ปีที่4 ที่ผมยังคิดถึงเขาอยู่

เอาจริงๆก็คือยังคิดถึงยังเป็นห่วงเขาอยู่แต่ไม่รู้นะเหมือนผมแค่แบบติดค้างอะไรหรือป่าว แต่ตอนนี้คิดถึงและเป็นห่วงในฐานะเพื่อนที่เคยสนิทกันมากๆคนหนึ่ง ตอนนี้ผมก็เป็นทหารแล้วตามที่วางไว้พยายามเดินหนีห่างทุกเส้นทางเพื่อที่จะได้ไม่คิดถึงเขาอีก แต่บทเรียนครั้งนี้มันก็สอนว่าการที่เราหนัมาเป็นทหารหรือจะหนีไปไหนก็ไม่สามารถหนีความคิดภายในใจตัวเองได้ ต่อให้ไปไกลแค่ไหน ยังไงเรื่องนี้มันก็ยังอยู่ในหัวยังคิดยังกังวลอยู่ ข่าวเค้าก็เข้ามาเป็นระยะทั้งๆที่เราตัดขาดจากโซเซียล แต่ก็ดันได้ยินข่าวของเขาอยู่ตอนนั้นผมเดินไปซื้อข้าวแม่ค้าเปิดข่าวก็ยังเป็นข่าวของเขาผมอุส่ามาไกลขนาดนี้ก็ยังหนีไม่พ้นจริงๆ เหมือนยังติดอะไรอยู่แต่ถ้าได้คุยกันก็คงมีหลายเรื่องที่อยากจะคุยด้วยแต่ก็คงในฐานะใหม่ ความคิดของเรามันก็ได้เปลี่ยนไปแล้วต่างคนต่างใ้ชีวิตมาสักพักแล้วมีเรานี้แหละยังไม่ไปไหน ไม่มีใครแทนใครได้แล้วก็ไม่มีใครสามารถลืมใครได้ จริงๆเรามีโอกาสที่จะเจอเธออีกครั้ง เราดันหนีเองในพิธีรับปริญญาเราเลือกที่จะไม่ไปรับเพื่อที่จะไม่ได้เจอเขา ไม่รู้เหใือนกันว่าควรจะทำยังไง