ก่อนหน้าที่โควิด19 จะระบาดอย่างหนักในไทย เราได้มีโอกาสคุยกับคนๆนึง ซึ่งเค้าทักเรามาก่อน (ซึ่งต้องบอกไว้ก่อนเลยว่าเราไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนทักมาแบบนี้เลยซักครั้งในชีวิต) เราก็คุยกับเค้า เค้าอายุแก่กว่าเราประมาณ 5 ปี  หลังจากวันนั้นเราก็คุยกันทุกวัน คุยกันมาเรื่อย จนเรารู้สึกชอบเค้า แล้วเค้าก็ขอเราเป็นแฟน (แต่เรายังไม่ตกลงนะ เราคิดว่ามันเร็วไป เราเลยบอกคุยกันไปเรื่อยๆก่อน ตอนนั้นเราแค่ขอบเค้ายังไม่ถึงกับรัก) เราก็คุยกันมาเรื่อยๆๆๆ และซึ่งปกคิแล้วพี่เค้าจะโทมาตอนเลิกงาน ประมาณ 3 4 ทุ่ม แต่เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว (21 มีนา 63) เค้าทักมาว่าเลิกงานเร็ว อยากเจอเรา เราก็เลยออกไปเจอ เปนการเจอกันจิงจังแบบนั่งคุยกันจิงๆครั้งแรก เรารุ้สึกดีกับเค้ามากๆ แล้วเราคิดว่าเรารักเค้าไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รุ้ เรานั่งคุยกันเสร็จเราก้อแยกย้ายกันกลับบ้าน ไม่ได้โทคุยกันอีกในคืนนั้น แล้ววันอาทิตย์ เค้าหยุดงาน เราก็ทักไปตามปกติ ว่าทำอะไรอยู่ เค้าก็บอกเราว่า กำลังจะเก็บของกลับบ้าน บริษัทสั่งปิดแล้ว เราตกใจมาก แต่ก็คิดว่าไม่น่าจะมีอะไร  แล้วเค้าก็บอกว่าพี่กลับบ้านก่อนนะ(เค้าอยู่ตจว.) เราก็บอกว่าโอเครขับรถดีๆนะ แวะที่ไหนก็บอกกันด้วย ซึ่งตอนบ่ายสามเค้าก็ยังบอกเราอยุ่ว่าถึงไหนแล้ว แต่พอประมาณ 4 โมง เค้าบล็อคเฟสบุ๊คเรา เราตกใจมาก ทำอะไรไม่ถูก จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เราก็แอบคิดนะว่าเค้าคงเครียดๆแหละ เลยปลอบใจตัวเองไปก่อน ทั้งๆที่จริงๆแล้วเรารู้สึกไม่โอเครเลย พอตอนมืดๆเราเลยลองเอาอีกเฟสนึงทักไป ว่าพี่ทำกับหนูแบบนี้ทำไม มีอะไรทำไมไม่พูดกันตรงๆ เค้าก็ตอบเรานะ เค้าบอกพี่เหนื่อย พี่ขอเวลาอยู่กับตัวเองซักพักนึงนะ รอพี่หน่อยนะ 
พอเราได้อ่านเราก็โอเครขึ้นมานิดนึงแล้ว  แล้วอีกสองวันจากนั้น เค้าก็ปลอดบล๊อกเฟสเราแล้วแอดเรามา ซึ่งเราดีใจมากๆ เค้าก็ส่งเพลงมาให้เราฟัง เพลงเกี่ยวกับการรอคอยนี่แหละ เราก็ฟัง 
แล้วเราก็คุยกันมาปกติ จนคืนก่อนหน้านี้โทคุยกัน เต้าก็บอกเราว่า เผื่อใจไว้บ้างนะ ถ้าพี่ไม่ได้กลับไปแล้ว สถานการณ์แบบนี้พี่ให้คำตอบอะไรหนูไม่ได้ ว่างานพี่มันจะเป็นยังเค้าจะจ้างพี่ต่อไหม เราก็บอกว่าเราเข้าใจ แต่เรายังเชื่อว่าพี่จะได้กลับมา เราต้องได้เจอกันอีกครั้งนึงแน่ๆ เรายังเชื่อ เร่ยังรอ เค้าอย่างที่เค้าให้เรารอ 
แล้วมาวันนี้...เค้าทักมาบอกว่า พี่คงไม่ได้กลับไปแล้วนะ.. พี่จะหาอะไรทำอยู่ที่บ้าน มันไม่ใช่แค่ปัญหาที่บริษัทปิดอย่างเดียว มันยังมีความทรงจำฝังใจพี่อยู่ พี่ขอโทดนะที่รักษาสัญญาไม่ หนูดูแลตัวเองดีๆนะ... 
เค้าบอกกับเรามาแบบนี้ ซึ่งเรายังไม่มีโอกาสได้บอกอะไร ถามอะไรเค้าก็ไม่ตอบเราแล้ว มันจุกอยู่ในอกตอนนี้จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เราโทษอีโรคนี้ตลอดว่าเป็นเพราะมัน ทำให้พี่เค้าต้องกลับบ้านไป ซึ่งเราก็ไม่รุ้ว่าจริงๆแล้วในใจเค้า คิดอะไรอยู่ เค้ามาบอกให้เราเผื่อใจ แล้วเค้าก็หายจากเราไปเลย เรายังไม่ทันเผื่อใจเลย เราจัดการกับความรู้สึกนี้ ตอนนี้ไม่ได้เลย เราไม่เข้าใจ ว่าทำไมอยู่ห่างกันแล้วมันจะคุยกันต่อไม่ได้หรอ รึว่าเค้าไม่ได้ชอบเราจิงๆตั้งแต่แรก เค้าแค่เหงา แล้วมาคุยกับเรา แล้วเราโง่ไปรักเขาเอง รึป่าว
*ถ้าใครผ่านมาอ่านกระทู้นี้ก็ช่วยให้คำปรึกษาเราหน่อย ว่าเราควรทำยังไงดี