คือมีอยู่ว่า ผมเพิ่งแต่งงาน แล้วมีลูกคนแรก 
ซึ่งปัญหาที่ผมได้รับอยู่คือ แฟนไปอยู่กับลูกที่บ้านกับพ่อแม่เขา ซึ่งผมเข้าใจที่จะฝากลูกให้ ตากับยายเป็นคนเลี้ยง ดูแลให้
แต่ปัญหาคือ แฟนผมทิ้งให้ผมอยู่คนเดียว - ซึ่งผมกับพ่อแม่ไม่ได้อยู่บ้านเดียวกัน 
พ่อแม่เห็นว่าผมแต่งงาน มีครอบครัวแล้ว เลยให้อยู่ใช้ชีวิตกันเอง
ซึ่งสิ่งที่ผมไม่เข้าใจเลยคือ  ลูก.   ลูกผม ผมก็ห่วง ไม่ใช่ว่าไม่รักไม่ห่วง   ผมเองก็รักไม่น้อยกว่าแม่ของลูก (แฟน) 
แต่คือ ลูก ก็ได้อยู่กับตากับยายแล้ว ก็น่าจะหายห่วงแล้ว ก็น่าจะกลับมาช่วยกันดูแลบ้าน ทำงาน ทำภาระทุกอย่างให้เสร็จ
ส่วนเรื่องปั้มนม ก็ตกลงกับทางพ่อตาแม่ยายแล้วว่า ทุกๆวัน เสาร์-อาทิตย์ จะขับรถมาส่งให้. ซึ่งแฟนผมก็เห็นด้วยกับสิ่งนี้.  แต่นี่คือ?
ต้องบอกก่อนว่าผมกับแฟนเราไม่เคยด่ากันรุนแรง ไม่เคยใช้คำไม่สุภาพ แต่มีงอนกัน ตามครอบครัวมือใหม่
ผมทะเราะกับแฟนเรื่องลูก  ซึ่งผมตกลงกับพ่อตาแม่ยายแล้ว ท่านโอเคกับข้อตกลงนี้ แต่แฟนผม อยากอยู่กับลูก แล้วให้เหตุผลว่า
ห่วงลูก อยากอยู่กับลูก รักลูก อื่นๆ และว่าผม ไม่รักลูก ไม่ห่วงลูก. 
แชร์ facebook เกี่ยวกับการอุ้มท้องบ้างละ ลำบาก แสนเหนื่อยบ้างละ ทั้งๆที่ผมก็เข้าใจว่า ผมไม่ได้ลำบากเหมือนเขาในการอุ้มท้องลูก แต่ผมก็ทำหน้าที่แฟน สามีที่ดีดูแลทุกอย่าง ทำงานสายทุกวันก็เพราะต้องไปส่งเขา รับเขาช้าตอนกลับบ้าน ทำทุกอย่าง เจ็บป่วยช่วงทำงานผมก็ขอลาหัวหน้ามารับแล้วพาไป รพ ค่าใช้จ่ายผมก็เป็นคนจัดการให้ทุกอย่ง.  แต่ผมแค่อุ้มท้องไม่ได้แค่นั้นเอง 
สรุปคือ  ผมไม่เข้าใจว่าทำไม ถึงปล่อยให้ผมอยู่คนเดียว รับภาระทางบ้านคนเดียว โดยที่ตัวเขาเองอยู่กับลูกที่บ้านของเขา มีคนดูแลเยอะ แต่ผมต้องมาใช้ชีวิตรับภาระตัวคนเดียวแบบนี้ 
 แค่อยากให้เขารู้ อยากระบายถึงปัญหาให้เขาฟัง ซึ่งก็ได้คำตอบเดิม 
- ผมควรจะทำยังไงดีคับ
บางทีผมก็น้อยใจ ว่าแต่งงานมีครอบครัวแล้ว แต่ก็เหมือนไม่มี
ต้องมารับภาระหน้าที่คนเดียว