เปลี่ยนจากเพื่อนเป็นแฟน

คือเราแอบชอบเพื่อนสนิทค่ะ เรารู้จักกันตอนปี1 ซึ่งตอนนั้นเค้ามีแฟนเราก็มีแฟนขอใช้นามสมมุตินะคะ เพื่อนผู้ชายชื่อว่า ฟู
เราเริ่มชอบเขาตอนปี1เนี่ยแหละ แต่ตอนนั้นแค่ชอบสไตล์มันเฉยๆ แบบหัวฟูๆติสๆหน่อยทรงเด็กศิลป์ไรงี้ รู้สึกว่าเออไอนี่ผมมันแปลกดีเท่
พอเริ่มรับน้องเสร็จเริ่มเรียนๆไปก็กลายเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกัน หนักเข้าก็คงเป็นกลายเป็นเพื่อนสนิทกันไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดแต่ไอฟูมันก็เลิกกับแฟนตั้งแต่เข้าปี1ใหม่ๆละ มันบอกแฟนมันนอกใจหลายรอบแล้วเลยเลิก ตอนที่เรามีแฟนเราก็เฉยๆกับมันนะ มันเป็นเพื่อนที่ดีคนนึงเลยแหละเวลาไปเรียนหอมันใกล้บ้านเราเราก็ขอติดรถมันไปด้วยความขี้เหนียววินมอไซค์ก็ไปกับมันทุกวัน กลับเองบ้างให้มันมาส่งบ้าง แต่มันเริ่มหนักขี้นก็เมื่อตอนหลังจากที่เราเลิกกับแฟนเรานี่แหละ  แฟนเราชอบสัญญาอะไรแล้วทำไม่ค่อยได้เลยสรุปไปกันไม่รอด  ช่วงนั้นเราติดโปรเจ็คก็มารวมตัวกันทำที่หอรุ่นพี่ มีเรามีไอฟูและเพื่อนๆพี่ๆอีกหลายคน ช่วงนั้นแบบเรากำลังเฮิร์ทๆไรงี้ฟังอะไรก็อยากจะร้องไห้เลยพยายามอยู่กับเพื่อนเยอะๆ จากที่ปกติก็อยู่กับมันบ่อยอยู่แล้วก็อยู่24ชมไปอี๊กกก
กินทำงานนอนด้วยกัน(นอนหลายคน) จนพวกพี่ๆเริ่มแซวๆว่าเราสองคนมีซัมติงไรงี้  พอพี่เริ่มแซวมากๆเรากับไอฟูก็คุยๆกันว่าจะแกล้งทำเป็นว่าแอบชอบกันอยู่แต่ไม่บอกใคร เล่นไปเล่นมาเราก็เริ่มหวั่นไหวเอง พอเห็นเขาคุยกับคนอื่นใจก็แป้วแปลกๆ จนมาวันนึงเรากินเบียร์กันที่ร้านเหล้ากับพี่ๆเพื่อนๆเราคออ่อนสุดๆขนาดทำงานร้านเหล้านะ เมาแอ๋จ้ามันมาส่งที่บ้านพักที่มันเช่าอยู่กับพวกรุ่นพี่เพราะมันรู้ว่ากลับไปสภาพนี้โดนแม่ด่าแน่ๆ จอดรถเท่านั้นแหละเราหล่นมาจากรถเลยจ้าตัวเป็นของเหลวเลย  มันเลยต้องอุ้มเข้าบ้านให้เพื่อนอีกคนช่วยอุ้มมีการบ่นด้วยว่าหนักจังวะ(กูได้ยินโว้ยกูแค่ไม่มีแรงเฉยๆได้กินหมดเห็นภาพลางๆแต่จำได้หมด)เราอ้วก แต่มันเอาถุงมาให้ แล้วก็เช็ดตัวให้เรา แล้วก็เอาแขนมาให้เราพิงนอนทั้งคืน พอนานเข้านานเข้าเราก็เริ่มอยากรู้ว่าสรุปมันคิดอะไรกับเรารึเปล่า  ปกติมันชอบเอาแขนมาให้หนุนตอนเราหลับบางทีเรานอนก็เผลอไปกอดบ้าง จนวันนึงวันนั้นไปกินเบียร์กับเพื่อนๆที่ร้าน เมานะแต่ไม่มากวันนี้เราเลยนอนหันหลังให้มัน สรุปคือสักพักมันเริ่มเขยิบมาใกล้ๆเอามือเราไปจับมือกับมัน เรารู้สึกอบอุ่นมาก แบบเขาให้เกียรติเราตลอดไม่ฉวยโอกาส แล้วสักพักก็ดึงเราไปกอดแล้วก็หลับทั้งคู่ เช้าวันต่อมาเราเลยถามว่า "เมื่อคืนมาจับมือกูทำไม" มันก็เงียบเล่นกีต้าร์ต่อสักพักก็หยุดแล้วบอกว่า "ก็คิดเอาเองดิ" (คิดในใจว่า เอ้า!!ไอกูถามมั้ยยอกย้อน) เราก็เขินดิ แล้วเราก็ตกลงกันว่าจะดูๆกันไปก่อน จนมาวันนึงเป็นเราเองนี่แหละที่อยากคบอยากเปิดตัว
แล้วเราก็เริ่มคบกันอย่างเป็นทางการเดือนเมษา  โอโหคบกันตอนนั้นนะดีมากคือเมาก็เมาด้วยกันเรียนก็เรียนด้วยกันเพื่อนมันก็เพื่อนเราเหมือนกัน ตอนนั้นเรายังถามกันอยู่เลยนะว่า เห้ยกับกูเป็นเพื่อนกันรู้ไส้พุงหมดแล้วเราจะเอาอะไรมาทะเลาะกันวะ  และแล้วมันมามาถึง เราคบกันได้3เดือนเราเริ่มมีเรื่องทะเลาะ แต่มันก็เรื่องเล็กๆแหละแต่มันจะเป็นคนที่ไม่ค่อยง้อใครถ้ามันคิดว่ามันไม่ผิดจริงๆ ช่วงนั้นเรารู้ตัวว่าเริ่มงี่เง่าแต่พอปรับความเข้าใจแล้วมันบอกถ้าเรายังเป็นแบบนี้อีกมันไม่รับประกันว่าจะคบกันได้อีกนานมั้ย ตอนนั้นเรากลัวนะได้ยินคำนั้นเพราะเหมือนเค้าจะไม่ทนกับเราแล้ว เราเปลี่ยนตัวเอง เราไม่งี่เง่า ไม่ว่า ไม่ตามตื้อ ปล่อยเค้าเค้าอยากทำอะไรเราก็คอยซับพอร์ตตลอด จนกระทั้งมันโดนพักการเรียนเราพยายามพูดไม่ให้มันคิดมาก มันกลับบอกว่าเราไม่เข้าใจมัน เพราะเราไม่ได้อยู้จุดนั้น ใช่...เราไม่ได้อยู่จุดนั้นแต่เราทำได้แค่คอยซัพพอร์ตมัน ไม่ทิ้งมันไปไหน เปิดเทอมมาพอเราบ่นเรียนเหนื่อย เบื่อ มันก็จะพูดเสมอว่า ดีกว่าไม่ได้เรียนปะ หลังจากวันนั้นเราเลยไม่ค่อยบ่นเรื่องเรียนเพราะกลัวจะไปทำให้มันคิดมากกว่าเดิม เราอยู่หอกับไอฟูแล้วก็เพื่อนที่หารค่าห้องกัน มันเริ่มหางานทำได้งานประจำทำต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าทุกวันกลับไม่เป็นเวลาส่วนใหญ่ก็ดึก เราทำหน้าที่เป็นแม่บ้านแม่ศรีเรือน ซักผ้า พับผ้า เรียนด้วย พอเค้ากลับมาเราก็เหยียบหลังให้มันอยู่บ่อย วันไหนที่มันหยุดงานมันก็ช่วยเราทำงายบ้านบ้างเพราะ เราทั้งเรียนด้วยทำงานพาสทามไปด้วย แล้วเราก็เก็บตังไปทำจมูก โอโหคือรู้งี้ไม่น่าทำอะทำอะไรลำบากมากเพราะเราเป็นคนกระโดกกระเดกอยู่ด้วย 2-3วันแรกเราปวดมากทำอะไรลำบาก แต่เขาก็ไม่ค่อยสนใจไม่ดูแลเรา ออกไปกินเบียร์กับพี่ๆวันนั้นเราเสียใจมาก ตลอดเวลาที่ผ่านมาตอนเราลำบากที่ทำจมูกมันไม่แลเราเลยมีแต่เพื่อนๆคอยช่วยเหลือ วันนั้นเรายังใส่เฝือกอยู่ทำได้แค่4วัน เราร้องไห้โทรหาพี่พี่บอกให้นั่งแท็กซี่มาเลยเราเลยเก็บของกลับ เขาไม่ง้อเราด้วยซ้ำ ตอนนั้นเราก็แค่อยากไปไกลๆอยากไปร้องไห้ไกลๆจากตรงนั้น สรุปวันนั้นเราเลิกกันเพราะแค่เราบอกว่า ตอนที่เราลำบากเราแค่อยากมีเธออยู่ใกล้ๆ มันบอกว่าเราอะทำตัวเองอยู่ดีไม่ว่าดีไปทรมานตัวเอง มันบอกมันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วกินเบียร์ อยู่กับพวกพี่ๆ เล่นสเก็ตบอร์ด  พอเราพูดขอแค่อยากอยู่ด้วยกันมันก็บอกเราไปบังคับให้มันเลิกเบียร์เลิกเล่นบอร์ด มันบอกว่ามันเลือกชีวิตแบบนี้มากกว่า แล้วขออยู่แบบนี้คนเดียวดีกว่า เราจุกอยู่ในอกอะได้แต่ร้องไห้ตาปูดตาบวมพยายามไม่โทรไปง้อเพราะยังไงก็ต้องจบแบบเดิมเพราะครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก สรุปเราเองที่ทนไม่ไหวนอนไม่หลับยันเช้าเลยโทรไปหาเค้าขอคืนดี  เราเคยทะเลาะกับมันก่อนหน้านี้เรื่องอะไรนี่แหละจำไม่ค่อยได้ เราถามว่าที่คบเราเราไม่มีดีเลยหรอ มันบอกก็มีดีอยู่บ้างตรงที่ขยันเรียนขยันทำงานหาเงินขยันทำงานบ้านแค่นี้ บอกว่าไม่ได้รักมากถึงขนาดพูดคำว่ารักได้เต็มปาก แค่อยากดูแลเรา โห่แต่ละคำพูดแบบทำร้ายจิตใขจมดิ่งมาก เราไม่เคยเจอใครแบบนี้เลยตอนนั้นที่ทะเลาะก็เลิกนะ เราเป็นบอกเลิกเองเพราะเราทนไม่ไหวแล้วที่ผ่านมาเราพูดอะไรออกไปเขาก็จะหาว่าเราหาเรื่องเค้าตลอด มันอัดอั้นอยู่ในใจ หยอกก็ไม่ค่อยได้เดาอารมณ์ไม่ถูก ก็เลิกกันได้ซักพักเราก็ทนไม่ไหวอีกแล้วเลยไปขอโทษมัน มันนอนเล่นชิวๆของมันแหละ แล้วก็คืนดีกันเพราะเราง้อมัน  หลังจากผ่านช่วงเลวร้านนั้นมา เราก็เริ่มหาอะไรทำอย่างอื่นให้เยอะๆจะได้ไม่ไปโฟกัสที่มัน ก็ดูโอเคทุกอย่างเพราะเราไม่งี่เง่า จนเพื่อนผญ.ที่ไม่ค่อยสนิทถึงกับถามว่าทำไมไม่เคยงี่เง่าเลยวะ 
เราก็หัวเราะ(โถ่กว่ากูจะมาถึงจุดปลงนะแทบตาย) พักหลังๆมันก็ดูเริ่มรักเรามากขึ้นดูแลจนเราสังเกตุได้เราดีใจมากรู้สึกแฮปปี้ที่ผลของการอดทนมันก็ส่งผลให้เราได้ชื่นใจบ้าง เราทำเหมือนเดิมทุกวัน ซักผ้าพับผ้าเหยียบหลังมันใช้อะไรเราก็ทำหมด ขอไปไหนก็ให้ไป  ทุกอย่างมันก็ดีแหละจนมาโควิด-19 ก็ดีที่ตรงกับช่วงปิดเทอมต่างคนต่างกลับบ้าน เราส่วนใหญ่เป็นคนไม่ค่อยชอบแชทชอบคุยโทรศัพท์ เราชวนคุยไม่เก่งพอชวยคุยก็กลายเป็นทะเลาะตลอด การสนทนาเราวันนึงมีแค่บอกว่าทำไร ตื่นละ กินข้าวละ อาบน้ำละ นอนละนะ ประจำวันมีแค่นี้เพราะความรู้สึกเราพอเราชวนคุยเหมือนมันไม่ค่อยอยากคุยอะ กรือเพราะเราคุยไม่สนุก บางทีเราก็อิจฉาคนที่มันเคยชอบตอนปี1นะเป็นรุ่นพี่ปี2นี่แหละหุ่นดีผอมสวยซึ่งเค้าไม่ต้องทำอะไรเลยแทบไม่แคร์มันด้วยซ้ำแต่ได้ใจมันไปเต็มๆเรานี่พยายามแทบตายจะเป็นปีละ ยังไม่ได้ครึ่งของคนนั้นของมันเลย ยอมรับเลยว่ามันรักเพื่อนพี่น้องมากเพื่อนพี่น้องมาก่อนแฟนเสมออันนี้เราเข้าใจแต่บางทีเราก็ดูไม่มีค่าสำหรับมันเลยอะ หรือมันรู้ว่าเพราะเรารักวะถึงคิดจะทำอะไรก็ได้ก็จริงแหละก็รักและรักมากด้วย เราเคยถามมันเรื่องอนาคตหลังเรียนจบ มันบอกทำไมต้องคิดไปไกลขนาดนั้นมันอาจจะเป็นโควิดตายก่อนก็ได้ใครจะรู้ ที่เราถามอะเราอยากรู้การวางแผนอนาคตว่าเป็นไง แล้วมีเราอยู่ในอยาคตนั้นบ้างมั้ย มันบอกไม่มีอะไรแน่นอนเลยบอกไม่ได้ เอาตรงๆถ้าในอนาคตมันไม่อยากมีเราอยู่แล้วหรือไม่ได้คิดว่าเราจะเป็นแม่ของลูกมันเราก็ไม่อยากคบต่อนะมันเสียเวลาอะ เพราะนี่เราก็จะปี3แล้ว อีกไม่กี่ปีก็เรียนจบแล้วเราก็มั่นใจด้วยว่าเรารักอยากที่จะอยู่กับมันไปจนแก่ตายไปด้วยกัน เห้อ... ความรักจากเพื่อนสนิทมาเป็นแฟนรอดหรือไม่รอดเดี๋ยวมาบอกอีกทีนะ