ไม่คิดก็มี สังขาร การปรุงแต่งอยู่แล้ว

มีคนกล่าวว่า "สังขารคือความคิดปรุง หยุดคิดปรุงก็หยุดสังขาร"

ตอบว่า  คุณรู้จัก "สังขาร" แต่ไม่เข้าใจสังขาร

  อย่าเข้าใจว่า สังขาร จะต้องปรุงแล้วถึงจะเกิดได้ ที่จริงแล้วไม่ใช่

  สังขารเราไม่ปรุง สังขารนั้นก็ยังมีอยู่

  ยกตัวอย่าง เราปรุงว่ารักคนนั้นรักคนนี้

  แล้วใครรัก

  ก็ผมรัก

  แล้วผมมีอยู่ไหมล่ะ?

  ถ้าผมไม่มีแล้วจะไปปรุงยังไง?

  คุณจะกินกาแฟ แล้วไม่มีผงกาแฟ คุณจะกินได้ยังไง

  แสดงว่า กาแฟมีอยู่ก่อนแล้ว แล้วเราค่อยนำกาแฟมาปรุง

  แล้วมาคุณบอกว่าไม่มีกาแฟ แล้วบอกว่านี่เป็นถ้วยกาแฟ ก็เป็นน้ำเปล่าดีๆ นี่เองแหละ

  แสดงว่าจะต้องมีกาแฟอยู่ก่อนแล้ว

  คุณบอกว่าไม่มีกาแฟ แล้วจะมาบอกว่านี่เป็นกาแฟได้ยังไง ไม่ถูกต้อง

  ฉะนั้น เจตสิกมีอยู่ในธรรมชาติตลอด เพียงแต่ว่าตัวของเราจับตัวเจตสิกมาปรุงด้วยตัวตัณหา กิเลสของตัวเราว่าอยากได้อย่างนั้น อยากได้อย่างนี้

  แล้วตัวอะไรที่ทำให้เกิดกิเลส ก็คือ "อัตตา"

  เห็นหรือไม่ว่า ถ้าเราไม่มีแล้วเราจะปรุงได้ยังไง คุณจะปรุงกาแฟ คุณจะต้องมีผงกาแฟ คุณชอบหวานก็ต้องมีน้ำตาลใส่ แต่น้ำตาลเขาก็ต้องมีอยู่แล้ว แล้วเราไปบอกว่าปรุงน้ำตาลแล้วเอามาใส่ ก็เป็นของปลอม อยู่ดีๆ แล้วบอกว่านี่ถือเป็นน้ำตาลแล้วใส่ลงไป มันได้ที่ไหน ฉะนั้น น้ำตาลก็ต้องมีอยู่แล้วทั้ง

  ฉะนั้น จะต้องมีสังขารแห่งน้ำตาลไว้ 

  จิตเรามีสัมมาหรือมิจฉา จะเอาตัวไหน

  จิตเราเหมือนกับฟองน้ำ สุดแล้วแต่ว่า เราจะเอาน้ำดี หรือน้ำเสียเข้าไปในฟองน้ำ