คือเราทะเลาะกับแฟน เริ่มจากวันนั้นตอนกำลังนั่งรถจะกลับบ้าน แฟนขับรถไปส่ง. นั่งคุยกันไปคุยกันมาสายตาเราก็ดันมองไปเห็นรองเท้าส้นสูงของผู้หญิง ตอนนั้นรู้สึกจุกมาก พูดอะไรไม่ออก น้ำตาเริ่มไหล แฟนเลยถามว่าเป็นไร? ตาเรายังมองดูรองเท้าที่อยู่ด้านหลังเบาะคนขับ แฟนก็มองตามก็เลยพอจะเข้าใจว่าเราร้องไห้ทำไม??? เขาเลยบอกเราว่า'นั่นมันไม่ใช่รองเท้าของแฟนฉันนะ' อีนี่ก็งอลอยู่เลยไม่พูดอะไร หลังจากลงรถ เขาก็ทักไลน์มาถามเป็นอะไร จะร้องไห้ทำไม?ตกใจอะไรขนาดนั้น ถ้าเป็นรองเท้าของแฟนฉัน ฉันจะเอามาไว้ในรถทำมะเขืออะไร มันก็อธิบายแค่นั้น อินี่ก็เล่นตัว ไม่อ่านไม่ตอบ จนเช้าวันถัดมาค่อยไปดู เลยพูดไปว่า มีอะไรทำไมไม่บอก ยังเห็นเราสำคัญอยู่มั้ย? (จะบอกว่าพึ่งคบกันได้แค่เดือนเดียว เราอายุ17ยังเป็นนศ.อยู่มาฝึกงานที่กทม.เลยมาเจอมัน แฟนเราก็อายุ23 ทำงานแล้ว) ตอนนั้นก็พูดไปสารพัดว่าน้อยใจมากนะ แม้แต่เบอร์ยังไม่ให้ เคยขอแล้วก็บอกว่าหูมีปัญหา โทรไม่ได้ ก็แล้วมันจะทำไมว่ะ!!เอาไว้ให้เฉยๆไม่ได้อ่อ คือเราก็ไม่ได้จะคิดจะโทรตลอดเวลาอยู่แล้วเว้ย ก็ต่างคนต่างทำงาน เขาก็พูดมาว่า'ขนาดเพื่อนฉันยังไม่มีเบอร์ฉันเลย ช่วงนี้ใครก็โทรมาไม่ได้ครับ พิมพ์อย่างเดียว'จ้าาาาาเหมือนจะแอบด่ากูอยู่น้าาาว่ากูเป็นใคร ทำไมต้องให้เบอร์555555 เอ้ออก็แฟนป่ะ!?ให้เบอร์ไว้กูก็จะได้มั่นใจไงอย่างน้อยก็มีทางติดต่อทางอื่นอยู่นอกจากไลน์ อินี่ก็มโนเก่งมาก คิดไปเยอะเหลือเกิน คิดไปไกลแล้ววววว่าเขาคงจะมีครอบครัวอยู่แล้วรึเปล่า? หรือกูเป็นเมียน้อยเขางี้หรอ? มันใช่หรอวะ!! ขอเฟสก็ไม่ตอบ ดันเปลี่ยนเรื่อง อินี่ก็หมดความอดทนเลยซัดไปซะเละเลย สุดท้ายเขาก็อ่านไม่ตอบ เลยคิดว่า นี่เขาปล่อยมือเราแล้วจริงๆใช่มั้ย? ทำไมไม่เห็นจะแคร์ความรู้สึกเราเลยว่ะ รักเราจริงหรือเปล่า หรือแค่เห็นเราเป็นของเล่น จะจบกับแบบงงๆอย่างงี้อ่ะหรอ?? ให้มันได้แบบนี้ดิวะ! งั้นก็เออช่างมัน แล้วแต่เวรแต่กรรมเถอะ ที่ผ่านมาก็ถือซะว่าทำบุญ