สวัสดีค่ะทุกคน ในช่วง Covid-19 ที่ทุกคนกำลังเบื่อๆกันนี้เราจะมาแชร์ประสบการณ์ความรักให้ทุกคนได้อ่านกัน เพลินๆ ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นใดเด้อ (ชื่อบุคคลที่ใช้จะขอใช้เป็นนามสมมุติทั้งหมดนะคะ) เริ่ม intro เบาๆก่อนละกัน เราก็มีความฝันเหมือนผู้หญิงทั่วๆไปแหละ แค่อยากจะเจอกับคนที่ใช่ คนที่เข้ากันได้ คนที่เข้าใจเรา อยากเจอเจ้าชาย แอร้ายย(เว่อร์ไปไกล55) แต่ก็ได้แค่ฝันเท่านั้นแหละ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเราก็มีแต่ผิดหวังกับความรักครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนจะดีๆแต่สุดท้ายก็ไม่สมหวังซะทีเลยเอ้อก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน อาจเป็นที่บุคลิกเรามั้ง เราเป็นคนที่ถ้าไม่รู้จักก็จะค่อนข้างเงียบใส่ จนดูเหมือนเป็นคนที่เข้าถึงยาก แต่ถ้าได้รู้จักได้สนิทกันแล้วก็จะกลายเป็นอีกคนเลย พูดไม่หยุด555 เวิ่นเว้อมาซะยาว เริ่มเล่าเรื่องกันเลยดีกว่า
                เหตุการณ์แรกเริ่มจากตอนเราอยู่ม.ต้น เป็นความรักครั้งแรกแบบ puppy love  กรี๊ดรุ่นพี่ประมาณนั้น เราได้เจอกับพี่เอครั้งแรกที่เรียนพิเศษแห่งหนึ่ง จะว่าเป็นรักแรกพบเลยก็ว่าได้ แต่มันจะต้องเริ่มจากตรงไหนหละ เห็นเขาบอกว่าถ้าอยากได้ความรักมันต้องทุ่มเท ก็จัดเลยสิคะ พอรู้ว่าพี่เขากลับบ้านโดยขึ้นรถสองแถว เพื่อจะให้ได้เจอกันเพียงไม่กี่นาที เรายอมกลับบ้านเองด้วยรถสองแถว(จากที่เคยกลับโดยให้พ่อแม่มารับ) เรายอมเดินจากปากซอยซึ่งกว่าจะถึงบ้านก็ไกลเป็นกิโล ยอมกลับเย็นเพื่อรอเจอพี่เขา ยอมมานอนคนเดียวเพื่อจะได้แอบโทรคุยโทรศัพท์ดึกๆดื่นๆ คุยกันยันตีสองไปเลยจ้า555 จำได้ว่าครั้งแรกที่โทรไป เป็นการรวบรวมความกล้าสุดชีวิต คิดเพียงแค่ว่าเอาวะ ด้านได้ อายอด555 เรามีหลายอย่างที่ได้ทำด้วยกัน มีเหตุการณ์นึงที่ประทับใจมากๆ คือตอนนั้นเรากำลังจะขึ้นโชว์การแสดงบนเวที มันเป็นการขึ้นโชว์เดี่ยวครั้งแรก ตอนนั้นเราตื่นเต้นมากๆ แล้วอยู่ดีๆพี่เขาก็ยื่นมือมาให้เราจับเพื่อให้กำลังใจ เป็นการจับมือกันครั้งแรกที่ทำให้เราเขินจนลืมตื่นเต้นไปเลย 555(โมเม้นท์ตอนนั้นคือ กรี๊ดมาก) ช่วงเวลาที่ได้คุยกันมันมีความสุขมากๆนะ ละพี่เขาก็รู้ด้วยแหละว่าเราชอบ แต่ก็ไม่ได้เป็นแฟนกันหรอก(ทำไมนะ? อ๋อ เพราะตอนนั้นพี่เขามีคนที่ชอบอยู่แล้วT^T) ใช่ค่ะ มันคือรักข้างเดียว แต่เราก็ไม่มายด์นะ คิดแค่ว่าไม่เป็นไรหรอก แค่ทำให้ดีที่สุด เอาแบบที่เราไม่ต้องไปเสียดายในภายหลังก็พอ ละเราก็ไม่ได้ทำผิดอะไรเพราะพี่เขาแค่ชอบคนอื่น ไม่ได้มีแฟนอยู่แล้วซะหน่อย จนพี่เขาจบม.6 เราก็แอบเศร้านิดหน่อยแหละว่าจะไม่เจอกันแล้ว ตอนนั้นเราอยู่แค่ม.2 เอง หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอ แล้วก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีก เราก็รอพี่เขานะเราไม่ได้สนใจใครอีกเลย หลังจากนั้นเราสัญญากับตัวเองว่าขอแค่คนนี้แล้วเราจะขอหยุดเรื่องความรักไว้ก่อนจนกว่าจะเรียนจบมัธยม(เด็กเรียนสุดๆ) เรารอพี่อยู่ประมาณ 2 ปี ถึงพอจะเริ่มตัดใจได้ แล้วค่อยๆปล่อยพี่เขาไป 
                ต่อมาหลังจากเราได้เข้ามหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกทม. ยังกะฟ้าจงใจแกล้งกัน ในเหตุการณ์รับน้องของมหาลัย เราก็บังเอิญได้เจอกับพี่เออีกครั้งที่บ้านรับน้องอ่ะแกร้!! คืออะไร!! เจอได้ไง!! สตั้นไปสิบวิ  ที่พีคคือเขาจำชื่อเราได้ด้วยอ่ะแกร้ คือดีใจนะที่ได้เจอ แต่ ณ ตอนนั้นความรู้สึกของเรามันเปลี่ยนไปแล้ว เราคิดกับเขาแค่พี่ชาย ไม่ได้เป็นเชิงความรักใดๆอีกแล้ว บวกกับตอนนั้นพี่เขาก็มีแฟนแล้ว(มั้ง) เลยไม่ได้คิดอะไรละ (ปล.เรากะพี่เออยู่คนละคณะกัน) เราตัดสินใจว่าเราอยากเริ่มต้นใหม่ที่มหาลัย เราจะมูฟออนค่ะ! เดี๋ยวไว้มาเล่าชีวิตในมหาลัยต่อนะ ค่อนข้างยาวเลยแหละ555