คุณคิดว่าคนเราจะมีความบังเอิญต่อกันได้นานแค่ไหน

ผมมีแฟนอยู่คนหนึ่งตอนนี้เราเลิกกันแล้วแฟนของผมเป็นผู้ชาย ที่เราเลิกกันเพราะเขากลับไปหาแฟนเก่าของเค้า ผมเสียใจมากเค้าเป้นฝ่ายเข้ามาในชีวิตผมและเขาก็เป็นฝ่ายที่ออกไปจากชีวิตผมเอง ผมก็คิดว่าเรื่องของเรามันคงจะจบไปแล้วแต่ตลอดระยะเวลาที่เราเลิกกันไปในตอนแรกผมคิดว่าผมลืมเขาได้แล้วแต่เปล่าเลยครับมันมีบางอย่างทำให้ผมลืมเขาไม่ได้และผมก็ตัดสินใจว่าจะไม่มูฟออนจะยังคงรอเขากลับมาแบบเงียบๆ ไม่แสดงออกอะไรทั้งนั้นเพราะเขากลับไปหาคนเก่าของเค้าผมอันเฟรนเพื่อนในเฟสและในไอจีทั้งหมดเพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องเห็นเขาในไทม์ไลน์ชีวิตของผม ผมไม่อยากรับรู้เรื่องของเขาแต่ผมก็ยังรอเขามันดูย้อนแย้งมากเลยนะครับผมเองก็สงสัยตัวเองอยู่เหมือนกัน แต่ผมเองก็ได้ข่าวเค้ามาโดยตลอดจากเพื่อนของเขาผมกับเพื่อนของเขาคุยกันบ่อยครับเค้ามีอะไรก็จะบอกผมอยู่เสมอแต่เราไม่ได้คุยกันเรื่องของแฟนเก่าผมเลยจนวันหนึ่งเค้าทักมาบอกผมว่า แฟนเก่าของผมเค้าเลิกกับคนที่เค้ากลับไปคบแล้ว ใจผมเต้นแรงมากเพราะผมรู้ดีว่าเดี๋ยวเค้าก็ต้องกลับไปคบกันอีกเพราะก่อนที่เค้าจะมาคบกับผม เค้าเคยทะเลาะและเลิกกันไปรอบหนึ่งและกลับไปคบกันอีกครั้งและเลิกกันมาคบกับผมก่อนที่เค้าจะเลิกกับผมเค้าก็แอบไปคุยกันโดยที่ผมไม่รู้ตัว มาถึงตรงนี้ทุกคนอาจจะคิดว่าผมโง่รึเปล่าที่รอคนแบบนี้นั่นสิครับผมโง่รึเปล่า และสิ่งที่ผมคิดไว้ก็เป็นจริงเค้ากลับไปคบกันอีกครั้งแต่ไม่นานเค้าก็เลิกกันอีกครั้งจนถึงปัจจุบันนี้เค้าก็ยังไม่ดีกันผมไม่อยากคิดเท่าไหร่หรอกครับว่าเขาจะกลับไปดีกันอีกมั้ย เข้าเรื่องเลยละกันนะครับจากที่ผมเกริ่นไปเป็นเหตุการณ์คร่าวๆให้พอเข้าใจว่าเป็นมายังไงตั้งแต่ที่ผมเลิกกับเค้าไปผมเจอเค้าทุกวันทั้งที่ตอนเป็นแฟนกันแทบจะไม่เจอกันเลยด้วยซ้ำ เหมือนโชคชะตาเล่นตลกมากๆนี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมไม่มูฟออนและเลือกที่จะรอเค้าครับ ในวันหนึ่งเราจะเจอกันหนึ่งครั้งถ้าเราไม่เจอกันที่มหาลัยเราจะเจอกันนอกมอครับผมต้องขอบอกไว้ก่อนนะครับว่าผมไม่สามารถรับรู้ชีวิตเขาได้เลยว่าเขาไปไหนทำอะไรเพราะเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันทางโซเชียล มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ปิดเทอมและเปิดเทอมมาเราไม่เจอกันเลยครับผมก็คิดว่ามันคงจะจบแล้วจริงๆก็เลยพูดกับตัวเองก่อนจะนอนว่าถ้าหากผมกับเค้าไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกันแล้วถ้าเราจะไม่วนเวียนมาเจอกันแล้วก็ขอให้เราวันพรุ่งนี้เราไม่ต้องเจอกันเลยแต่ถ้าหากเรายังมีความรู้สึกยังต้องวนเวียนมาเจอกันอีกก็ขอให้วันพรุ่งนี้เราเจอกัน เหมือนโชคชะตาเล่นตลกจริงๆครับผมเจอเค้าทั้งที่ตอนนั้นมหาลัยเป็นช่วงกิจกรรมกีฬาสีเค้าต้องไปซ้อมกิจกรรมทุกเย็นซึ่งอันนี้ผมรู้เพราะเพื่อนของเขาทำกิจกรรมร่วมกับเขาครับ แต่ในวันนั้นผมไม่ได้คุยกับเพื่อนของเขาเลยและทั้งวันผมก็ไม่เจอเขาเลยผมก็คิดว่าคงจะไม่เจอเหมือนอย่างทุกวันแต่วันนั้นผมกลับเจอเขาและหลังจากวันนั้นไปผมก็ไม่เจอเขาอีกซึ่งสิ่งที่ผมขอไปในตอนนั้นคือให้ผมเจอเขาแค่วันนั้นและผมก็เจอเค้าแค่วันนั้นแต่หลังจากนั้นผมก็เจอเขาทุกวันอีกเหมือนเดิมคือเราต่างบังเอิญที่เจอกันทุกครั้งเพื่อนๆผมเพื่อนเค้าก็สงสัยว่าทำไมถึงได้บังเอิญเจอกันทุกวันผมเองก็สงสัยเพราะเราเรียนกันคนละคณะคนละชั้นปีโอกาสน้อยมากที่เราจะเจอกันแต่ก็ดันเจอกันตลอด จนตอนนี้ที่เค้าเลิกกับแฟนเก่าเค้าคนนั้นไปเราก็ยังบังเอิญเจอกันทุกวันไม่ว่าจะไปร้านข้าวนอกมอหรือร้านเหล้าทุกครั้งที่เจอกันผมทำเป็นไม่สนใจครับแต่ผมส่งความรู้สึกทุกครั้งที่ผมเจอเค้าผมไม่รู้ว่าเค้าจะรับรู้ได้มั้ยส่วนผมมีเพื่อนคอยดูให้ครับและใช่เพื่อนผมก็บอกว่าเค้ามองผมอยู่บ่อยๆ ผมเจอเค้าบ่อยจนผมเริ่มสับสนกับตัวเองจนตอนนี้มอปิดเเพราะโรคโคโรน่าระบาดทำให้เราไม่ต้องเจอกันแต่เชื่อไหมครับว่า ผมจะแท็กชื่อเพื่อนในไอจีมันคนละชื่อกับเค้าและเราไม่ได้ฟอลโล่กันแต่มันดันขึ้นชื่อเค้า ไม่กีวันหลังจากนั้นเพื่อนของเค้าทักมาหาผมและบอกว่าเค้าฝากข้อความมาให้ เป็นข้อความจากเพจในไอจีประมาณว่า ทำไมยังไม่ลืมเขาบลาๆ ผมดีใจและก็อึ้งไปนะครับแต่นั่นล่ะผมก็ไม่ได้ฝากอะไรบอกไปหรอกครับความบังเอิญมันไม่จบแค่นี้นะครับเพราะว่าเพจที่เพื่อนเค้าแคปมาอยู่ๆมันดันมาขึ้นข้อความของเขาที่หน้าไอจีผมคือเค้าแคปมานะครับเค้าไม่ได้ส่งเพจมาและเพจนั้นผมเองก็ไม่ได้ฟอลโล่ด้วย อ่านมาถึงตรงนี้กันแล้วผมอยากรู้จังครับว่าผมกับเค้าจะมีอะไรให้บังเอิยกันอีกมั้ย เพราะทุกครั้งที่เราเจอกันเราเราไม่เคยคุยกันสักครั้งเดียวผมแทบไม่มองหน้าเค้าเลยครับ และมันจะมีโอกาสบ้างมั้ยครับที่เค้าจะกลับมา