอนนี้จะเดินจะทำอะไรก็กลัวไปหมด อยู่เฉพาะจุดที่เราทำสะอาดที่พอทำไหว เสียใจที่ทำแบบนี้เพราะมันทำร้ายจิตใจเราให้ยิ่งแย่ ไม่ได้ช่วยให้เราดีขึ้น 

เรากลัว ระแวงไปหมด ตรงนั้นสะอาดจริงมั้ย ตรงนี้ใครจับอะไรมาแล้วไปโดนตรงไหนมั้ย ล้าง เช็ด จนเสียเวลาทั้งวัน หรือไม่ก็ต้องนั่งเฉยๆไม่จับอะไร มือถึงดีขึ้น แต่ก็นั่งระแวงไปว่า ชั้นจะไปคลีนให้บ้านมันอยู่ได้สบายใจเมื่อไหร่ กลัว กลัวจริงๆ ร่างกายเราก็ไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น