สวัสดีนะคะชาวพันทิปทุกคน คุณเคยรู้สึกเจ็บใจ และรู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันเลวร้ายแต่จบไปอย่างรวดเร็วโดยที่เรื่องไม่กระจ่างและทิ้งรอยแค้น รอยความไม่ยุติธรรมบ้างรึเปล่า และคุณยังคิดถึงเรื่องราวนั้นๆ ที่มันลอยวนเวียนอยู่ในหัวคุณบ้างหรือเปล่า โดยที่เราไม่สามารถมีโอกาสกลับไปหาคำตอบของเรื่องที่เกิดขึ้นไหม
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อ2เดือนที่แล้ว ขณะนั้นเราอยู่ป.6กำลังจะจบระดับประถมศึกษาแล้ว ก็รร.ก็จัดงานกินเลี้ยงส่ง ซึ่งบรรยากาศเต็มไปด้วยความร่ำไห้ร่ำหา เพื่อนบางคนก็ไปเรียนที่รร.ต่างจังหวัดแล้วอาจไม่ได้กลับมาเจอกันอีก ซึ่งก่อนวันกินเลี้ยงส่ง1วัน เพื่อนๆทุกคนวุ่นวายกันหาซื้อของน่ารักๆแทนใจเพื่อหวังว่าจะเป็นของขวัญติดตัวในเพื่อนๆไปเพื่อจะได้ไม่ลืมกันในวันหน้า ซึ่งเราก็เป็นหนึ่งในคนที่ตามหาสิ่งของมาเป็นของขวัญให้เพื่อนด้วยเช่นกัน เราไม่รู้จะไปหาที่ไหน จะทำเองก็ไม่มีเวลาว่างพอ ปรากฎว่าเราไปเจอรุ่นน้องในรร.คนหนึ่งขายของน่ารักๆอยู่รร.ทีนี้เราก็ไปซื้อของน้องเค้า ทั้งหมดก็รา45บาท อ่ะเราก็จ่างแบงค์ร้อย น้องบอกน้องไม่มีทอน อ่ะเราก็บอกว่าไม่เป็นไรพรุ่งนี้ค่อยเอาเงินมาทอนพี่ก็ได้ เพราะเราจะไม่เอาก็กระไรเพราะงานเลี้ยงจัดพรุ่งนี้แล้ว เราก็ไม่ได้ว่าน้องเค้านะก็ตกลงกันว่าเดี๋ยวเอามาทอนพี่พรุ่งนี้ แต่ในใจเราคิดนะคะว่าถ้าน้องไม่มีจริงๆก็ไม่ต้องทอน เพราะเราก๋จะจบแล้ว ให้ค่าขนมน้องเขาก็ได้ แต่เราก็ไม่ได้พูดกะน้องนะว่าไม่ต้องทอน เออทุกอย่างก็ปกติเราได้ของมาแล้ว เงินที่เราใช้ไม่ใช่เงินพ่อเงินแม่นะ เราเก็บเงินเอง แล้วเราก็ทำงานแฮนเมดขายด้วย เราก็เอาเงินตัวเองไปซื้อ เช้ามาก็กะว่าถ้าเจอน้องมาทอนเงิน เราก็จะบอกว่า ไม่เปนไรพี่ให้ เออ แต่ปรากฎน้องทำเงินแบงค์ร้อยของเราหาย อาจารย์ท่านนึงก็รู้ ก็เลยมาว่าเราว่า เอาเงินให้น้องไปทำไม เงินมีค่านะ เรารู้ค่ะ แต่ซื้อของขวัญให้เพื่อน เออ แล้วเขาก็ว่าต่อว่า ตัวแค่นี้หาเงินเองได้แล้วหรอ ใช้เงินพ่อเงินแม่ฟุ่มเฟือย ทำไมเธอไม่เอาเงินไปกินข้าว อย่างงั้นอย่างงี้ ทีนี้น้องคนนั้นก็เผอิญทำเจลล้างมือหายอีก ครูเขาก็มาถามเราว่า "เนี่ยเจลล้างมือน้องหาย ไม่รู้ใครเอาไป เห็นบอกว่าเพื่อนเอาไปกัน"
เราก็เลยตอบว่า''อันนั้นหนูไม่รู้ค่ะ น้องเขาให้กันเองหนูไม่เกี่ยว" ครูก็บอกว่า "เนี่ยมันผิดที่เธอ เพราะถ้าเธอไม่ยื่นเงินให้น้องตั้งแต่ทีแรก เจลน้องก็จะไม่หาย"
ตอนนั้นเราอารมณ์ขึ้นเลยค่ะ คือแบบเห้ย เจลน้องหายแล้วมาเกี่ยวอะไรกับเราว่ะ ในปัญหาของเราคือน้องทำเงินค่าของเราหาย ไม่เกี่ยวอะไรกับเจลนั้นเลย ซึ่งต่อให้เงินค่าของๆเราไม่หายต่อให้น้องมาทอนเราก็ตั้งใจจะไม่เอาอยู่แล้วค่ะ ให้น้องไปซื้อขนมกินก็ได้ เราเป็นคนไม่ซีเรียสอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างเงินก็เงินเราหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ครูจะว่าจู้จี้อะไรคะ แล้วเจลน้องหาย มาถามหาพระแสงอะไรกับเรา ปรากฎว่าวันนั้นผ่านไปตอนนี้เราสมัครเข้ารร.ใหม่อยู่ม.1 เรื่องราววันนั้นยังฝังอยู่ในสมองของเราอยู่ คือเราซื้อขายกับน้องเพียง2คน แต่อาจารย์มาหาเรื่องพาลใส่เรา จนถึงวันนี้แม้เราจะไม่เจอท่าน แต่หน้าท่านยังลอยมาในหัวเราเสมอ เราจบกับน้อง แต่เราไม่จบกับความพาลหาเรื่องของครูค่ะ
เราไม่โกรธน้องที่ทำเงินเราหาย แต่เรางงกับความไม่กระจ่างและการตัดสินของครู ก็เหมือนเวลาทุกๆคนสั่งของแต่แล้วเจอแบบเราทุกคนจะทำอย่างไรล่ะคะ เราอ่ะตั้งใจจะให้น้องอยู่แล้ว แต่รู้สึกว่าครูมีความทำให้เรื่องมันใหญ่โต
เราไม่ขอให้ใครเข้าใจเรานะคะ แต่ขอถามหน่อยค่ะ ว่าเราผิด ครูผิด หรือน้องผิดคะ
ขอบคุณที่ให้คำปรึกษา
_________________________________
ขอบคุณมากค่ะ
คุณเคยรู้สึกเจ็บใจกับเรื่องอะไรไหมคะ
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อ2เดือนที่แล้ว ขณะนั้นเราอยู่ป.6กำลังจะจบระดับประถมศึกษาแล้ว ก็รร.ก็จัดงานกินเลี้ยงส่ง ซึ่งบรรยากาศเต็มไปด้วยความร่ำไห้ร่ำหา เพื่อนบางคนก็ไปเรียนที่รร.ต่างจังหวัดแล้วอาจไม่ได้กลับมาเจอกันอีก ซึ่งก่อนวันกินเลี้ยงส่ง1วัน เพื่อนๆทุกคนวุ่นวายกันหาซื้อของน่ารักๆแทนใจเพื่อหวังว่าจะเป็นของขวัญติดตัวในเพื่อนๆไปเพื่อจะได้ไม่ลืมกันในวันหน้า ซึ่งเราก็เป็นหนึ่งในคนที่ตามหาสิ่งของมาเป็นของขวัญให้เพื่อนด้วยเช่นกัน เราไม่รู้จะไปหาที่ไหน จะทำเองก็ไม่มีเวลาว่างพอ ปรากฎว่าเราไปเจอรุ่นน้องในรร.คนหนึ่งขายของน่ารักๆอยู่รร.ทีนี้เราก็ไปซื้อของน้องเค้า ทั้งหมดก็รา45บาท อ่ะเราก็จ่างแบงค์ร้อย น้องบอกน้องไม่มีทอน อ่ะเราก็บอกว่าไม่เป็นไรพรุ่งนี้ค่อยเอาเงินมาทอนพี่ก็ได้ เพราะเราจะไม่เอาก็กระไรเพราะงานเลี้ยงจัดพรุ่งนี้แล้ว เราก็ไม่ได้ว่าน้องเค้านะก็ตกลงกันว่าเดี๋ยวเอามาทอนพี่พรุ่งนี้ แต่ในใจเราคิดนะคะว่าถ้าน้องไม่มีจริงๆก็ไม่ต้องทอน เพราะเราก๋จะจบแล้ว ให้ค่าขนมน้องเขาก็ได้ แต่เราก็ไม่ได้พูดกะน้องนะว่าไม่ต้องทอน เออทุกอย่างก็ปกติเราได้ของมาแล้ว เงินที่เราใช้ไม่ใช่เงินพ่อเงินแม่นะ เราเก็บเงินเอง แล้วเราก็ทำงานแฮนเมดขายด้วย เราก็เอาเงินตัวเองไปซื้อ เช้ามาก็กะว่าถ้าเจอน้องมาทอนเงิน เราก็จะบอกว่า ไม่เปนไรพี่ให้ เออ แต่ปรากฎน้องทำเงินแบงค์ร้อยของเราหาย อาจารย์ท่านนึงก็รู้ ก็เลยมาว่าเราว่า เอาเงินให้น้องไปทำไม เงินมีค่านะ เรารู้ค่ะ แต่ซื้อของขวัญให้เพื่อน เออ แล้วเขาก็ว่าต่อว่า ตัวแค่นี้หาเงินเองได้แล้วหรอ ใช้เงินพ่อเงินแม่ฟุ่มเฟือย ทำไมเธอไม่เอาเงินไปกินข้าว อย่างงั้นอย่างงี้ ทีนี้น้องคนนั้นก็เผอิญทำเจลล้างมือหายอีก ครูเขาก็มาถามเราว่า "เนี่ยเจลล้างมือน้องหาย ไม่รู้ใครเอาไป เห็นบอกว่าเพื่อนเอาไปกัน"
เราก็เลยตอบว่า''อันนั้นหนูไม่รู้ค่ะ น้องเขาให้กันเองหนูไม่เกี่ยว" ครูก็บอกว่า "เนี่ยมันผิดที่เธอ เพราะถ้าเธอไม่ยื่นเงินให้น้องตั้งแต่ทีแรก เจลน้องก็จะไม่หาย"
ตอนนั้นเราอารมณ์ขึ้นเลยค่ะ คือแบบเห้ย เจลน้องหายแล้วมาเกี่ยวอะไรกับเราว่ะ ในปัญหาของเราคือน้องทำเงินค่าของเราหาย ไม่เกี่ยวอะไรกับเจลนั้นเลย ซึ่งต่อให้เงินค่าของๆเราไม่หายต่อให้น้องมาทอนเราก็ตั้งใจจะไม่เอาอยู่แล้วค่ะ ให้น้องไปซื้อขนมกินก็ได้ เราเป็นคนไม่ซีเรียสอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างเงินก็เงินเราหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง ครูจะว่าจู้จี้อะไรคะ แล้วเจลน้องหาย มาถามหาพระแสงอะไรกับเรา ปรากฎว่าวันนั้นผ่านไปตอนนี้เราสมัครเข้ารร.ใหม่อยู่ม.1 เรื่องราววันนั้นยังฝังอยู่ในสมองของเราอยู่ คือเราซื้อขายกับน้องเพียง2คน แต่อาจารย์มาหาเรื่องพาลใส่เรา จนถึงวันนี้แม้เราจะไม่เจอท่าน แต่หน้าท่านยังลอยมาในหัวเราเสมอ เราจบกับน้อง แต่เราไม่จบกับความพาลหาเรื่องของครูค่ะ
เราไม่โกรธน้องที่ทำเงินเราหาย แต่เรางงกับความไม่กระจ่างและการตัดสินของครู ก็เหมือนเวลาทุกๆคนสั่งของแต่แล้วเจอแบบเราทุกคนจะทำอย่างไรล่ะคะ เราอ่ะตั้งใจจะให้น้องอยู่แล้ว แต่รู้สึกว่าครูมีความทำให้เรื่องมันใหญ่โต
เราไม่ขอให้ใครเข้าใจเรานะคะ แต่ขอถามหน่อยค่ะ ว่าเราผิด ครูผิด หรือน้องผิดคะ
ขอบคุณที่ให้คำปรึกษา
_________________________________
ขอบคุณมากค่ะ