ไม่มีSafezoneเป็นของตัวเองเลย

เราเป็นคนที่ชอบคิดมาก ชอบเก็บความรู้สึกเก็บปัญหามาเครียดคนเดียวคิดคนเดียวเหมือนไม่มีใครให้ปรึกษาเลย เราเป็นคนที่ตลกกวนตีน คือภายนอกดราเป็นคนสนุกกับเพื่อนๆได้ทุกคน ครอบครัวเรามีพ่อแม่น้อง ตาและยายครอบครัวเรามีความสุขไม่มีปัญหาอะไรมากมาย แต่เชื่อไหมเวลาที่เรามีปัญหาอะไรทำไมถึงไม่อยากที่จะบอกครอบครัวหรือต้องการคำปรึกษาจากพวกเขา เราชอบมานั่งคิดมากนั่งร้องไห้ในห้องตัวเอง เคยมีปัญหาเรื่องเรียนไปปรึกษาแต่กลับไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย สูญปล่าวมาก พ่อมักจะมีคำพูดที่บั่นทอนจิตใจเรามากๆเหมือนเราเข้มแข็งแต่พ่อแม่จะรู้ไหมว่าเราจะคิดมากขนาดไหน เพื่อนสนิทที่รรเราไม่เคยพูดปัญหาที่มีให้เพื่อนฟังเลย เราเคยลองปรึกษาเรื่องความรัก แต่เพื่อนคือไม่คิดว่าเราจะเครียดหรือกังวล เหมือนเรากำลังเล่าเรื่องตลกให้เพื่อนฟังอะไรอย่างนั้น
คือทุกวันนี้เวลามีปัญหาเราจะปลอบใจตัวเองเสมอหาอะไรดูที่ทำให้เรายิ้มขึ้นมาได้ด้วยตัวเราเอง
บางทีปัญหามันก็เยอะเกินไปจนเก็บมายัดๆใส่สมองตัวเอง จนเรารู้สึกอยากหนีไปไกลๆอยากอยู่คนเดียว
เราเคยร้องไห้ต่อหน้าพ่อกับแม่เรื่องเรื่องหนึ่งคือเราอั้นน้ำตาไม่ได้ คือในใจเราคิดว่าพ่อกับแม่จะพยายามปลอบเรา แต่ผลคือพูดกับเราแค่ว่าหยุดร้อวไห้ได้แล้ว แค่นี้จริงๆ...  แล้วพ่อกับแม่ก็ทำงานบ้านทำกับข้าวไปเหมือนเราคงโตแลเวเดี๋ยวก็หยุดร้องเอง  คือเราฮึบไว้แล้วรีบมาร้องไห้คนเดียวในห้อง มันเป็นอะไรที่ทำให้เสียความรู้สึกมากๆ เราคิดว่าพ่อกับแม่ควรตะถามเราไหมว่าเป็นอะไรควรทำอย่างนั้นสิ หรือว่าเราเรียกร้องความสนใจเกินใจอ่ะ
ควรจะทำยังไงดี