หลังจากเรียนจบมาเกิน 10 ปี ทวี หนุ่มลูกกรุง ได้เดินตามทางหางานทำไปตามทางของตน เพื่อนฝูงสมัยมหาวิทยาลัย หรือมัธยม ล้วนกลายเป็นอดีตในความทรงจำที่นานๆครั้ง ทวี จะเผลอนั่งคิดถึงบ้างยามมีเวลา เนื่องด้วยพอเริ่มทำงานในเมืองใหญ่ กทม ทวี ก็มีเพื่อนที่ทำงาน มากหน้าหลายตา รวมถึงลูกค้า และคนร่วมงานนอกบริษัทอีกมากมาย
วันนึง ทวี ไปเดินห้างเตร็ดเตร่ตามสไตล์ ก็มีผู้ชายคนนึงผิวเข้ม เดินเข้ามาและทักทาย
สวัสดีครับ จำผมได้ไหม ? ชายผิวเข้มยิ้มและพูดในระยะโควิดติดได้เลย แต่ตอนนั้นยังไม่มี โควิด
ทวี งุนงงเล็กน้อยก่อนจะตอบแบบไม่ต้องคิดมากเลยว่า " จำไม่ได้ครับ "
ชายผิวเข้มต้องอธิบาย ผมคือ มีชัย ลูกน้อง พี่ไชโย ที่เคยทำงานที่บริษัท เดียวกับคุณเมื่อหลายปีก่อนน่ะครับ
ออ พอเอ่ยอ้าง ไชโย ขึ้นมา ทวี ก็เลยรู้สึกว่า น่าจะคุ้นละ เลยคุยกับมีชัยนานหลายนาที ก่อนที่ มีชัย จะรู้ตัวว่า ยังไง ทวี ก็คงไม่ขอเบอร์โทร และไม่ให้ด้วย ดังนั้น มีชัย จึงขอตัวแยกย้ายกันไปแบบไม่มีการทิ้งเบาะแสให้ได้ติดต่อกันอีก
สองวันต่อมา ทวี พักเที่ยงจากทำงานแต่เผอิญฝนตก ทำให้ ทวีมองไปเห็น ร้านอาหารเปิดใหม่ใต้ตึกที่ทำงาน จึงตัดสินใจเดินเข้าไปสั่งอาหาร ซึ่งเป็นช่วงเทศกาลอาหารเจพอดี ทวีนั่งกินข้าวเที่ยงจนหมด และ คนในร้านมาเก็บจาน รูปร่างอ้อนแอ้น ใส่ชุดรัดรูป ทวี มองโน่นนี่ตามประสาผู้ชาย ก่อนคนในร้านคนนี้จะเดินมาเก็บจาน แต่แทนที่จะบอกว่า ราคาอาหารเท่าไหร่ กลับมีเสียงพูดขึ้นว่า
" จำเราได้รึเปล่า "
ทวี ผู้มีความทรงจำมากมาย มองหน้าผุ้หญิงคนนี้แล้ว ตอบไปว่า " จำไม่ได้ครับ " Opps i did it again เพลง บริทนีย์ สเปียร์ หรือสาวๆบางคนที่ไม่ชอบหน้าเธอเรียก บริทนีย์ ว่า น้องหอก ก็ดังขึ้นใน ทวี ทันที
ผู้หญิงที่มาเก็บจาน เป็นพี่สาวเจ้าของร้าน ก็คือ ผญ ที่ใส่ชุดรัดรูปที่ ทวี มองโน่นนี่เขาน่ะแหล่ะ นั่งลงที่โต๊ะแล้วถามว่า เคยเรียนที่ มหาลัย ... ใช่ป่าว
อา ทวี เริ่มไล่เรียงประมวลผล จากรูปหน้าตาของ ผญ คนนี้ กับชื่อที่เขาจำได้ และ ก็เริ่มเดาว่า เอิ่ม พจนา สายพิณ วิไลวรรณ ปรากฎว่า ผิดหมด เธอคนนี้ ชื่อ จิ๊ก แต่ก็เป็นอันว่าจำได้แล้วว่า เคยเรียนด้วยกัน และจากวันนั้น ทวี ก็ไปทานอาหารที่ร้านนั้นบ่อยขึ้น คุยกันตามประสาคนเคยเรียน และ ทวีก็ได้รู้ว่า เพื่อนที่มหาลัย ยังมีคบกันอยู่และเริ่มติดต่อกันได้ ด้วยยุคสมัยแห่ง เฟสบุ๊ค แต่ละคน ยังอยู่ดี แต่บางคนก็ไม่อยู่แล้ว และ ทวี ก็ได้เข้ากลุ่มไลน์ไปดูเพื่อนๆคุยกัน และ ทวี ก็มองครบแล้วทั้งกลุ่ม ไม่มี ผญ คนนึงที่เขานึกถึง ทวี จึงเงียบๆ ไม่ได้ทักทายอะไรใคร ก็คอยอ่านไลน์นานๆครั้ง แต่ไร้วี่แววสาวคนที่เขาคิดถึง และ ทวี ไม่เคยเอ่ยถามถึงเพื่อนหญิงคนนี้กับใครเลย และไม่มีใครเอ่ยถึงเธอด้วยเช่นกัน แม้แต่ทวี คนก็ไม่ค่อยทัก ทำให้ ทวี เริ่มคิดว่าไลน์กลุ่มเพื่อนสมัยเรียนไม่น่าอ่านอีกต่อไป และในค่ำคืนหนึ่ง ทวี จึงตัดสิน ออกจากกลุ่มไลน์หลังจากเข้าไปได้ไม่กี่วัน
และคืนนั้นเอง ทวี ยืนดูแมวจรหน้าบ้าน ที่เขาเคยเอาหมูแดงให้กิน เพราะเขาไปกินข้าวหมูแดงหมูกรอบแล้ว ไม่ชอบหมูแดง กินแต่หมูกรอบ เลยเอาหมูแดงห่อใส่ทิชชู่ มาให้แมวกิน แต่คืนนี้ไม่มีให้ เจ้าแมวมายืนมองหน้าเหมือนทวงอาหาร แต่ ทวี ตัดสินใจไม่เล่นด้วย ขึ้นห้องนอนและเข้านอนแบบ แมวผิดหวัง
พระจันทร์ดวงกลมใหญ่สีนวล ทำไมลงมาใกล้พื้นดินขนาดนี้ ... มีเงาคนขี่ควายด้วย แล้วเสียงเพลง ข้างขึ้นเดือนหงาย เราขี่ควายชนกัน ก็ดังขึ้น เป็นเวอร์ชั่นแบบ ป๊อปๆ ทั้งพระจันทร์สวย ทั้งเพลงเพราะ อา นี่แหล่ะคงจะเรียกว่า ฝันดีสินะ ทวี รู้ตัวว่าฝันนิดๆ และแล้ว ทวี ก็เดินเข้าใกล้พระจันทร์เข้าไปเรื่อยๆตามทำนองเพลงที่บรรเลงไป ทวี เห็นผู้หญิงคนนึง นุ่งผ้าถุงเก่าๆ ท่าทางเธอดูชรานิดๆ ตัวอ้วน นั่งขูดกะลามะพร้าวอยู่ มีลูกเหน็บเอวด้วยคนนึง ทวี ค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ผู้หญิงนุ่งผ้าถุงเก่าๆ ใส่เสื้อคอกระเช้า นั่งยองๆขูดกะลา เหน็บลูกไว้ที่เอว และแล้ว เธอก็หันหน้ามา
ผ่างงงงง ... เธอคือ จันทรา เพื่อนหญิงสมัยเรียนที่เขามองหาในกลุ่มไลน์นั่นเอง แต่เธอดูชรา และท่าทางลำบาก ดูยากจน เธอมองหน้า ทวี และ ทวีก็ถามว่า
จำเราได้ไหม ? และ จันทรา มองหน้าทวี ก่อนตอบมาว่า " จำไม่ได้ค่ะ " อา... ทวี เจ็บจี๊ด นี่ทำไมเธอจำเราไม่ได้หว่า หรือว่าเราไม่สำคัญสำหรับเธอ หรือเธอไม่เคยเห็นเราในสายตากันนี่ ทวี เริ่มคิดเยอะ และ ยังไม่ทันที่ทวีจะได้ไขปัญหาใดๆ ก็เช้าแล้ว ทวี ตื่นขึ้นมาในวันเสาร์ ที่ไม่ต้องไปทำงาน และมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทวี หยิบมาดูแต่ไม่โชว์ชื่อคน ทวี เกรงว่า นี่คงจะเป็นพวกขายประกันแน่นอน เขาจึงไม่รับสาย และปล่อยให้เสียงดับไป
ทวี นั่งคิดถึงคำพูดของ จันทรา ในความฝันว่า จำไม่ได้ ที่เป็นคำพูดที่เขาเพิ่งจะพูดไปถึงสองครั้งเดือนเดียวกับคนที่จำเขาได้ แต่เขากลับจำคนเหล่านั้นไม่ได้ คงเป็นความผิดของเขาแน่ๆ ที่จำคนเหล่านั้นไม่ได้ ทวี นึกสมน้ำหน้าตัวเอง และคิดว่า จันทรา คงจำเขาไม่ได้จริงๆ และลืมเขาไปแล้ว ทวี รู้สึกแย่ กับพฤติกรรมตนเอง ก่อนตัดสินใจ อาบน้ำแต่งตัวไปซื้อข้าวกิน
ระหว่างที่ซื้อข้าวเสร็จแล้ว ทวี กำลังจะกลับบ้าน โทรศัพท์เบอร์เดิมตอนเช้าโทรมาก็ดังอีก ทวี นั่งดูเบอร์ ขึ้นต้นด้วย 081 -310xxxx อืมม์เบอร์แบบนี้ น่าจะเป็นคนรุ่นใช้มือถือสมัยแรกเริ่มใหม่ๆ ไม่น่าใช่ประกัน เอาวะ รับสายดุ ทวี ตัดใจรับ
" ขอสาย คุณไทย หน่อยค่ะ " เสียงผู้หญิงใหญ่ห้าวทุ้มดังขึ้นในสาย"
ทวี งง เล็กน้อย เพราะเขาเปลี่ยนชื่อ จาก นายไทย มาเป็น ทวี หลายปีแล้ว เขาจึงถามว่า นั่นใครครับ ?
เสียงหัวเราะ กับการไม่ปฏิเสธว่าไม่ได้ชื่อ ไทย ดังจากสายอีกฝั่ง ก่อนผู้หญิงคนนั้นจะพูดต่อในสายว่า " นี่เราจันทราเอง 555"
หือ .. ทวี เพิ่งฝันเมื่อไม่กี่ชั่วโมง จันทราโทรมาได้อย่างไร
ทวี คุยกับจันทรา จนรู้ว่าได้เบอร์มาจาก จิ๊ก ซึ่งเพิ่งตามหาจันทราเจอเหมือนกัน เลยให้เบอร์ ทวี ไป ให้จันทราโทรมาคุยเอง เธอส่งรูปผ่านไลน์มาให้ ทวี ดู เธอยังดูดี งดงาม หน้าที่การงานดี และสดใส ไม่ได้ โทรมเหมือนกับที่ทวีฝันเห็น หลังจากที่ทั้งสองคนคุยกันสักช่วงเวลาหนึ่ง ทวี ก็ถาม จันทราว่า การที่คนเราจำคนอื่นไม่ได้ แล้วตอบเขาไปตรงๆว่า จำไม่ได้ มันคือสิ่งไม่ไดีหรือเปล่า ทวี ถามด้วยความรุ้สึกผิด
แต่จันทราก็บอกทวีว่า คนเราไม่สามารถจำคนทุกคนได้หรอก แต่คนสำคัญ ย่อมจำกันได้ ส่วนที่เหลือ ก็ลืมกันไปบ้าง ในชีวิตคนเราเจอคนตั้งมากมายนะ
คำตอบของจันทรา ทำให้ทวี รุ้สึกผิดน้อยลง
และกำลังจะวางสาย จันทรา ก็พูดตามสาย ถาม ทวี มาหนึ่งคำถามว่า
" เธอแต่งงานหรือยัง ไทย "
และโดยสัญชาติญาณ แบบไม่รอช้า ทวี ตอบกลับไปว่า
" ยัง ก็รอเธออยู่นี่แหล่ะ "
เสียง ทวี กับ จันทรา หัวเราะพร้อมกันเป็นหนึ่งช่วงเวลา ที่เหมือนคนไม่เคยจากกันได้คุยกันอยู่ คล้ายๆทุกอย่างยังเหมือนเดิม แต่ความจริงแล้วจะเหมือนเดิมหรือไม่นั้น ใครจะไปรุ้ ...
Credit : Youtube
ขออภัยสำหรับคำสะกดผิดทั้งหลายที่ไม่ได้ตามไปแก้นะครับ
ปล ที่มาชื่อตัวละคร คือมีเพื่อนสมัยเรียนประถม พ่อคนนึง ชื่อ ทวี พ่ออีกคน ชื่อ มีชัย พอร้องเพลงชาติตอนเช้าๆทีไร เหมือนล้อชื่อพ่อสองคนนี้ทุกที 555
เรื่องสั้น : ในฝัน
วันนึง ทวี ไปเดินห้างเตร็ดเตร่ตามสไตล์ ก็มีผู้ชายคนนึงผิวเข้ม เดินเข้ามาและทักทาย
สวัสดีครับ จำผมได้ไหม ? ชายผิวเข้มยิ้มและพูดในระยะโควิดติดได้เลย แต่ตอนนั้นยังไม่มี โควิด
ทวี งุนงงเล็กน้อยก่อนจะตอบแบบไม่ต้องคิดมากเลยว่า " จำไม่ได้ครับ "
ชายผิวเข้มต้องอธิบาย ผมคือ มีชัย ลูกน้อง พี่ไชโย ที่เคยทำงานที่บริษัท เดียวกับคุณเมื่อหลายปีก่อนน่ะครับ
ออ พอเอ่ยอ้าง ไชโย ขึ้นมา ทวี ก็เลยรู้สึกว่า น่าจะคุ้นละ เลยคุยกับมีชัยนานหลายนาที ก่อนที่ มีชัย จะรู้ตัวว่า ยังไง ทวี ก็คงไม่ขอเบอร์โทร และไม่ให้ด้วย ดังนั้น มีชัย จึงขอตัวแยกย้ายกันไปแบบไม่มีการทิ้งเบาะแสให้ได้ติดต่อกันอีก
สองวันต่อมา ทวี พักเที่ยงจากทำงานแต่เผอิญฝนตก ทำให้ ทวีมองไปเห็น ร้านอาหารเปิดใหม่ใต้ตึกที่ทำงาน จึงตัดสินใจเดินเข้าไปสั่งอาหาร ซึ่งเป็นช่วงเทศกาลอาหารเจพอดี ทวีนั่งกินข้าวเที่ยงจนหมด และ คนในร้านมาเก็บจาน รูปร่างอ้อนแอ้น ใส่ชุดรัดรูป ทวี มองโน่นนี่ตามประสาผู้ชาย ก่อนคนในร้านคนนี้จะเดินมาเก็บจาน แต่แทนที่จะบอกว่า ราคาอาหารเท่าไหร่ กลับมีเสียงพูดขึ้นว่า
" จำเราได้รึเปล่า "
ทวี ผู้มีความทรงจำมากมาย มองหน้าผุ้หญิงคนนี้แล้ว ตอบไปว่า " จำไม่ได้ครับ " Opps i did it again เพลง บริทนีย์ สเปียร์ หรือสาวๆบางคนที่ไม่ชอบหน้าเธอเรียก บริทนีย์ ว่า น้องหอก ก็ดังขึ้นใน ทวี ทันที
ผู้หญิงที่มาเก็บจาน เป็นพี่สาวเจ้าของร้าน ก็คือ ผญ ที่ใส่ชุดรัดรูปที่ ทวี มองโน่นนี่เขาน่ะแหล่ะ นั่งลงที่โต๊ะแล้วถามว่า เคยเรียนที่ มหาลัย ... ใช่ป่าว
อา ทวี เริ่มไล่เรียงประมวลผล จากรูปหน้าตาของ ผญ คนนี้ กับชื่อที่เขาจำได้ และ ก็เริ่มเดาว่า เอิ่ม พจนา สายพิณ วิไลวรรณ ปรากฎว่า ผิดหมด เธอคนนี้ ชื่อ จิ๊ก แต่ก็เป็นอันว่าจำได้แล้วว่า เคยเรียนด้วยกัน และจากวันนั้น ทวี ก็ไปทานอาหารที่ร้านนั้นบ่อยขึ้น คุยกันตามประสาคนเคยเรียน และ ทวีก็ได้รู้ว่า เพื่อนที่มหาลัย ยังมีคบกันอยู่และเริ่มติดต่อกันได้ ด้วยยุคสมัยแห่ง เฟสบุ๊ค แต่ละคน ยังอยู่ดี แต่บางคนก็ไม่อยู่แล้ว และ ทวี ก็ได้เข้ากลุ่มไลน์ไปดูเพื่อนๆคุยกัน และ ทวี ก็มองครบแล้วทั้งกลุ่ม ไม่มี ผญ คนนึงที่เขานึกถึง ทวี จึงเงียบๆ ไม่ได้ทักทายอะไรใคร ก็คอยอ่านไลน์นานๆครั้ง แต่ไร้วี่แววสาวคนที่เขาคิดถึง และ ทวี ไม่เคยเอ่ยถามถึงเพื่อนหญิงคนนี้กับใครเลย และไม่มีใครเอ่ยถึงเธอด้วยเช่นกัน แม้แต่ทวี คนก็ไม่ค่อยทัก ทำให้ ทวี เริ่มคิดว่าไลน์กลุ่มเพื่อนสมัยเรียนไม่น่าอ่านอีกต่อไป และในค่ำคืนหนึ่ง ทวี จึงตัดสิน ออกจากกลุ่มไลน์หลังจากเข้าไปได้ไม่กี่วัน
และคืนนั้นเอง ทวี ยืนดูแมวจรหน้าบ้าน ที่เขาเคยเอาหมูแดงให้กิน เพราะเขาไปกินข้าวหมูแดงหมูกรอบแล้ว ไม่ชอบหมูแดง กินแต่หมูกรอบ เลยเอาหมูแดงห่อใส่ทิชชู่ มาให้แมวกิน แต่คืนนี้ไม่มีให้ เจ้าแมวมายืนมองหน้าเหมือนทวงอาหาร แต่ ทวี ตัดสินใจไม่เล่นด้วย ขึ้นห้องนอนและเข้านอนแบบ แมวผิดหวัง
พระจันทร์ดวงกลมใหญ่สีนวล ทำไมลงมาใกล้พื้นดินขนาดนี้ ... มีเงาคนขี่ควายด้วย แล้วเสียงเพลง ข้างขึ้นเดือนหงาย เราขี่ควายชนกัน ก็ดังขึ้น เป็นเวอร์ชั่นแบบ ป๊อปๆ ทั้งพระจันทร์สวย ทั้งเพลงเพราะ อา นี่แหล่ะคงจะเรียกว่า ฝันดีสินะ ทวี รู้ตัวว่าฝันนิดๆ และแล้ว ทวี ก็เดินเข้าใกล้พระจันทร์เข้าไปเรื่อยๆตามทำนองเพลงที่บรรเลงไป ทวี เห็นผู้หญิงคนนึง นุ่งผ้าถุงเก่าๆ ท่าทางเธอดูชรานิดๆ ตัวอ้วน นั่งขูดกะลามะพร้าวอยู่ มีลูกเหน็บเอวด้วยคนนึง ทวี ค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ผู้หญิงนุ่งผ้าถุงเก่าๆ ใส่เสื้อคอกระเช้า นั่งยองๆขูดกะลา เหน็บลูกไว้ที่เอว และแล้ว เธอก็หันหน้ามา
ผ่างงงงง ... เธอคือ จันทรา เพื่อนหญิงสมัยเรียนที่เขามองหาในกลุ่มไลน์นั่นเอง แต่เธอดูชรา และท่าทางลำบาก ดูยากจน เธอมองหน้า ทวี และ ทวีก็ถามว่า
จำเราได้ไหม ? และ จันทรา มองหน้าทวี ก่อนตอบมาว่า " จำไม่ได้ค่ะ " อา... ทวี เจ็บจี๊ด นี่ทำไมเธอจำเราไม่ได้หว่า หรือว่าเราไม่สำคัญสำหรับเธอ หรือเธอไม่เคยเห็นเราในสายตากันนี่ ทวี เริ่มคิดเยอะ และ ยังไม่ทันที่ทวีจะได้ไขปัญหาใดๆ ก็เช้าแล้ว ทวี ตื่นขึ้นมาในวันเสาร์ ที่ไม่ต้องไปทำงาน และมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทวี หยิบมาดูแต่ไม่โชว์ชื่อคน ทวี เกรงว่า นี่คงจะเป็นพวกขายประกันแน่นอน เขาจึงไม่รับสาย และปล่อยให้เสียงดับไป
ทวี นั่งคิดถึงคำพูดของ จันทรา ในความฝันว่า จำไม่ได้ ที่เป็นคำพูดที่เขาเพิ่งจะพูดไปถึงสองครั้งเดือนเดียวกับคนที่จำเขาได้ แต่เขากลับจำคนเหล่านั้นไม่ได้ คงเป็นความผิดของเขาแน่ๆ ที่จำคนเหล่านั้นไม่ได้ ทวี นึกสมน้ำหน้าตัวเอง และคิดว่า จันทรา คงจำเขาไม่ได้จริงๆ และลืมเขาไปแล้ว ทวี รู้สึกแย่ กับพฤติกรรมตนเอง ก่อนตัดสินใจ อาบน้ำแต่งตัวไปซื้อข้าวกิน
ระหว่างที่ซื้อข้าวเสร็จแล้ว ทวี กำลังจะกลับบ้าน โทรศัพท์เบอร์เดิมตอนเช้าโทรมาก็ดังอีก ทวี นั่งดูเบอร์ ขึ้นต้นด้วย 081 -310xxxx อืมม์เบอร์แบบนี้ น่าจะเป็นคนรุ่นใช้มือถือสมัยแรกเริ่มใหม่ๆ ไม่น่าใช่ประกัน เอาวะ รับสายดุ ทวี ตัดใจรับ
" ขอสาย คุณไทย หน่อยค่ะ " เสียงผู้หญิงใหญ่ห้าวทุ้มดังขึ้นในสาย"
ทวี งง เล็กน้อย เพราะเขาเปลี่ยนชื่อ จาก นายไทย มาเป็น ทวี หลายปีแล้ว เขาจึงถามว่า นั่นใครครับ ?
เสียงหัวเราะ กับการไม่ปฏิเสธว่าไม่ได้ชื่อ ไทย ดังจากสายอีกฝั่ง ก่อนผู้หญิงคนนั้นจะพูดต่อในสายว่า " นี่เราจันทราเอง 555"
หือ .. ทวี เพิ่งฝันเมื่อไม่กี่ชั่วโมง จันทราโทรมาได้อย่างไร
ทวี คุยกับจันทรา จนรู้ว่าได้เบอร์มาจาก จิ๊ก ซึ่งเพิ่งตามหาจันทราเจอเหมือนกัน เลยให้เบอร์ ทวี ไป ให้จันทราโทรมาคุยเอง เธอส่งรูปผ่านไลน์มาให้ ทวี ดู เธอยังดูดี งดงาม หน้าที่การงานดี และสดใส ไม่ได้ โทรมเหมือนกับที่ทวีฝันเห็น หลังจากที่ทั้งสองคนคุยกันสักช่วงเวลาหนึ่ง ทวี ก็ถาม จันทราว่า การที่คนเราจำคนอื่นไม่ได้ แล้วตอบเขาไปตรงๆว่า จำไม่ได้ มันคือสิ่งไม่ไดีหรือเปล่า ทวี ถามด้วยความรุ้สึกผิด
แต่จันทราก็บอกทวีว่า คนเราไม่สามารถจำคนทุกคนได้หรอก แต่คนสำคัญ ย่อมจำกันได้ ส่วนที่เหลือ ก็ลืมกันไปบ้าง ในชีวิตคนเราเจอคนตั้งมากมายนะ
คำตอบของจันทรา ทำให้ทวี รุ้สึกผิดน้อยลง
และกำลังจะวางสาย จันทรา ก็พูดตามสาย ถาม ทวี มาหนึ่งคำถามว่า
" เธอแต่งงานหรือยัง ไทย "
และโดยสัญชาติญาณ แบบไม่รอช้า ทวี ตอบกลับไปว่า
" ยัง ก็รอเธออยู่นี่แหล่ะ "
เสียง ทวี กับ จันทรา หัวเราะพร้อมกันเป็นหนึ่งช่วงเวลา ที่เหมือนคนไม่เคยจากกันได้คุยกันอยู่ คล้ายๆทุกอย่างยังเหมือนเดิม แต่ความจริงแล้วจะเหมือนเดิมหรือไม่นั้น ใครจะไปรุ้ ...