คือเราเป็นเด็กคนหนึ่งที่พ่อแม่อย่าร้างกันไปนานแล้วแต่ก็สามารถติดต่อทั้งสองฝ่ายได้เราไปหาได้ทุกฝ่าย แต่มันก็ไม่ค่อยมีความสุขหรอกคะ แต่เราก็ไม่ว่าอะไรแค่คิดเล็กน้อย ตอนนี้เราอยู่บ้านยาย ยายกับแม่และน้องอยู่ด้วยกันแต่แม่ก็ไปทำงานบ่อยๆเราก็ไม่ค่อยได้อยู่กับแม่หรอกยายเป็นคนเลี้ยงเราตั้งแต่เด็กเรารักยายนะ แต่พอโตมาถึงเราจะดื้อบ้างเราบอกไม่ทำแต่เราก็ทำทุกอย่างบางอย่างไม่ทำก็ให้น้ิงมาช่วย หลายปีผ่านมารู้สึกครอบครัวเริ่มกดดันเรา เราไม่ทำนิดหน่อยก็ว่าเรา แล้วยายก็เอาไปฝ้องแม่เราที่ยุที่ทำงาน แม่รุ้หรอกว่าตอนนี้เรากะยายเป็นไง เราโดนกดดันมานานมากก็ยังคิดว่าไม่นานหรอกมันต้องดีขึ้นแน่ แต่ตอนนี้เราไม่ไหวแล้วยายทำแบบเดิมซ้ำๆจนเราทนไม่ไหวรุ้สึกเหมือนจงใจให้แม่ด่าว่าเรา จนเราสติแตก แล้วเขาก็ไล่เราออกจากบ้าน เราก็ว่าจะกลับไปยูกับย่าแต่ย่าก็จะรำบากกว่าเดิมเราไม่รู้จะทำอีกปีเดียวก็จะจบม.3แล้ว
#เขามักจะอ้างว่าเราไม่เคยพยายามไรเลย ก็จริงเราไม่พยามทำในสิ่งที่เขาบอกเล็กๆย่อยๆนั่น แต่เราเลือกที่จะตั้งใจเรียนจนนี้เราได้เหรดดีกว่า เราไม่อยากทำอะไรลำบากแบบนั้นและไม่อยากให้ครอบครัวลำบากเราตั้งใจเรียนทำงานอดิเรกที่เรารักเพื่อเงิน แต่เขาไม่เห็นค่าเราเลย
เรารักทุกคนนะ เราไม่รู้จะทำยังไง

ใครรู้ช่วยบอกทีเราไม่อยากอยู่แบบนี้แล้วเราอยากมีอนาคตที่ไม่ต้องให้ใครมากดดันเรามากขนาดนี้  เรารู้ว่าเราทำผิดมากอกตัญญู​แต่เราขอสาบานว่าถ้าเราไปแล้วเราจะหาเงินมาคืนทดแทนให้ได้ถึงจะโดนดูถูกก็ตาม
#อีกอย่างคือเขาชอบว่าเราติดโทรศัพท์​ทั้งๆที่มันคืออนาคตเราเราบอกไปแล้วเขาไม่ฟังเลยพอบอกก็เถียงเราไม่ไหสแล้วค่ะ
ใครรู้แนะนำที