ก่อนอื่นเลย ผมจะเริ่มล่าถึงตัวผมในวัยเด็กให้ฟัง ผม เป็นคนที่เกิดมาพร้อมโรคประจำตัวคือโรคลมชักเพราะผมมีเนื้องอกในสมอง แล้วเนื้องอกในสมองนี้มันก็ไปกดประสาทตาของผมทำให้ผมตาเหล่ตาเอียง (อันนี้คือคุณหมอบอก) โรคนี้ทำให้ผมมีการมึนๆตอบสนองกับอะไรช้าในบางครั้งและมันทำให้ผมมีปัญหาในเรื่องการเรียนอย่างมาก และเหมือนมันจะทำให้ร่างกายของผมนั้นอ่อนแอ ตอนเด็กๆเหมือนผมก็โดนพ่อแม่ให้กินอะไรเยอะๆเพื่อจะได้สารอาหารร่างกายจะได้แข็งแรง(อันนี้คือที่แม่เล่าให้ฟัง) ตาเหล่ๆของผมครั้งนึงเคยไปให้หมอผ่าตัดผ่าให้แล้วแล้วตาตรงเป็นปกติแล้ว แต่ตัวผมเองจำได้ว่าผ่าไม่สำเร็จเพราะผมจำได้ว่าตอนนั้นผมดิ้นกลัวมาก ผมช็อกมากตอนที่พ่อแม่และพี่บอกว่าการผ่าตัดครั้งนั้นมันสำเร็จแล้วผมก็ตาตรงเป็นปกติแล้วด้วย แต่ที่ตาผมเอียงเหล่อีกครั้งเพราะผมทำเล่นเองจนตาเหล่อีก มันเจ็บมาก เจ็บใจที่ตัวเองมันโง่ขนาดนั้น 

และนี่คือสิ่งที่ผมเริ่มคิดได้เมื่อไม่นานมานี้  จนตอนนี้ผมติดนิสัยกินเยอะจนผมอ้วนเป็น100โลจนตอนนี้ผมมีโอกาสที่เกือบจะเป็นเบาหวานแต่ผมพยายามลดความอ้วนอยู่ และคนที่เริ่มมาว่ามาบังคับมาสั่งผมให้ลดความอ้วนก็คือพ่อของผมเอง แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจโทษอะไรท่านหรอกจุดนี้ผมปล่อยผ่านได้เพราะตัวผมก็สามารถลดความอ้วนเองได้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการโดนBully ผมโดนBullyเยอะแยะมากมายอยู่แล้ว ทั้งตาเหล่ ทั้งเคยเป็นเนื้องอกในสมองดูช้าๆมึนๆแบบนี้ ทั้งตัวอ้วน ผมโดนเพื่อนBullyแหลกลานเละเทะเลยครับ แต่เรื่องที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตที่สุดแสนดราม่าของผม ตอนนี้ผมเรียนจบอะไรเรียบแล้ว แต่คนโง่ๆอย่างผมมันไม่กล้ามันคิดไม่ออกเลยว่าจะไปทำงานทำการอะไรกับเค้าได้ แต่ผมก็พยายามหาอยู่เรื่อยๆ คือเรื่องของสายตาเหล่ๆของผม ผมรู้สึกว่าสายตาผมตอนนี้มันเริ่มแย่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วสายตาข้างที่ดีปกติของผมเหมือนมันกำลังจะเริ่มมีปัญหาเริ่มจะไม่ดีแล้วเหมือนกัน ตอนนี้คือผมกลัวมาก ผมกลัวว่าในอนาคตตาผมจะบอดสนิทเหลือเกิน

ที่มันน่าดราม่าหนักก็คือ ตัวผมร่างกายไม่ปกติอยู่หลายจุดก็จริง แต่ผมดันเกิดมาเป็นคนที่มักคิดอะไรในแง่บวกคิดอะไรทำอะไรให้ตัวเองมีความสุขได้อยู่เสมอ ผมเชื่อว่าคนบางคนถ้าเป็นขนาดผมคงเป็นโรคซึมเศร้าแล้วคงคิดสั้นฆ่าตัวตายไปนานแล้ว แต่ตัวผมกลับคิดอะไรในแง่บวกเพื่อรักษาชีวิตทำให้ชีวิตของตัวเองมันดูเป็นคนปกติอยู่ได้ตลอด แถมผมดันเป็นคนที่ชอบอะไรเกี่ยวกับที่ต้องใช้สายตา เช่น ผมชอบถ่ายรูป ดันมาชอบทำอะไรที่มันต้องใช้สายตาเป็นหลัก คิดแล้วผมได้แต่แค้นใจแล้วคิดโทษนั่นนี่แบบโง่ๆในใจ ว่าทำไม ทำไมผมต้องเกิดมาเป็นแบบนี้ ทำไมถึงต้องเกิดมามีโรคอะไรพวกนี้ ทำไมผมถึงต้องเกิดมามีปัญหาสายตาบ้าบอนี่ แล้วทำไมผมมันถึงได้เกิดมาเป็นคนที่โง่งี่เง่าเล่นบ้าบอจนทำให้ตาตัวเองตาเสียไปอีกรอบนัก แล้วทำไมโตมาผมถึงดันมาชอบถ่ายรูปอะไรนี่อีก ทำไมตัวผมมันถึงมีจิตใจความคิดที่คิดอะไรในทางบวกทางดีให้ตัวเองได้ตลอด ความสุขความคิดในแง่ดีของผมที่มันทำให้ผมหนีรอดรอดพ้นออกมาจากมรสุมกระแสสังคมในช่วงนึงของชีวิตที่มีแต่คนBullyผมได้ ทำไมเหมือนผมต้องถูกความคิดแง่ดีในตัวผมช่วยผมเอาไว้ให้รอดมาจากตรงนั้นได้ ทำไมผมไม่คิดสั้นคิดตื้นๆแล้วฆ่าตัวเองตายไปซะ ถ้าในอนาคตความเป็นจริงของร่างกายผมมันอาจทำให้ชีวิตผมต้องมืดมนดับลงจนผมคงจะไม่ได้ไปถ่ายทอดความสุขความเฮฮาที่ผมคิดได้ในตัวให้ใครคนอื่นหรือมีความสุขกับสิ่งไหนๆที่ผมชอบอีกเพราะผมคงเจ็บปวดและทุกข์ทนอยู่ในโลกที่มืดมนของผม ผมเจ็บใจเจ็บปวดเจ็บแค้นในใจเหลือเกิน ว่ามันทำไมๆๆๆๆๆ ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย จนผมคิดฟุ้งซ่านไปไกลขนาดที่ว่า ผมคิดว่าถ้าในอนาคตเกิดผมตาบอดจริงๆ ผมอาจจะเตรียมหายาอะไรไว้ตอนปัจจุบันนี้เพื่อเอาไว้กินฆ่าตัวตายในวันที่ตาตัวเองมืดบอดไปเลย หรือผมอาจจะคิดอะไรในแง่บวกขึ้นมาได้ตามที่สันดานของผมเป็นแบบนี้แล้วผมอาจจะอยู่เผชิญหน้ากับสิ่งที่เป็นเหมือนเวรเหมือนกรรมของผมในชาตินี้ที่ผมต้องชดใช้ไป เพราะถ้าผมฆ่าตัวตายไปผมก็คงมีบาปติดตัวไปอีก 55555+++++ เหตุผลที่ผมคิดว่าจะฆ่าตัวตาย ไม่ใช่เพราะผมทนอยู่ในสภาพโลกมืดไม่ได้ มันเป็นเพราะว่าผมเจ็บปวดผมเจ็บใจว่าทำไมตัวผมมันต้องเกิดมามีอะไรที่ขัดแย้งกันไปกันมาในตัวแบบนี้ด้วย มันรู้สึกเจ็บปวดใจจนอยากตาย อยากไปชดใช้กรรมในชาติหน้าต่อมันอาจจะชดใช้ได้สบายกว่านี้ แต่คิดๆไปแล้วมันคงจะหนักกว่านี้หนะสิมากกว่า 55555++++++ ได้แต่ภาวนาให้สิ่งเลวร้ายที่ผมมโนฟุ้งซ่านคิดไว้ว่าจะเกิดขึ้นในอนาคตมันไม่เกิดขึ้นจริงๆ หรือไม่ถ้าเกิดก็ขอให้ผมทนอยู่ในสภาพแบบนั้นได้ ทุกวันนี้ผมก็พยายามดูแลตัวเองอยู่เท่าที่จะทำได้ครับ พยายามลดความอ้วนอยู่ครับ ส่วนร่างกายอ้วนๆของผมคือสิ่งที่ผมจะแก้ไขได้ง่ายที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องสายตานี่ผมกลัวจริงๆ เพราะว่าทางบ้านผมก็ไม่มีเงินไปผ่าตัดตาอะไรให้ผมด้วยครับ ตัวผมก็โง่เง่ายังไม่มีงานทำหาเงินไม่ได้เลย สอบถามไว้เล็กน้อยท้ายนี้ึครับว่า สายตาเอียงสายตาเหล่ในคนวัย20กว่าอย่างผมมันสามารถผ่าตัดแก้ให้สายตากลับมาตรงได้มั้ยครับ หรือมันสามารถทำได้ในวัยไหนก็ได้ ผมอยากทำให้สายตาผมมันดีขึ้นจริงๆ ผมคงรักษาตาผมหรือดวงตาของใครที่เอามาใส่ไว้ให้ผมได้แน่ๆ ผมคงจะไม่โง่งี่เง่าบ้าบอทำตาตัวเองเหล่แบบตอนเด็กอีก ผมได้แต่หวังเล็ฏๆน้อยๆว่ามันจะทำได้ครับ แต่ถ้าทำไมไ่ด้ก็ไม่เป็นไร ก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรมเวรกรรมของผมแบบนั้นให้ได้

ที่ผมโพสกระทู้นี้ขึ้นมาเพราะผมต้องการระบายความรู้สึกความมโนฟุ้งซ่านในใจผมแล้วผมต้องการแนวคิดของคนอื่นๆและกำลังใจจากคนอื่นๆที่ชีวิตกำลังตกหรือรู้ตัวว่าตัวเองอาจจะมีสิทธิ์ที่ชีวิตจะดิ่งไปสู่ความทุกข์ตรมมืดมนครับว่าถ้าเป็นคนอื่นจะมีมุมมองทางออกจะแก้ปัญหาจะอยู่กับสิ่งเหล่านั้นที่อาจกำลังจะเกิดขึ้นยังไงกันบ้าง นี่คือย่อให้สั้นที่สุดแล้ว ความจริงผมอยากเขียนละเอียดปลีกย่อยออกไปมากกว่านี้ แต่เกรงว่าคงเกินกำหนดตัวอักษร10,000ตัวของทางเว็บแน่ๆแล้วคงต้องมาไล่เรียงประโยคพิมพ์ใหม่ ผมเลยคิดพิมพ์ย่อแบบสั้นๆมาแค่นี้แต่แรกเลยแล้วกันครับ  

ขอบคุณมากครับสำหรับคนที่อ่านจนจบ