สวัสดีครับ
ไม่ทราบว่าทุกท่านเคยรู้สึกกันบ้างไหม กับการที่เลือกทางเดินชีวิตตัวเองแล้วคิดว่ามันไม่ใช่
ซึ่งตอนนี้ผมรู้สึกแบบนั้นมาก ๆ
แม้ว่าจะมีผู้คนมากมายบอกว่าผมเก่งอย่างนั้นเก่งอย่างนี้
แม้ว่าผมจะได้เกรด 4.00 มาหลายเทอม (ไม่ได้ตั้งใจอวดนะครับ)
แต่ในใจผมกลับรู้สึกเคว้งคว้าง รู้สึกกลวง และตั้งคำถามภายในใจตัวเองตลอดว่า
“เรามันเก่งตรงไหน? ชีวิตของเราจริงๆควรไปทางไหนกันแน่ ?”
ผมคิดแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว จนเรียนมาถึงระดับปริญญาโทด้านวิทยาศาสตร์การอาหาร
เหตุผลที่เรียนต่อ เพราะว่าคนรอบข้างคิดว่าผมมีความสามารถพอ
ผมได้แต่ทำตามความเห็นของคนอื่น จนละเลยความคิดของตนเอง
ได้แต่พยายามไปวัน ๆ โดยที่เราชอบสายนี้จริง ๆ หรือเพราะได้รับคำชื่นชม
หากถามว่าชอบมั้ย ? ก็คงจะขอตอบว่ามันก็ไม่ได้แย่
แต่เอาเข้าจริง ลึก ๆ ผมยังมองไม่เห็นความสามารถที่จะนำมาเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองเลย
โดยนิสัยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนค่อนข้างเงียบ แต่ก็พูดคุยกับเพื่อนปกติแหละครับ
เพียงแต่ผมอาจจะพูดไม่เก่ง พูดไม่รู้เรื่อง เชื่อมโยงเป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้ ไม่มีไหวพริบเหมือนคนอื่น ๆ จะพูดเรื่องหนึ่งทีต้องคิดแล้วคิดอีกว่าควรพูดไหม หาจังหวะในการพูดไม่ได้ ซึ่งเรื่องนี้เป็นปมในใจผมมาแต่เด็ก ๆ
อาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ก็ได้ที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกแยกออกมาจากคนอื่น ทำให้รู้สึกว่าไร้ความสามารถ
เส้นทางที่กำลังเดินอยู่นี้ใช่ตัวตนของเราจริงหรือเปล่า
สรุปแล้วเราควรเดินไปเส้นไหนกันแน่ ?
ปล. ตั้งแต่พิมพ์มา คนที่อ่านก็คงจะงง ๆ กับการพิมพ์ของผม อะไรคือประเด็นสำคัญ 5555555
สิ่งที่เรากำลังทำอยู่นี่ใช่ทางของเราจริง ๆ หรือ ?
ไม่ทราบว่าทุกท่านเคยรู้สึกกันบ้างไหม กับการที่เลือกทางเดินชีวิตตัวเองแล้วคิดว่ามันไม่ใช่
ซึ่งตอนนี้ผมรู้สึกแบบนั้นมาก ๆ
แม้ว่าจะมีผู้คนมากมายบอกว่าผมเก่งอย่างนั้นเก่งอย่างนี้
แม้ว่าผมจะได้เกรด 4.00 มาหลายเทอม (ไม่ได้ตั้งใจอวดนะครับ)
แต่ในใจผมกลับรู้สึกเคว้งคว้าง รู้สึกกลวง และตั้งคำถามภายในใจตัวเองตลอดว่า
“เรามันเก่งตรงไหน? ชีวิตของเราจริงๆควรไปทางไหนกันแน่ ?”
ผมคิดแบบนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว จนเรียนมาถึงระดับปริญญาโทด้านวิทยาศาสตร์การอาหาร
เหตุผลที่เรียนต่อ เพราะว่าคนรอบข้างคิดว่าผมมีความสามารถพอ
ผมได้แต่ทำตามความเห็นของคนอื่น จนละเลยความคิดของตนเอง
ได้แต่พยายามไปวัน ๆ โดยที่เราชอบสายนี้จริง ๆ หรือเพราะได้รับคำชื่นชม
หากถามว่าชอบมั้ย ? ก็คงจะขอตอบว่ามันก็ไม่ได้แย่
แต่เอาเข้าจริง ลึก ๆ ผมยังมองไม่เห็นความสามารถที่จะนำมาเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองเลย
โดยนิสัยส่วนตัวแล้ว ผมเป็นคนค่อนข้างเงียบ แต่ก็พูดคุยกับเพื่อนปกติแหละครับ
เพียงแต่ผมอาจจะพูดไม่เก่ง พูดไม่รู้เรื่อง เชื่อมโยงเป็นเรื่องเป็นราวไม่ได้ ไม่มีไหวพริบเหมือนคนอื่น ๆ จะพูดเรื่องหนึ่งทีต้องคิดแล้วคิดอีกว่าควรพูดไหม หาจังหวะในการพูดไม่ได้ ซึ่งเรื่องนี้เป็นปมในใจผมมาแต่เด็ก ๆ
อาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ก็ได้ที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกแยกออกมาจากคนอื่น ทำให้รู้สึกว่าไร้ความสามารถ
เส้นทางที่กำลังเดินอยู่นี้ใช่ตัวตนของเราจริงหรือเปล่า
สรุปแล้วเราควรเดินไปเส้นไหนกันแน่ ?
ปล. ตั้งแต่พิมพ์มา คนที่อ่านก็คงจะงง ๆ กับการพิมพ์ของผม อะไรคือประเด็นสำคัญ 5555555