สิบสองปีที่แล้ว เราไปฝึกงานในจังหวัดหนึ่ง และเราได้เจอพี่คนหนึ่ง
เจอกันครั้งแรก เราเป็นคนนอกพื้นที่ ก็จะตื่นเต้นและยินดีที่ได้รู้จักทุกคน
โดยที่ไม่ได้คิด อะไรมากไปกว่าความเข้าใจว่าคนที่เราเจอเฟรนด์ลี่และน่ารัก
ต้อนรับขับสู้เก่ง 

เราชอบดนตรี และพี่เค้าก็เล่นดนตรีเก่งมาก นั้นทำให้เราประทับใจเพราะไม่ได้คาดหวังว่า
มาอยู่ในที่ ๆ ไกลบ้าน จะได้เจอคนที่ทำให้เรารู้สึกอุ่นใจ เรายังมองเค้าเป็นคนที่มีมิตรภาพที่ดี
ต่อเพื่อนมนุษยด้วยกัน โดยไม่ได้เอ๊ะใจว่า มีบางความรู้สึกเกิดขึ้น เพื่อนเราสังเกตและถามเรา
แต่เราไม่รู้ตัว ไม่เห็นตัวเอง

วันหนึ่งพี่คนนี้ติดต่อเรามา ปกติคุยกันสัพเพเหระ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องดนตรี
ครั้งนี้เค้ามาแปลก เค้าเล่าเรื่องที่บ้านและปัญหาที่มีกับภรรยาเค้าให้ฟัง
เป็นครั้งแรกที่เรารู้สึกเอ๊ะใจ ว่าทำไมเล่าเรื่องนี้ให้เราฟัง

เราโง่หลายเรื่อง แต่พอเป็นเรื่องนี้ เราคิดว่าสงสัยจะเรื่องใหญ่

และก็เป็นเรื่องใหญ่จริง ๆ เพราะเค้าดันบอกว่ารักเรา และเป็นรักแรกของเค้า
ส่วนตัวเรา ไม่เชื่อและไม่ไว้ใจในความรัก เพราะเราเห็นความไม่ซื่อสัตย์ในหลายครอบครัวที่เรารู้จัก
ในเวลาที่ได้คุยกัน ข้แคงามที่พี่เค้าส่งมา เรียงลำดับแล้ว เราบอกเลิกคุยกับพี่เค้าทุกวัน
เค้าบอกรักเราทุกวัน และขอโทษกับความรู้สึกที่เกิดขึ้น เราบอกให้เค้ากลับไปคุยกับภรรยาเค้าทุกวัน
แต่ในขณะเดียวกัน เราก็มีความรู้สึกดีกับพี่เค้า แม้จะรู้ว่าไม่ถูกต้องก็ตาม

เราจบความสัมพันธ์นี้อย่างรวดเร็วภายในเวลา 3 เดือน 
เป็นจังหวะเวลา ที่ภรรยาเค้าเจอข้อความที่พี่เค้าส่งมาหาเรา
เราไม่เคยคุยกันตรง ๆ กับภรรยาเค้า เพราะเราคิดว่าเค้าต้องจัดการกันเอง
และเรารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องตลอดเวลา แต่มันยากมาก เจอกับตัวเองถึงรู้ว่า
เราไม่เชื่อในความรักแบบที่ยังหวังว่าจะเจอความรักที่ดี แต่เราเอาตัวเองมาอยู่ในความสัมพันธ์ที่ไม่ดีเอง

ช่วงแรก เหมือนพี่เค้าจะอยู่ไม่ได้ ครอบครัวเค้าพยายามช่วยกันไม่ให้เค้าอยู่คนเดียว
จะได้ไม่คิดสั้น เราตัดตัวเองออกมาได้ในช่วงแรก แต่หลังจากนั้น เราปิดห้องและทุกวันนี้ก็ยังจำได้ถึงความเสียใจ
และน้ำตาที่เราเสียให้กับความสัมพันธ์นี้ เราเสียดายมิตรภาพรอบ ๆ ตัวเราที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น
เด็กฝึกงาน ที่คิดวางแผนอนาคตตัวเองตลอดเวลา ระมัดระวังในการใช้ชีวิตตลอดเวลา

ตกม้าตายกับความรักที่ไม่คิดว่าตัวเองจะมี

ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 12 ปี 
เรายังเก็บสมุดบันทึก ที่เรากับเค้าเขียนด้วยกัน เราเขียนถึงเค้า
จดทุกเรื่องที่เราคุยกัน วันนี้เอามาอ่าน มันก็ยังเป็นภาพสีในความทรงจำเรา
และมันไม่เคยจางไปเหมือนเพลงของปาล์มมี่

เราอยากมูฟออนแล้ว เค้ามีชีวิตกับครอบครัวเค้า
แต่เราไม่มีใครตลอด 12 ปีที่ผ่านมา เราปิดทุกประตูของใจเรา
ตอนนี้เค้ายังคงอยู่ด้วยกันดีหรือเปล่า
เราหวังว่าเค้าจะอยู่ได้ และอยู่ดี

วันนี้เพิ่งได้ดูหนังเรื่อง Before Sunrise 
ไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ แต่บรรยากาศต่างๆ ในหนัง
ทำให้เรากลับมาคิดถึงความสัมพันธ์ที่เราฝังกลบไว้อีกครั้ง

เราไม่อยากหยุดเวลาชีวิตของเราไว้กับ 12 ปีที่แล้วอีกแล้ว
เราไม่รู้จะเริ่มเดินใหม่อีกครั้งยังไง
ใครผ่านมาได้ อยากฟังประสบการณ์ว่ามูปแอนยังไง
#ด่าเราได้แต่อย่าแรงมาก