คือว่าผมรู้สึกว่าผมเป็นคนที่แสดงความยินดีกับความสำเร็จของคนอื่นไม่ค่อยได้เลย เพราะว่าแม่ผมพ่อผมทั้งพี่ชายน้องสาวเขาจะดูเกี่ยวกับเรื่องคนนั้นเรียนได้ที่นั่นนู่นนี่ ติดมหาลัยนี่นู่นนั่น ยิ่งล่าสุดคะแนน9วิชาสามัญออก แม่กับน้องสาวผมจะดูว่าคนอื่นได้เรียนที่ไหนบ้าง มีเพื่อนของพี่ชายผมคนนึงเขาสามารถทำคะแนนได้ถึงคณะแพทย์ ม.ขอนแก่นอ่ะครับ ทำให้ใจผมรู้สึดเจ็บปวดมากๆเหมือนโดนมีดแทงเลยอาะครับ มันรู้สึกอิจฉาอย่างแรง ไม่รู้สึกยินดีเลย    (ผมมีหลายเรื่องที่อยากจะมาระบายนะครับ)
         ต่อมา เรื่องพี่น้องในครอบครัวผมนะครับ พี่ชายผมเล่นบาสเก็ตบอลเก่ง ผมเห็นก็อิจฉา โดยเฉพาะตอนที่ผมกำลังวิ่งอยู่ในบ้านแล้งพี่ชายผมก็เล่นอยู่ลนิเวณที่ผมวิ่งด้วยอ่ะครับ ผมเห็นก็ปวดใจเหมือนกันง่าทำไมพี่ชายเราถึงเก่งขนาดนี้ คือใจผมมันไม่ได้ชอบกีฬาบาสเก็ตบอลขนาดนั้นอ่ะครับ แต่มันก็อยากเก่งแบบนนั้นให้ได้หรือเหนือกว่าไปเลย ถ้าทำไม่ได้จะรู้สึกเหมือนคนไร้ค่า ผมก็เลยเลือกเวลาที่พี่ชายผมยังไม่ออกมาเล่นบาสมาวิ่งให้เสร็จก่อนแล้วค่อยเข้าบ้านมา เพื่อที่จะได้ไม่ต้องทนมองดูคนที่เก่งกว่าโชว์ศักยภาพของตัวเองให้เราเห็น เพราะเห็นมันจะรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวสุดๆ 
          ต่อมา เรื่องน้องสาวผมสามารถฝึกขับรถได้รวดเร็ว สามารถขับบนถนนใหญ่ได้ภายในเวลาแค่1สัปดาห์เท่านั้นจากที่ไม่เคยฝึกมาก่อนในชีวิตเลย ในขณะที่ตอนที่ผมฝึกใช้เวลาเกือบเดือนกว่าจะได้ไปถึงจุดๆนั้น ก็เลยกลัวว่าน้องจะเก่งกว่า  เพราะผมไม่อยากให้ใครมาเก่งกว่าผมมากเกินไป แค่นี้ก็รู้สึกไร้คุณค่ามากอยู่แล้ว ยิ่งผมเป็นผู้ชายอีก จะให้ผู้หญิงมาเด่นเรื่องขับรถมากกว่า แถมยังอายุน้อยกว่า มันรู้สึกอายนะครับ😞😞😞    ผมรู้สึกเครียดมาก กดดันมากๆ อยากออกจากบ้าน หรืออยากเป็นลูกคนเดียว เพราะต้องมาเห็นพี่น้องตัวเองมีกว่าตนเอง มันรู้สึกเจ็บปวดมากๆเลย รวมถึงเพื่อนหรือคนรู้จักด้วย เราไม่อยากรู้จักเลย เพราะพวกเขาชอบอวดลูกตัวเองให้เราต้องช้ำใจอยู่ตลอด รู้สึกเหม็นขี้หน้า 😞😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞 อยากย้ายบ้านไปอยู่ที่ใหม่ด้วย ไม่ต้องการเจอใครที่รู้จัก อยากจะเลิกติดตามทุกคนที่รู้จัก แต่ผมยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย  ยังต้องเพิ่งพาพ่อแม่ ยังเรียนหนังสืออยู่เลยครับ 😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞😭😞