สวัสดีค่ะ วันนี้เป็นวันที่เราได้มานั่งตั้งกระทู้อีกครั้งในรอบหลายปี ที่ไม่มีโอกาสได้เข้ามาเลย
เราออกจากงานช่วงต้นปี เราทำงานเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง สืบเนื่องจากครอบครัวของเราประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก เพราะที่บ้านทำงานค้าขายกระเทียมเมื่อต้นปีลงทุนหลายแสนบาท เพื่อนำเงินไปซื้อกระเทียมมาทำ แต่กระเทียมเหมือนถูกย้อมแมวขายช่วงนั้น เพราะกระเทียมยังไม่แก่ เมื่อนำมาทำ ปรากฎว่าขายออกไม่ได้เลย จะโทษพ่อค้าคนกลางก็ไม่ได้ ครอบครัวของเราก็คิดว่ามันคงเป็นช่วงจังหวะดวงไม่ดี เราเลยนำเงินเราที่เคยเก็บไว้ นำมาช่วยครอบครัวใช้หนี้จนเสร็จ ก็วางแผนตั้งต้นชีวิตใหม่ แต่เราก็ดันมามีปัญหาเรื่องแชร์ เราเล่นแชร์สองที่ โดยที่แรก เป็นที่ที่เราไปลงมือต้น ได้เงินก้อนมาจำนวนมาก แต่ตามมาด้วยดอกเบี้ยมหาศาล แต่ระยะเวลาการผ่อนนาน เราเล่ยแชร์รายเดือน ดอกเบี้ยต่อเดือน 5000 บาท แต่ยอดวงเงิน 300000 บาท เล่นในกลุ่มคนรู้จักกันเอง ด้วยความโลภและความโง่ของเราตอนนั้น เรานำเงินไปลงทุนต่อ แล้วโดนโกงไป ทำให้เราจากที่เคยมีสภาพคล่องทางการเงิน ต้องมาเป็นหนี้ 300000 บาท โดยตเองผ่อนเงินต้นพร้อมดอกเบี้ย 20000 บาทต่อเดือน ตอนนั้นเครียดมากค่ะ แต่ก็กัดฟันสู้ ไปหาสอนพิเศษ ขายลูกชิ้นตอนเย็น ได้รายรับเข้ามาอีกช่องทาง ทำให้เราสามารถมีเงินไปจ่ายหนี้ได้ แต่แล้วเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ที่บ้านขาดทุนกระเทียมอีกครั้ง เพราะคุณแม่กับพ่อเห็นเราเหนื่อย เอาที่ดินไปจำนำ แล้วได้เงินก้อนมา เพื่อหวังจะเอากำไรไปช่วยใช้หนี้ให้เรา เพราะเห็นเราเหนื่อย ช่วงนั้นร้องไห้กันทั้งครอบครัว นั่งกอดกัน เราเลยต้องเจียดเงินส่วนนึง ไปช่วยครอบครัวใช้หนี้รายวัน ใช้หนี้ของเราด้วย จนพักหลังมันเริ่มไม่ไหว เราติดค่างวดรถ จนไฟแนนซ์โทรมาตามกับมหาลัย ช่วงนั้นจะหมดเทอมแล้ว เราเลยตัดสินใจลาออก เพราะเราไม่อยากให้เจ้าหนี้ตามมาหาลัย เราลาออกทั้งน้ำตา แต่ยังดีที่ครอบครัวเราเข้าใจค่ะ เราเริ่มต้นมาสอนพิเศษเอง ได้รายรับ1000 บาทต่อวัน จากความสามารถที่เรามี เราภูมิใจค่ะ ที่เรามีเงินช่วยครอบครัวใช้หนี้ มีเงินใช้หนี้ของเราเป็ยรายวันไป ต่อให้ไม่มีเงินก้อนเก็บในบัญชี เราก็ดีใจ
แต่พอเกิดสถานการณ์โควิด เราสอนไม่ได้เลยค่ะ มีผลกระทบมาก เพราะต้องปิดที่สอนจะสอนออนไลน์ ส่วนใหญ่ผู้ปกครองจะอยากให้เราสอนแบบตัวต่อตัวมากกว่า รายรับเราเลยไม่มีเลยค่ะ ถึงจะโชคดีว่า หนี้ได้รับการผ่อนผันไป แต่เราไม่มีเงินใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเลยค่ะ ค่าหอเดือนนี้ เราก็ค้าง ค่ากับข้าวรายวันก็ไม่มี มีเงินจิดบัญชีเพียง 1000 กว่าบาท จะกลับบ้าน ก็จะหาว่าไม่รับผิดชอบกับสังคมอีก เรารอรออย่างมีความหวัง จากเงินเยียวยาของรัฐ ที่คงพอต่อลมหายใจไปได้บ้าง
เงินเยียวยา 5000 บาท ในมุมมองของคนได้รายรับรายวัน
เราออกจากงานช่วงต้นปี เราทำงานเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง สืบเนื่องจากครอบครัวของเราประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก เพราะที่บ้านทำงานค้าขายกระเทียมเมื่อต้นปีลงทุนหลายแสนบาท เพื่อนำเงินไปซื้อกระเทียมมาทำ แต่กระเทียมเหมือนถูกย้อมแมวขายช่วงนั้น เพราะกระเทียมยังไม่แก่ เมื่อนำมาทำ ปรากฎว่าขายออกไม่ได้เลย จะโทษพ่อค้าคนกลางก็ไม่ได้ ครอบครัวของเราก็คิดว่ามันคงเป็นช่วงจังหวะดวงไม่ดี เราเลยนำเงินเราที่เคยเก็บไว้ นำมาช่วยครอบครัวใช้หนี้จนเสร็จ ก็วางแผนตั้งต้นชีวิตใหม่ แต่เราก็ดันมามีปัญหาเรื่องแชร์ เราเล่นแชร์สองที่ โดยที่แรก เป็นที่ที่เราไปลงมือต้น ได้เงินก้อนมาจำนวนมาก แต่ตามมาด้วยดอกเบี้ยมหาศาล แต่ระยะเวลาการผ่อนนาน เราเล่ยแชร์รายเดือน ดอกเบี้ยต่อเดือน 5000 บาท แต่ยอดวงเงิน 300000 บาท เล่นในกลุ่มคนรู้จักกันเอง ด้วยความโลภและความโง่ของเราตอนนั้น เรานำเงินไปลงทุนต่อ แล้วโดนโกงไป ทำให้เราจากที่เคยมีสภาพคล่องทางการเงิน ต้องมาเป็นหนี้ 300000 บาท โดยตเองผ่อนเงินต้นพร้อมดอกเบี้ย 20000 บาทต่อเดือน ตอนนั้นเครียดมากค่ะ แต่ก็กัดฟันสู้ ไปหาสอนพิเศษ ขายลูกชิ้นตอนเย็น ได้รายรับเข้ามาอีกช่องทาง ทำให้เราสามารถมีเงินไปจ่ายหนี้ได้ แต่แล้วเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ที่บ้านขาดทุนกระเทียมอีกครั้ง เพราะคุณแม่กับพ่อเห็นเราเหนื่อย เอาที่ดินไปจำนำ แล้วได้เงินก้อนมา เพื่อหวังจะเอากำไรไปช่วยใช้หนี้ให้เรา เพราะเห็นเราเหนื่อย ช่วงนั้นร้องไห้กันทั้งครอบครัว นั่งกอดกัน เราเลยต้องเจียดเงินส่วนนึง ไปช่วยครอบครัวใช้หนี้รายวัน ใช้หนี้ของเราด้วย จนพักหลังมันเริ่มไม่ไหว เราติดค่างวดรถ จนไฟแนนซ์โทรมาตามกับมหาลัย ช่วงนั้นจะหมดเทอมแล้ว เราเลยตัดสินใจลาออก เพราะเราไม่อยากให้เจ้าหนี้ตามมาหาลัย เราลาออกทั้งน้ำตา แต่ยังดีที่ครอบครัวเราเข้าใจค่ะ เราเริ่มต้นมาสอนพิเศษเอง ได้รายรับ1000 บาทต่อวัน จากความสามารถที่เรามี เราภูมิใจค่ะ ที่เรามีเงินช่วยครอบครัวใช้หนี้ มีเงินใช้หนี้ของเราเป็ยรายวันไป ต่อให้ไม่มีเงินก้อนเก็บในบัญชี เราก็ดีใจ
แต่พอเกิดสถานการณ์โควิด เราสอนไม่ได้เลยค่ะ มีผลกระทบมาก เพราะต้องปิดที่สอนจะสอนออนไลน์ ส่วนใหญ่ผู้ปกครองจะอยากให้เราสอนแบบตัวต่อตัวมากกว่า รายรับเราเลยไม่มีเลยค่ะ ถึงจะโชคดีว่า หนี้ได้รับการผ่อนผันไป แต่เราไม่มีเงินใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเลยค่ะ ค่าหอเดือนนี้ เราก็ค้าง ค่ากับข้าวรายวันก็ไม่มี มีเงินจิดบัญชีเพียง 1000 กว่าบาท จะกลับบ้าน ก็จะหาว่าไม่รับผิดชอบกับสังคมอีก เรารอรออย่างมีความหวัง จากเงินเยียวยาของรัฐ ที่คงพอต่อลมหายใจไปได้บ้าง