ใครขก.อ่านก็ข้ามไปคำถามเลยก็ได้นะคะ     
อยู่คนเดียวในที่นี้คืออยากอยู่คนเดียวเลยจริงๆแม้แต่พ่อแม่ญาติพี่น้องก็ไม่ต้องการ
คือเราไม่รู้ว่ามันเป็นหนักขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเป็นอารมณ์ที่ไม่อยากเจอใครเลยถึงขนาดขั้นที่ว่าเราไม่อยากออกไปซื้อข้าวเพราะต้องเจอคนอื่นก็จะให้น้องไปซื้อตลอด หรือบางทีก็ยอมอดเอาดีกว่าที่ต้องออกไปเจอคน
ด้วยความที่ตัวเราอยู่ได้ด้วยคนเดียวมาตั้งแต่เด็กเลยทำอะไรด้วยตัวเองมาตลอดมันเลย ไม่ใช่ว่าเราเกลียดพวกเขานะ แต่มันไม่มีความผูกมัดกับพ่อหรือน้องเลย กลับดีใจทุกครั้งที่พวกเขาไม่อยู่แล้วเราได้อยู่คนเดียว
ซึ่งถ้าถามแล้วใช้ชีวิตมายังไงก็ เวลาที่เราอยู่ในที่คนเยอะๆเราก็จะก้มหน้าไม่ก็หาที่โฟกัสไม่ได้เลยเดินเร็วมากแล้วจะเป็นตลอดเวลาเจอคนเยอะๆซึ่งพอมาเดินกับเพื่อนก็จะโดนด่าตลอดว่าเดินช้าๆหน่อยหรือเดินไม่รอ
ที่รร.คุณครูก็จะชอบให้เราแสดงออกอยู่ตลอดพยามผลักให้เราพูดไมค์ตลอดซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราคือ หัวใจจะเต้นเร็วและแรงขึ้นมากๆจนไม่สามารถควบคุมคำพูดตัวเองได้ พูดก็เสียงสั่น มือสั่นไปหมด
จะเป็นงี้ตลอดเวลาต้องทำอะไรต่อหน้าคนเยอะๆ
ซึ่งคนใกล้ตัวมีใครรู้ไม่ก็ไม่555 เพราะเขาไม่สังเกตุหรอกสิ่งที่เขาคิดก็คือเรามันก็แค่คนโบกส่วนตัวสูงคนนึงเท่านั้น
หรือมันอาจเป็นเพราะว่าเราเคยทุ่มกับการแคร์คนอื่นมากๆแต่เรากลับไม่ได้รับมันกลับมาเลย มันเลยทำให้เราหันหน้าเข้าหาตัวเองแล้วยอมทำสิ่งที่ตัวเองเกลียดก็คือ "เห็นแก่ตัว" ดีกว่าถ้าจะไม่ต้องเจ็บ
ไม่เคยบอกใคร
สิ่งที่อยากปรึกษาก็คือ 
เราไม่มีความรู้สึกต่อใครอีกแล้ว แม้แต่ความห่วงใย
รู้สึกเฉยไปหมด ไม่มีความรู้สึกที่เรียกว่ารักต่อใครแม้ต่พ่อ น้อง และเพื่อนที่เรารักมาก มันทำให้เรารู้สึกผิดเราควรทำยังไงดีคะทุกคน