ถ้าแท้จริงแล้วเราไม่มีตัวตน เราปฏิบัติธรรมไปเพื่อใครเหรอครับ

-ผมงงกับคำว่าไม่มีเรามากๆครับ หลายๆท่านยกพระสูตรมาผมกลับอ่านไม่เข้าใจเพราะภาษาครับ ผมอยากได้คำอธิบายที่เป็นภาษาที่เข้าใจง่ายครับ
-ถ้าหากไม่มีเราจริงๆแล้วเราควรจะเรียกตัวเองว่าอะไรครับ ที่ประชุมของปัจจัยต่างๆแบบนี้ใช่ไหมครับ
-ถ้าหากไม่มีตัวเราแล้วเรารับผลของการกระทำที่ทำไว้ในอดีตชาติได้อย่างไรครับ ทั้งที่ไม่ใช่เรา
-หรือว่าจริงแล้วตามที่ผมเข้าใจคือ เราคือจิตที่เกิดดับสืบต่อกันไปเรื่อยๆ แต่ไม่ควรเรียกว่าเราเพราะมันจะทำให้เราไม่สามารถบรรลุธรรมได้ใช่ไหมครับเพราะถ้าเรียกว่านั่นคือเรา เราจะหลงผิดคิดว่าเราเป็นอัตตาก็จะถูกอวิชชาครอบงำกลับมาเกิดอีกเรื่อยๆใช่ไหมครับ

ขอขอบคุณทุกท่านมากๆเลยครับ