เราเป็นโสดได้ประมาน1ปี ไม่คิดว่าจะครบกับใครจิงจัง พอเวลาผ่านไปเราก็ได้พบกับผู้ชายคนนึง แฟนของเราอายุ22ปี เป็นลูดคนเดียว ที่บ้านฐานะดี เขาคอยมาหาเราทุกวัน มาทุกวันไปกินข้าวดูหนังไปเที่ยวปกติ พอเวลาผ่านไปเขาก็มาบ้างไม่มาบ้าง จากเมื่อก่อนที่เขามาหาเราทุกวัน เดี๋ยวนี้เราต้องนั่งรถไปหาเขาแทนเพราะเรากลัวว่าถ้าห่างกันนานๆเราจะรักกันน้อยลง จนวันนึงเราจับได้ว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว เราเสียใจมากเขาก็อธิบายว่าไม่ได้รักกันที่ยังคบกันอยู่เพราะครอบครัวมีธุรกิจร่วมกัน แต่เราก็ได้รู้มาว่าทางผู้หญิงไม่ได้มีธุรกิจอะไร แล้วยังอยู่ที่บ้านของผู้ชายด้วย ตอนนั้นเราไม่มีความสุขเลยค่ะเราโดนหลอกมาตลอด แต่ก็ยังทนอยู่เพราะคิดว่าสักวันต้องเป็นวันของเรา จนผู้หญิงคนนั้นย้ายออกไป เขาก็เริ่มพาเราไม่เจอพ่อแม่ และย้ายไปอยู่ด้วยกันที่บ้านเรามีปากเสียงกันบ่อยมากค่ะ เขาเป็นคนขี้หึง ห้ามเราไปฟิสเนต ห้ามไปหาเพื่อน ห้ามกลับบ้านเกิน5โมงเย็น ห้ามไปเที่ยวกับเพื่อน ใช้งานเรา เราก็ยินดีทำให้ เราทำงานบ้าน กวาดบ้าน ซักผ้า หาข้าวหาน้ำให้กิน ไม่สบายเราก็เป็นคนอยู่ดูแล ไปเฝ้าที่โรงบาล บางครั้งเราก็มีขี้เกียจบ้างไม่อยากทำ พอเราไม่ทำตามที่ต้องการก็โกธรอารมเสีย พอเราไปขอโทษไปง้อก็ทำเป็นเรื่องใหญ่โวยวาย เคยโมโหร้ายตบตีเรา ด่าพ่อแม่เรา บอกว่าเรามีแต่ตัวไม่มีอะไรเลย เราเคยจับได้เขาเคยแอบไปหาผู้หญิงคนอื่นในตอนที่เราไปทำงาน จับได้หลายครั้งมาก เขาไม่ทำงานเลยมีเวลาว่างเยอะมาก ทุกๆวันจะไปหาเพื่อนกลับบ้านมาเราก็นอนแล้วค่ะเมื่อก่อนเราเคยให้ดูโทรสับกัน แต่ตอนนี้ไม่ใฟ้ดูแล้วค่ะ เราเคยแย่งมือถือมาดูเขารีบแย่งคืนแล้วบอกว่าเลิกกันไหม หาเรื่องที่จะเลิกกับเราเพราะเขารู้ว่าเราไม่กล้าเลิกกับเขา เขามีโรคประจำตัวตอนเราไม่สบายทุกครั้งเราจะไปโรงบาลเองเขาไม่เคยเข้าไปนั่งรอรึอยู่ข้างๆเราเลยค่ะ แต่เขาไปอยู่กับเพื่อนสามารถกลับบ้านเช้าได้ในวันที่ไม่สบายเขาก็ยังใช้งานเราเหมือนเดิมค่ะตอนนี้เราคบกันมาได้2ปีแล้วค่ะ ปีแรกมันคือความรัก พอปีที่2มันคือความจิงค่ะ เราเริ่มคิดได้ว่าเราไม่มีความสุขเลยค่ะ เราเคยทำอะไรๆที่เราทำได้ ไปไหนก็ไปได้ อึดอัดมากค่ะ พยามให้เราเป็นแบบที่เขาต้องการเราเคยคิดว่าจะรองคุยกับคนอื่นดูล้างเผื่อวันนึงเราจะพบกับคนที่เข้าใจเรามากกว่าและไม่ทำร้าย เราควรไปต่อหรือพอแค่นี้คะ