ชีวิตที่ต้องเสี่ยงภัยตั้งด่านตรวจไวรัสโควิด19  ในสถานศึกษาแห่งนึงใน มหาลัยต่างจังหวัด
ไม่มีแพทย์มาร่วมตรวจตั้งด่านตรวจกันเอง อุปกรณ์มีแค่ เจลล้างมือกับเครื่องวัดไข้ 
ใครที่จะผ่านเข้า-ออก ต้องได้รับการตรวจอย่างเข็มแข็ง ทำงานสามกะ กะละ8ชม. อยู่กัน4-5คนต่อกะ
ในแต่ละวันต้องค่อยภาวนาอย่าให้เจอไวรัส บางคนก็จิตตกคุยกันทุกวันแต่เจอแต่เรื่องแบบนี้
บางทีก็คิดว่าเราทำงานแบบนี้ ความรู้มีแค่นี้ เราจะรอดไปได้ไกลแค่ไหนในแต่ละวัน เกิดเป็นขึ้นมาคนอยู่ข้างหลัง
จำทำยังไง? เราไม่มีแม้แต่ค่าเสี่ยงภัย ทั้งที่เราทำก็เหมือนอยู่หน้าด่าน!! บางทีก็มีคนเอาของกินมาให้บ้าง แต่พวกเราก็คิด
ว่า...มันคุ้มกันไหม ที่เราต้องเสี่ยงชีวิต แต่ไม่มีไรเลยที่ทำให้พวกเราสบายใจได้ ปล.เสียงเล็กของ รปภ.มหาลัยภาคอิสาน