เคยรักคนที่เค้าเกลียดเราบ้างมั้ย

มันอาจจะฟังดูตลกนิดหน่อย ไปรักคนที่เกลียดตัวเองเนี่ยนะ5555 คือก่อนหน้านี้เรา2คนเป็นเพื่อนสนิทกัน คบมากันมาไดประมาน 4-5 ปีทุกอย่างปกติแฮปปี้เที่ยวเล่น มาหาที่บ้านทำกับข้าวกิน เหมือนเพื่อนทั่วไป ตอนนั้นเหมือนเรามีเค้าตลอดเวลา ไม่รู้สึกว่าการไม่มีเค้าเป็นยังไง ปกติของเพื่อนคนนี้เป็นคนไม่ค่อยง้อคน เราก็เป็นคนมีฟอร์มเหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เรามักจะลดฟอร์มเราลง ละง้อเค้าตลอด มันเป็นช่วงประมาน4-5ปีหลัง เรากลับมาคบเพื่อนตั้งแต่ ม.ต้นที่เคยสนิทกับมารวมกลุ่มอีกครั้ง ซึ้งเราดึงเค้าเข้ามาด้วย ทุกย่างมันดีมากสนุกสนาน จนวันนึงเค้าเริ่มไปไหนไม่ชวน ธรรมดาของตอนนั้นเรายังเด็ก น้อยใจแน่ๆ แต่เราไม่ค่อยชอบพูดชอบเก็บ พอหลายครั้งเข้ากลายเป็นเค้าสนิทกับเพื่อเรามากกว่าละ ละเลยเราไป มันแอบเสียใจมากพอสมควร พอเก็บมากๆเค้า มันก็ระเบิดออกมา ณ ตอนนั้นอายุประมาน15-16 เราก็พูดออกมาหมดจนมันกระทบหลายเรื่องหลายคนเริ่มแบ่งเป็น2ฝั่ง ตอนนั้นเราไม่เสียใจที่พูดเลย แต่พอเวลามันผ่านมาได้2-3ปี ชีวิตที่ผ่านมาโดยไม่มีเค้าเรารูสึก เหมือนขาดความสุขเล็กไปมันทำให้รู้ว่าเราไม่ได้คิดแค่เพื่อนแน่ๆ มันคิดถึงมากกว่าใครๆ เราทักไปขอโทษ พยายามง้อเหมือนเดิม แต่เหมือนเค้าตัดเราออกจากชีวิตไปแล้วจริงๆ มันไม่เหมือนอารมณ์เหมือนเด็กง้อกันอีกแล้ว เหมือนเค้าอยู่ในทุกเพลงที่เราฟัง มันทำให้เรารู้ว่าควรคิดก่อนพูดและไม่ควรเก็บทุกย่างไว้ละระเบิดทีเดียว มันมีแต่เสียกับเสียมันไม่มีอะไรกับมาเหมือนเดิมอีก ยอมรับสิ่งที่ตัวเองทำ เจอหน้าเค้าแทบไม่มองหน้า กลายเป็นคนไม่รู้จักกันที่รู้จักกันดีที่สุด รู้สึกเสียดายว่าตอนที่มีเค้าอยู่น่าจะทำให้ดีกว่านี้ทำไงได้เสียไปแล้ว ถ้ารู้ตัวเร็วกว่านี้คงจะดี