สวัสดีค่ะ คือหนูสอบเข้าเรียนม.4 ช่วงแรกๆก็ดีค่ะ มีความสุขมากๆ กลุ่มของหนูมี4คนค่ะ ขอใช้นามสมมติของเพื่อนแต่ละคนนะคะ
คนแรกชื่อ อลิน เป็นเพื่อนที่หนูไว้ใจมากและเขาก็ย้ายมาจากโรงเรียนเดียวกันห้องเดียวกัน คนที่2และ3 ชื่อ นุ่น กับ นิตา เป็นเพื่อนล่าสุดค่ะ เริ่มเรื่องเลบละกัน ช่วงแรกๆหนูกับอลินนั่งข้างกันตลอด แล้วมีอยู่วันนึงหนูกับอลินทะเลาะกันหนักมาก จนเลิกเล่นด้วยกันโดยที่เขาเฟดตัวออกหนูได้ทักไปถามอลินว่าเป็นไรเขาก็ได้บอกว่าไม่ชอบความคิดหนู ความคิดหนูเหมือนเด็ก หนูก็ไม่เข้าใจนะคะว่าผิดที่หนูตั้งแต่เมื่อไหร่ทั้งๆที่หนูเห็นในสตอรี่เฟสของอลินว่าเพือนไม่สนใจบลาๆ หนูก็เลยไม่ได้แคร์อะไร ทั้ง นุ่นกับนิตาก็ได้ปลอบใจหนู หนูก็เล่นกัน3คน แน่นอนค่ะว่ามันจะต้องมีคนที่โดนเมินอยู่เสมอก็คือหนูเอง

แต่หนูก็แบบสงสัยเราเองนี่แหละที่คิดมาก แต่พอหลังๆช่วงใกล้สอบมันมีงานปัจฉิม หนูนั่งเข้าแถวคนสุดท้าย แล้ววันนั้นก็ลืมโทสัพไว้ในรถ นุ่นกับนิตาก็นั่งคุยกันมีความสุขกัน2คน หนูก็รู้สึกโดดเดี่ยว มันมีหลายเหตุการณ์มาก ตอนนั้นหนูก็นั่งอยู่ข้างๆนั้นแหละ แต่นิตาก็เรียกนุ่นถ่ายรูปแต่ไม่เรียกหนู หนูก็เฟลนิดนึง
เวลาพักกลางวันหนูจะนั่งคนเดียวเสมอส่วนนุ่นกับนิตาก็จะนั่งข้างกันตลอด ตอนเดินไปเรียนหนูก็ได้ถามเกี่ยวกับเรื่องงานนิตาแต่นิตาก็ไม่ตอบแต่พอนุ่นถามนิตาถึงตอบ เหตุการณ์ต่างๆหนูไม่สามารถบังคับหรือทำอะไรได้เลยนอกจากน้อยใจ แค่นั้นจริงๆ บางทีหนูก็คิดนะแต่หนูไม่อยากพูดเพราะมันก็ดูไร้สาระนะดูเรื่องมาก ไม่ได้อยากให้เพื่อนสนใจเรามากนะแต่ขอแค่แคร์เราบ้างสนใจเราสักนิดหนูขอแค่นี้แหละหนูก็อยากมีเพื่อนที่จริงใจกับหนูสักคนแค่นั้นพอ ใครไม่โดนแบบนี้ก็คงจะไม่เข้าใจหรอก หนูกลับจากโรงเรียนไปร้องไห้คนเดียวทุกที แทบจะทุกวันแค่เรื่องเรียนหนูก็เครียดพอแล้ว เรื่องเพื่อนสำคัญกับหนูมากๆ จนหลายครั้งมันก็เป็นปมในใจหนู หนูไม่รู้ว่าหนูควรทำไง ควรเปลี่ยนความคิด ควรจะรู้ึกแบบไหน หรือปลงหรือหนูควรเฟดตัวออกไปเหมือนกัน

รู้สึกเป็นส่วนเกินของเพื่อน ควรทำยังไงดี?
คนแรกชื่อ อลิน เป็นเพื่อนที่หนูไว้ใจมากและเขาก็ย้ายมาจากโรงเรียนเดียวกันห้องเดียวกัน คนที่2และ3 ชื่อ นุ่น กับ นิตา เป็นเพื่อนล่าสุดค่ะ เริ่มเรื่องเลบละกัน ช่วงแรกๆหนูกับอลินนั่งข้างกันตลอด แล้วมีอยู่วันนึงหนูกับอลินทะเลาะกันหนักมาก จนเลิกเล่นด้วยกันโดยที่เขาเฟดตัวออกหนูได้ทักไปถามอลินว่าเป็นไรเขาก็ได้บอกว่าไม่ชอบความคิดหนู ความคิดหนูเหมือนเด็ก หนูก็ไม่เข้าใจนะคะว่าผิดที่หนูตั้งแต่เมื่อไหร่ทั้งๆที่หนูเห็นในสตอรี่เฟสของอลินว่าเพือนไม่สนใจบลาๆ หนูก็เลยไม่ได้แคร์อะไร ทั้ง นุ่นกับนิตาก็ได้ปลอบใจหนู หนูก็เล่นกัน3คน แน่นอนค่ะว่ามันจะต้องมีคนที่โดนเมินอยู่เสมอก็คือหนูเอง
เวลาพักกลางวันหนูจะนั่งคนเดียวเสมอส่วนนุ่นกับนิตาก็จะนั่งข้างกันตลอด ตอนเดินไปเรียนหนูก็ได้ถามเกี่ยวกับเรื่องงานนิตาแต่นิตาก็ไม่ตอบแต่พอนุ่นถามนิตาถึงตอบ เหตุการณ์ต่างๆหนูไม่สามารถบังคับหรือทำอะไรได้เลยนอกจากน้อยใจ แค่นั้นจริงๆ บางทีหนูก็คิดนะแต่หนูไม่อยากพูดเพราะมันก็ดูไร้สาระนะดูเรื่องมาก ไม่ได้อยากให้เพื่อนสนใจเรามากนะแต่ขอแค่แคร์เราบ้างสนใจเราสักนิดหนูขอแค่นี้แหละหนูก็อยากมีเพื่อนที่จริงใจกับหนูสักคนแค่นั้นพอ ใครไม่โดนแบบนี้ก็คงจะไม่เข้าใจหรอก หนูกลับจากโรงเรียนไปร้องไห้คนเดียวทุกที แทบจะทุกวันแค่เรื่องเรียนหนูก็เครียดพอแล้ว เรื่องเพื่อนสำคัญกับหนูมากๆ จนหลายครั้งมันก็เป็นปมในใจหนู หนูไม่รู้ว่าหนูควรทำไง ควรเปลี่ยนความคิด ควรจะรู้ึกแบบไหน หรือปลงหรือหนูควรเฟดตัวออกไปเหมือนกัน