ก่อนอื่นเลยค่ะคือครอบครัวเราน่ะค่ะปัจจุบันมีกันอยู่3คนมีตัวเรา พี่ชายละก็แม่ของเรา และก็เราในทุกๆวันเลยเราจะมีปากเสียงกับแม่ตลอด ทะเลาะกันด่ากันและแม่ก็ชอบบอกกับเราว่า"ถ้ากูรู้ว่ากูมีลูกแบบน่ะสันดานก็เสีย เถียงคำนี่ไม่ตกฟาก คงเอาขี้เถ้ายัดใส่ปากให้ตายไปตั้งแต่เด็กเลย" ประโยคนี้จะขึ้นมาประจำเลยทุกครั้ง และแม่ก็ชอบเอาเราเนี้ยไปพูดกับคนอื่นในเรื่องเสียๆ
ส่วนพี่ชายเราเนี้ยแม่เราในความรู้สึกน่ะค่ะแม่จะให้ความสำคัญมากเป็นพิเศษบอกรักกันทุกวัน กอดกัน หอมแก้มกัน แต่เราเนี้ยไม่เคยเราก็แอบร้องไห้บ่อยน่ะ
ระเวลาที่เราเถียงกับแม่เนี้ยบด้วยที่เราอ่ะเป็นคนที่ไม่ยอมคนง่ายๆไม่ว่ากับใครก็ตามต้องให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นคนหยุดก่อนยิ่งทำให้เรื่องมันไปกันใหญ่แต่เราก็พยายามระงับอารมณ์ตัวเองตลอดน่ะแต่แม่เราอ่ะชอบทำให้เรื่องมันไปกันใหญ่ผลสุดท้ายแม่ก็ตีเรา เราก็ย่อมน่ะ จนแม่หาว่าเราเป็นเด็กก้าวร้าว ไม่มีอนาคต และเวลาเราจะทำให้แม่เราอ่ะชมเรา หรือพยายามทำให้แม่ภูมิใจ เพื่อเราอยากใด้ยินคำชมเหล่านั้นจากปากแม่ แต่แม่ก็พูดออกมาแค่ประโยคสั้นๆ แต่เราอ่ะเป็นคนที่แข็งแข็งมากที่ไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นแม้แต่แม่ ไม่เคยออนวอนหาความรักจากใคร ไม่เคยขอร้อง ไม่เคยให้ใครมาสนใจ และตอนนี้เพื่อนเราอ่ะทำให้เราอ่ะมีความสุขมากเวลาเราเสียใจเราก็จะไปคุยกะเพื่อน เล่นเกมส์บ้าง ตามประสาเพื่อนกัน แต่เราก็ไม่เคยบอกถึงปัญหาของเราให้ใครฟัง เวลาใครถามถึงแม่เราก็จะตอบในทางที่ดีตลอด
มีเพื่อนคนหนึ่งเคยถามเราว่าแม่อ่ะเหมือนรักพี่ชายมากว่าเลยน่ะ เราก็ตอบไปว่าแม่ก็รักเราน่ะแต่เราแค่ไม่ชอบอะไรที่มันหวานเกินไปน่ะ ในความรู้สึกคือมันเหมือนกับการที่เราโกหกตัวเองเลยแต่รู้สึกดีน่ะ
มีประโยคหนึ่งที่เราเคยถามพ่อเราตลอดก่อนที่จะเสียคือเราเป็นลูกที่แม่ไม่ได้ตั่งใจที่จะมีจริงๆๆหรือปาวพ่อก็จะชอบไม่ตอบร่ะจะชอบบอกว่ารักแม่ให้มากๆๆน่ะ
เราแค่อยากจะรู้เเค่ว่าจะทำไงดีที่จะให้เรากะแม่ไม่มีปัญหากัน
แต่เคยมีครูที่เคยรู้เรื่องของเราเขาก็บอกว่าให้เราลองแย่ก กับแม่สักพัก ไปทำงานตอนปิดเทอมนะก็ส่งเงินกลับมาให้เขาดู
ทำให้เขารู้ว่าเราอ่ะยังแข็งแกร่งอยู่สามารถเอาตัวรอดได้
งานอ่ะเราทำได้อยู่แล้วเราเป็นคนง่ายๆ
ด้วยที่ว่าเราเรียนโรงเรียนประจำวันหยุดเราก็ขอครูไปทำงานตลอดแต่แม่ไม่รู้น่ะ
พอปิดเทอมเราจะทำแม่ก็ไม่ให้เราไปร่ะก็บอกให้ทำงานที่บ้านเนี้ยละช่วยแม่สุดท้ายเราก็เถียงกันเหมือนเดิม....
มีปัญหากับแม่ควรทำไงดี
ส่วนพี่ชายเราเนี้ยแม่เราในความรู้สึกน่ะค่ะแม่จะให้ความสำคัญมากเป็นพิเศษบอกรักกันทุกวัน กอดกัน หอมแก้มกัน แต่เราเนี้ยไม่เคยเราก็แอบร้องไห้บ่อยน่ะ
ระเวลาที่เราเถียงกับแม่เนี้ยบด้วยที่เราอ่ะเป็นคนที่ไม่ยอมคนง่ายๆไม่ว่ากับใครก็ตามต้องให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นคนหยุดก่อนยิ่งทำให้เรื่องมันไปกันใหญ่แต่เราก็พยายามระงับอารมณ์ตัวเองตลอดน่ะแต่แม่เราอ่ะชอบทำให้เรื่องมันไปกันใหญ่ผลสุดท้ายแม่ก็ตีเรา เราก็ย่อมน่ะ จนแม่หาว่าเราเป็นเด็กก้าวร้าว ไม่มีอนาคต และเวลาเราจะทำให้แม่เราอ่ะชมเรา หรือพยายามทำให้แม่ภูมิใจ เพื่อเราอยากใด้ยินคำชมเหล่านั้นจากปากแม่ แต่แม่ก็พูดออกมาแค่ประโยคสั้นๆ แต่เราอ่ะเป็นคนที่แข็งแข็งมากที่ไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นแม้แต่แม่ ไม่เคยออนวอนหาความรักจากใคร ไม่เคยขอร้อง ไม่เคยให้ใครมาสนใจ และตอนนี้เพื่อนเราอ่ะทำให้เราอ่ะมีความสุขมากเวลาเราเสียใจเราก็จะไปคุยกะเพื่อน เล่นเกมส์บ้าง ตามประสาเพื่อนกัน แต่เราก็ไม่เคยบอกถึงปัญหาของเราให้ใครฟัง เวลาใครถามถึงแม่เราก็จะตอบในทางที่ดีตลอด
มีเพื่อนคนหนึ่งเคยถามเราว่าแม่อ่ะเหมือนรักพี่ชายมากว่าเลยน่ะ เราก็ตอบไปว่าแม่ก็รักเราน่ะแต่เราแค่ไม่ชอบอะไรที่มันหวานเกินไปน่ะ ในความรู้สึกคือมันเหมือนกับการที่เราโกหกตัวเองเลยแต่รู้สึกดีน่ะ
มีประโยคหนึ่งที่เราเคยถามพ่อเราตลอดก่อนที่จะเสียคือเราเป็นลูกที่แม่ไม่ได้ตั่งใจที่จะมีจริงๆๆหรือปาวพ่อก็จะชอบไม่ตอบร่ะจะชอบบอกว่ารักแม่ให้มากๆๆน่ะ
เราแค่อยากจะรู้เเค่ว่าจะทำไงดีที่จะให้เรากะแม่ไม่มีปัญหากัน
แต่เคยมีครูที่เคยรู้เรื่องของเราเขาก็บอกว่าให้เราลองแย่ก กับแม่สักพัก ไปทำงานตอนปิดเทอมนะก็ส่งเงินกลับมาให้เขาดู
ทำให้เขารู้ว่าเราอ่ะยังแข็งแกร่งอยู่สามารถเอาตัวรอดได้
งานอ่ะเราทำได้อยู่แล้วเราเป็นคนง่ายๆ
ด้วยที่ว่าเราเรียนโรงเรียนประจำวันหยุดเราก็ขอครูไปทำงานตลอดแต่แม่ไม่รู้น่ะ
พอปิดเทอมเราจะทำแม่ก็ไม่ให้เราไปร่ะก็บอกให้ทำงานที่บ้านเนี้ยละช่วยแม่สุดท้ายเราก็เถียงกันเหมือนเดิม....