การเจอกันของเรากับเขาเริ่มต้นจากเว็บหาคู่เว็บหนึ่ง เราสองคนค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์มาเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ได้เป็นแฟนกันในชีวิตจริง

เขาเรียกเราว่าคุณนายโฮ เพราะเราเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายและบ่อยมากจนแทบจะตลอดเวลา คือดีใจก็ร้อง เสียใจก็ร้อง ตัวเราป่วยเป็นโรคซึมเศร้าแถมพ่วงด้วยโรคแพ้ภูมิตัวเองอีก ถึงเขาจะเป็นคนพูดจาแรงๆ แต่ว่าเขาก็คอยดูแลเอาใจใส่เราดีมากๆ

มาวันหนึ่งเขามีปัญหาจนต้องออกจากงานประจำที่ทำอยู่ ช่วงนั้นเขาดื่มหนักมาก เราคิดว่าเขาคงเครียด เราก็พยายามที่จะคอยซัพพอตเขาในทุกๆเรื่องที่เราพอจะช่วยได้ ถึงแม้เราสองคนจะเพิ่งคบกันได้ไม่นาน แต่เรากลับรู้สึกรักและผูกพันกับเขามากเหมือนเคยรู้จักกันมานาน

เราตามใจเขาทุกอย่างเพราะเรารักเขามาก จนบางทีเราก็คิดนะว่าเราน่ะทำให้เขาเคยตัว เรื่องเล็กน้อยก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ถ้าทำให้เขาไม่พอใจ จริงๆตัวเราก็เป็นคนอารมณ์ร้อนนะ  หลายครั้งเราก็วีนเขา แต่สุดท้ายก็เป็นเราเองที่ต้องเป็นฝ่ายง้อเขาก่อนอยู่ดี

เราทะเลาะกันบ่อยมาก จนมีครั้งหนึ่งเราตัดสินใจละว่ายังไงก็คงต้องพอสักที ซึ่งครั้งนี้เขาเป็นฝ่ายมาง้อเรานะ เขาบอกว่าเขาจะไม่มีวันทิ้งเราไปไหนเขาขอให้เราให้โอกาสเขา เราก็เลยยอมแพ้และกลับไปดีกับเขา

แต่เขาก็ยังเป็นเขาละนะ เคยเป็นยังไงก็ยังเป็นแบบเดิม ถึงแม้เราจะไม่ค่อยชอบใจนักที่เขาชอบเอาแต่ใจ แต่เพราะว่ารักไงถึงยอมเขามาตลอด เขาเริ่มพาเราออกไปข้างนอก ไปในที่ๆไม่เคยไป พาไปเจอเพื่อนเจอสังคมของเขามากขึ้น ทุกอย่างดูเหมือนว่าจะดีขึ้น แต่เรื่องราวที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นในวันส่งท้ายปีเก่า2019

ซึ่งก่อนหน้านั้น1วันเราสองคนได้ทะเลาะกัน เราไม่อยากมีปัญหากับเขาข้ามปีก็เลยมาตามง้อเขาจนคืนดีกัน แต่เรากลับมีปัญหากับที่บ้าน เราเครียดก็เลยดื่มจนเมา เราไม่ยอมกลับบ้านและพยายามฆ่าตัวตาย เพราะเขาจะส่งเรากลับบ้านให้ได้ จนในที่สุดเขาก็ต้องยอมให้เราอยู่ด้วย เราหนีออกจากบ้านมาอยู่กับเขาได้3วัน สุดท้ายเขาก็ยื่นคำขาดว่าถ้าเราไม่กลับบ้าน เขาจะหนีไป เราก็เลยยอมกลับ

ตลอดเวลาที่เรากลับมาอยู่บ้านเขาไม่เคยติดต่อมาหาเราเลย เราโทรไป ไลน์ไปหาเขาก็ไม่รับไม่อ่าน เราจิตตกมาก เราพยายามคิดบวกว่าคงเพราะเขายังโกรธเรื่องวันปีใหม่รึเปล่าเลยเงียบไป เดี๋ยวพอเขาดีขึ้นเขาก็คงติดต่อมา

ในระหว่างที่เขาหายไป เราก็ไปหาสมัครงานและในวันที่เราไปสัมภาษณ์งานซึ่งเราก็ได้รับข่าวดีคือเราได้งานทำ แต่วันนั้นกลับเป็นวันที่เราเสียใจที่สุดเพราะว่าเขาขอเลิกกับเรา เราช็อกมากๆ ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ขังตัวเองอยู่ในห้องโดยไม่ออกไปเจอใคร ไม่ยอมกินอะไร  เราเป็นแบบนี้อยู่ได้1สัปดาห์เต็มๆ จนเราไปเริ่มต้นทำงานที่ใหม่

สภาพจิตใจของเราค่อยๆดีขึ้น เราโฟกัสกับงานทำตัวให้ยุ่งเพื่อจะได้ไม่ต้องคิดเรื่องของเขา และแล้ววันหนึ่งเขาก็ติดต่อมา จริงๆเราเป็นฝ่ายยิงเบอร์ไปหาเขาก่อนแหละ อยากรู้ว่าเขาจะโทรกลับมาหาเราไหม ซึ่งเขาก็โทรกลับมา เราดีใจมากที่ได้คุยกับเขา และเขาก็หายไปอีก เขามาๆหายๆอยู่สามสี่ครั้ง จนล่าสุดติดต่อมาขอยืมเงินเราเพราะเขากำลังเดือดร้อน เราก็ช่วยเขานะ เขาขอให้เราไปเจอ เราก็ไปเพราะเราคิดถึงเขา ทั้งที่เขาบอกเลิกเราแล้ว แต่เราสองคนก็ยังมีอะไรกันอยู่หลายครั้ง

เรารักเขามากจริงๆ แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าเหตุผลที่แท้จริงที่เขาขอเลิกกับเราคืออะไร แต่เราก็ยังคงหวังนะว่าสักวันเขาจะกลับมา

เรายังคงรัก คิดถึง เป็นห่วงและยังรอเขาอยู่เสมอ มันคงดูโง่มากเลยใช่ไหมที่เราไม่ยอมตัดใจจากเขาสักที