คนที่เข้ามาอ่านคุณอาจจะคิดว่าผมไม่เดือดร้อนจริง หรือ มีคนที่เดือดร้อนกว่าผมอีกมากนะครับ แต่
ผมจะเล่าให้ฟังว่าชีวิตผมเดือดร้อนมากจริงๆ
1.ผมอายุ20อยู่ปี2ก่อนหน้านี้เคยมีผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งส่งเงินช่วยผมเรียนจนถึงมหาวิทยาลัย แต่ท่านเสียไปแล้ว
2.ผมไม่มีพ่อแม่ญาติพี่น้องสักคนเพื่อนและคนรู้จักก็น้อยแถมพวกเขาก็ช่วยเหลือผมไม่ได้
3.เนื่องจากผมไม่เหลือใครแล้วผมจึงต้องสมัครงานประจำที่บริษัทหนึ่งเมื่อ4-5เดือนก่อน ซึ่งในจุดนี้ผมอยู่ในประกันสังคมมาตรา39-40 คือมีสิทธิ์ลงทะเบียน
4.ผมอยู่ห้องเช่า ต้องจ่ายเดือนละ3000 จากวิกฤตนี้เจ้าของหอบอกไม่ต้องจ่ายส่วนกลางเดือนนี้ทำให้จ่ายแค่2850บาท
5.เงินเดือนผมเมื่อก่อน8500บาท(หักประกันสังคม)
6.ในสิ้นเดือนที่ผ่านมาบริษัทมีปัญหาทำให้ต้องปิดก่อนกำหนดและปัญหาหลายอย่างจึงทำให้ผมได้รับเงินเดือนเพียงครึ่งนึง นั่นคือ4250บาท และถูกไล่ออก
7.ค่าใช้จ่ายตอนสิ้นเดือน+ค่าห้อง+ค่าไฟ 2850+488บาท+ค่าโทรศัพท์200 รวมเป็น3538
และค่ากินอยู่มาถึงวันที่5เมษาก็หมดไม่เหลือแล้วสักบาทเดียว
8.ภาคซัมเมอร์ปีนี้ผมก็ไม่ได้ลงเพราะไม่มีเงิน
9.จากนี้ผมจะเอาเงินที่ไหนกินอยู่? และจะเรียนยังไง? เพราะงานการก็ปิดหมดทุกที่ ต่อให้มีก็เข้าทำยากเพราะทุกคนก็หาทางเข้าทำกันทั้งนั้น
แม้ช่วงเวลาที่ทุกอย่างกลับมาเปิดปกติผมก็ต้องบากบั่นหางานทำซึ่งไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าใด เพราะช่วงนั้นตลาดแรงงานคงมีคนมากมายเข้ามาแย่งงานกันอย่างแน่นอน
และยังต้องอดเรียนต่อในปีที่3 นี้เพราะไม่มีเงินเรียนอีก
และที่สำคัญคือผมจะอยู่รอดถึงตอนนั้นได้อย่างไรเพราะผมไม่มีเงินจะกินแล้ว
*ถ้าใครจะบอกว่างานบางที่มันสมัครได้ ผมก็ขอบอกเลยว่าผมไม่มีเงินขึ้นรถไปทำงาน และไม่มีเงินกินข้าวสักแดงเดียวครับ
**ทั้งหมดที่เล่ามานั้นประสบกับตัวตอนนี้ และทำไมรัฐจึงตัดความหวังประทังชีวิตของผมไป ทำไมไม่มีความเมตตาสงสารกันเลย ทำไมไม่มีการยกเว้นให้นักศึกษาแบบผมหรือคล้ายผม**
ต้องการความเป็นธรรมครับ ผมเดือดร้อนและจนตรอกกว่าคนทำงานหลายคนที่มีสิทธิ์ได้ในตอนนี้แน่ๆ เพราะผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ปล.เรื่องการเรียนกู้กยศ.ไม่ได้เพราะผมทำงานประจำ
ปล2.อ่านให้ดีก่อนจะด่าว่าผมนะครับ ขอให้สงสารกันบ้างผมไม่เหลืออะไรแล้ว พวกคุณไม่ได้เจอสถานการณ์แบบผมไม่เข้าใจหรอก ว่าไม่เหลือเงินสักบาทและไม่เหลือที่ให้ไปให้กลับและคนคุยด้วยเลยมันรู้สึกยังไง
เงินเยียวยา ทำไมไม่มีการยกเว้นสำหรับนักศึกษาที่ทำงาน?
ผมจะเล่าให้ฟังว่าชีวิตผมเดือดร้อนมากจริงๆ
1.ผมอายุ20อยู่ปี2ก่อนหน้านี้เคยมีผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งส่งเงินช่วยผมเรียนจนถึงมหาวิทยาลัย แต่ท่านเสียไปแล้ว
2.ผมไม่มีพ่อแม่ญาติพี่น้องสักคนเพื่อนและคนรู้จักก็น้อยแถมพวกเขาก็ช่วยเหลือผมไม่ได้
3.เนื่องจากผมไม่เหลือใครแล้วผมจึงต้องสมัครงานประจำที่บริษัทหนึ่งเมื่อ4-5เดือนก่อน ซึ่งในจุดนี้ผมอยู่ในประกันสังคมมาตรา39-40 คือมีสิทธิ์ลงทะเบียน
4.ผมอยู่ห้องเช่า ต้องจ่ายเดือนละ3000 จากวิกฤตนี้เจ้าของหอบอกไม่ต้องจ่ายส่วนกลางเดือนนี้ทำให้จ่ายแค่2850บาท
5.เงินเดือนผมเมื่อก่อน8500บาท(หักประกันสังคม)
6.ในสิ้นเดือนที่ผ่านมาบริษัทมีปัญหาทำให้ต้องปิดก่อนกำหนดและปัญหาหลายอย่างจึงทำให้ผมได้รับเงินเดือนเพียงครึ่งนึง นั่นคือ4250บาท และถูกไล่ออก
7.ค่าใช้จ่ายตอนสิ้นเดือน+ค่าห้อง+ค่าไฟ 2850+488บาท+ค่าโทรศัพท์200 รวมเป็น3538
และค่ากินอยู่มาถึงวันที่5เมษาก็หมดไม่เหลือแล้วสักบาทเดียว
8.ภาคซัมเมอร์ปีนี้ผมก็ไม่ได้ลงเพราะไม่มีเงิน
9.จากนี้ผมจะเอาเงินที่ไหนกินอยู่? และจะเรียนยังไง? เพราะงานการก็ปิดหมดทุกที่ ต่อให้มีก็เข้าทำยากเพราะทุกคนก็หาทางเข้าทำกันทั้งนั้น
แม้ช่วงเวลาที่ทุกอย่างกลับมาเปิดปกติผมก็ต้องบากบั่นหางานทำซึ่งไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าใด เพราะช่วงนั้นตลาดแรงงานคงมีคนมากมายเข้ามาแย่งงานกันอย่างแน่นอน
และยังต้องอดเรียนต่อในปีที่3 นี้เพราะไม่มีเงินเรียนอีก
และที่สำคัญคือผมจะอยู่รอดถึงตอนนั้นได้อย่างไรเพราะผมไม่มีเงินจะกินแล้ว
*ถ้าใครจะบอกว่างานบางที่มันสมัครได้ ผมก็ขอบอกเลยว่าผมไม่มีเงินขึ้นรถไปทำงาน และไม่มีเงินกินข้าวสักแดงเดียวครับ
**ทั้งหมดที่เล่ามานั้นประสบกับตัวตอนนี้ และทำไมรัฐจึงตัดความหวังประทังชีวิตของผมไป ทำไมไม่มีความเมตตาสงสารกันเลย ทำไมไม่มีการยกเว้นให้นักศึกษาแบบผมหรือคล้ายผม**
ต้องการความเป็นธรรมครับ ผมเดือดร้อนและจนตรอกกว่าคนทำงานหลายคนที่มีสิทธิ์ได้ในตอนนี้แน่ๆ เพราะผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
ปล.เรื่องการเรียนกู้กยศ.ไม่ได้เพราะผมทำงานประจำ
ปล2.อ่านให้ดีก่อนจะด่าว่าผมนะครับ ขอให้สงสารกันบ้างผมไม่เหลืออะไรแล้ว พวกคุณไม่ได้เจอสถานการณ์แบบผมไม่เข้าใจหรอก ว่าไม่เหลือเงินสักบาทและไม่เหลือที่ให้ไปให้กลับและคนคุยด้วยเลยมันรู้สึกยังไง