สวัสดีครับผมขอเล่าปัญหาชีวิตผม และความผิดพลาดในชีวิตผมเก็บมาเล่า ปนปรึกษาไปพร้อมๆกน
เรื่องมีอยู่ว่า ด้วยช่วงวัยรุ่น อายุ15-18 ปีผมก็เกเรสารพัด แต่ไม่ถึงขนาดทำให้พ่อแม่ต้องเดือดร้อนเสียเงินทองด้วยสักครั้ง.. ช่วงนึงในชีวิตผมได้รู้จักผู้หญิงคนนึง ทางมือถือ(โทรผิดละจีบเล่นๆ)
ในช่วงวัยนั้น ไม่มีเฟส,ไลน์ โซเชี่ยวเหมือนทุกวันนี้ .ผมจีบเธอมาได้สักระยะไม่นานมาก ช่วงนั้น ผมก็เริ่มทำงานไปด้วยแล้ว..แต่ไม่มั่นคงอะไรหรอกคับตามประสาวัยรุ่นหาเงินใช้ไปวันๆ
จากความเป็นวัยรุ่นก็อยากรู้อยากลอง อยากมีความสำพันธ์ลึกซึ้งเรื่องอย่างว่า ..ช่วงนั้นเป็นช่วงเทศกาลสงกรานต์พอดัผมเลยเดินทางไปบ้านผู้หญิงที่รุ้จักกันทางโทรศัพท์ เคยแค่เห็นหน้าทาง sms เท่านั้น พอไปถึงผมก็นัดให้เค้ามาเจอกันที่โรงแรมแห่งหนึ่ง แล้วเราก็ดื่มกันพอเหมาะ หลังจากนั้น ก็ลงเอยด้วยการมีอะไรกัน....เรื่องอย่างว่าครับ... เราทั้งคู่ต่างไม่ได้ศึกษาใจคอกันดีๆเลยทั้ง 2 ฝ่าย ด้วยความคึกคะนองตอนนั้นนั่นเองเป็นสาเหตุให้ชีวิตผมต้องมาเศร้า..และมีปากเสียงกันตลอดในชีวิตคู่ที่จะเล่าต่อ...
ผมรู้สึกผิดหลังได้ทำอะไรลงไป..และไม่อยากจะทำร้ายจิตใจเธอ ผมจึงคบกับเธอและคอยดูแลเธอมาโดยตลอด และหมั่นไปหาเธอทุกครั้งที่มีโอกาศ ในช่วงนั้นเธอก็ยังเรียนอยู่ด้วย เราทั้งคู่แอบมีอะไรจนกระทั่งเธอ อยากมาอยู่กับผม มาทำงานด้วย เธอเลยหนีออกจากบ้านมาหาผม
และเราก็อยู่ด้วยกัน และเริ่มรู้จักนิสัยของเค้ามากขึ้น เธอเป็นคนนอนตื่นสายมาก ขี้เกลียดทำงาน แม้กระทั่งงานบ้าน งี่เง่าหลายๆเรื่อง เอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่. ผมทำงานกลับมา ยังต้องมาทำอาหารกินเอง มาหุงข้าวกินเอง ทั้งๆที่แฟนอยู่ห้องเฉยๆ ผมต้องคอยบอกคอยสอนมาโดยตลอด. ทางบ้านผมก็ไม่ชอบเธอคนนี้เลย ทั้งพ่อแม่ หรือญาตุๆผม แต่ผมก็ทนกับเธอมาโดยตลอด เพียงคิดว่าสักวันเธอคงจะโตเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ ผมอดทนทุกปัญหาพยายามสร้างฝันมาเรื่อยๆจนมีเงินทำธุรกิจ ส่วนตัวเล็กๆขึ้นมา ในระหว่างนั้นผมทำเงินได้ค่อนข้างมากเลยทีเดียว โดยให้เธอเป็นคนเก็บเงิน..มาทราบอีกทีเธอแอบขโมยเงินผม ผมจับได้เพราะหาเงินมาเท่าไหร่ ก็เหมือนไม่หา พอถามเธอก็จะโมโห หาว่าใช้จ่ายในครอบครัว เราทะเลาะกันหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งเธอก็จะหนีกลับบ้านเธอหรือหาเรื่องกลับบ้าน หรือเล่าให้พ่อแม่เธอฟัง จนทำให้เรื่องมันบานปลาย ..ผมก็อดทนมาโดยตลอดจนกลายเป็นคนโง่ในสายตา ญาตพี่น้องผม
ผมทนนิสัยแย่ๆของเธอมาตลอด มีลูกด้วยกัน1คน ผ่านมา 7 ปีแล้ว เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น
หนำซ้ำหนักกว่าเดิมไม่เคารพ พ่อแม่ผมเลย เวลาผมออกไปช่วยงานครอบครัว เธอก็จะชอบไล่ให้ไปตาย..ไม่ต้องกลับมาอีก ทำเรื่องเล็กๆน้อยๆให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ บ่อยครั้ง นิสัยงี่เง่าเป็นเด็กอยู่ประจำเลย จนทุกวันนี้ผมรู้สึกหมดความอดทนแล้ว แต่สงสารลูก ไม่อยากให้ลูกมีปัญหา.. ปัจจุบันอยู่กันมา 11 ปีแล้ว ไม่สามารถปรับตัวเข้ากันได้แล้วหมดความอดทนที่จะทะเลาะกัน รู้ว่าไม่มีใครตอบแทนตัวผมเองได้ แต่จะแก้ปัญหาหรือหาทางออกยังไงดี ผมปฎิบัติกับเค้าดีทุกอย่างแต่ก็ยังไม่เคยมองเห็นความดีผมเลย..
จะเลิกดีไหม เหลือแค่ความสงสาร
เรื่องมีอยู่ว่า ด้วยช่วงวัยรุ่น อายุ15-18 ปีผมก็เกเรสารพัด แต่ไม่ถึงขนาดทำให้พ่อแม่ต้องเดือดร้อนเสียเงินทองด้วยสักครั้ง.. ช่วงนึงในชีวิตผมได้รู้จักผู้หญิงคนนึง ทางมือถือ(โทรผิดละจีบเล่นๆ)
ในช่วงวัยนั้น ไม่มีเฟส,ไลน์ โซเชี่ยวเหมือนทุกวันนี้ .ผมจีบเธอมาได้สักระยะไม่นานมาก ช่วงนั้น ผมก็เริ่มทำงานไปด้วยแล้ว..แต่ไม่มั่นคงอะไรหรอกคับตามประสาวัยรุ่นหาเงินใช้ไปวันๆ
จากความเป็นวัยรุ่นก็อยากรู้อยากลอง อยากมีความสำพันธ์ลึกซึ้งเรื่องอย่างว่า ..ช่วงนั้นเป็นช่วงเทศกาลสงกรานต์พอดัผมเลยเดินทางไปบ้านผู้หญิงที่รุ้จักกันทางโทรศัพท์ เคยแค่เห็นหน้าทาง sms เท่านั้น พอไปถึงผมก็นัดให้เค้ามาเจอกันที่โรงแรมแห่งหนึ่ง แล้วเราก็ดื่มกันพอเหมาะ หลังจากนั้น ก็ลงเอยด้วยการมีอะไรกัน....เรื่องอย่างว่าครับ... เราทั้งคู่ต่างไม่ได้ศึกษาใจคอกันดีๆเลยทั้ง 2 ฝ่าย ด้วยความคึกคะนองตอนนั้นนั่นเองเป็นสาเหตุให้ชีวิตผมต้องมาเศร้า..และมีปากเสียงกันตลอดในชีวิตคู่ที่จะเล่าต่อ...
ผมรู้สึกผิดหลังได้ทำอะไรลงไป..และไม่อยากจะทำร้ายจิตใจเธอ ผมจึงคบกับเธอและคอยดูแลเธอมาโดยตลอด และหมั่นไปหาเธอทุกครั้งที่มีโอกาศ ในช่วงนั้นเธอก็ยังเรียนอยู่ด้วย เราทั้งคู่แอบมีอะไรจนกระทั่งเธอ อยากมาอยู่กับผม มาทำงานด้วย เธอเลยหนีออกจากบ้านมาหาผม
และเราก็อยู่ด้วยกัน และเริ่มรู้จักนิสัยของเค้ามากขึ้น เธอเป็นคนนอนตื่นสายมาก ขี้เกลียดทำงาน แม้กระทั่งงานบ้าน งี่เง่าหลายๆเรื่อง เอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นใหญ่. ผมทำงานกลับมา ยังต้องมาทำอาหารกินเอง มาหุงข้าวกินเอง ทั้งๆที่แฟนอยู่ห้องเฉยๆ ผมต้องคอยบอกคอยสอนมาโดยตลอด. ทางบ้านผมก็ไม่ชอบเธอคนนี้เลย ทั้งพ่อแม่ หรือญาตุๆผม แต่ผมก็ทนกับเธอมาโดยตลอด เพียงคิดว่าสักวันเธอคงจะโตเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ ผมอดทนทุกปัญหาพยายามสร้างฝันมาเรื่อยๆจนมีเงินทำธุรกิจ ส่วนตัวเล็กๆขึ้นมา ในระหว่างนั้นผมทำเงินได้ค่อนข้างมากเลยทีเดียว โดยให้เธอเป็นคนเก็บเงิน..มาทราบอีกทีเธอแอบขโมยเงินผม ผมจับได้เพราะหาเงินมาเท่าไหร่ ก็เหมือนไม่หา พอถามเธอก็จะโมโห หาว่าใช้จ่ายในครอบครัว เราทะเลาะกันหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งเธอก็จะหนีกลับบ้านเธอหรือหาเรื่องกลับบ้าน หรือเล่าให้พ่อแม่เธอฟัง จนทำให้เรื่องมันบานปลาย ..ผมก็อดทนมาโดยตลอดจนกลายเป็นคนโง่ในสายตา ญาตพี่น้องผม
ผมทนนิสัยแย่ๆของเธอมาตลอด มีลูกด้วยกัน1คน ผ่านมา 7 ปีแล้ว เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น
หนำซ้ำหนักกว่าเดิมไม่เคารพ พ่อแม่ผมเลย เวลาผมออกไปช่วยงานครอบครัว เธอก็จะชอบไล่ให้ไปตาย..ไม่ต้องกลับมาอีก ทำเรื่องเล็กๆน้อยๆให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ บ่อยครั้ง นิสัยงี่เง่าเป็นเด็กอยู่ประจำเลย จนทุกวันนี้ผมรู้สึกหมดความอดทนแล้ว แต่สงสารลูก ไม่อยากให้ลูกมีปัญหา.. ปัจจุบันอยู่กันมา 11 ปีแล้ว ไม่สามารถปรับตัวเข้ากันได้แล้วหมดความอดทนที่จะทะเลาะกัน รู้ว่าไม่มีใครตอบแทนตัวผมเองได้ แต่จะแก้ปัญหาหรือหาทางออกยังไงดี ผมปฎิบัติกับเค้าดีทุกอย่างแต่ก็ยังไม่เคยมองเห็นความดีผมเลย..