ไม่รู้ว่าอาการของตัวเองตอนนี้ใช่โรคซึมเศร้าไหม

สวัสดีค่ะ ขอแทนตัวว่าเรานะคะ ตอนนี้เราเรียนอยู่ชั้นมัธยม มาถึงตอนนี้ เริ่มรู้สึกไม่ไหวแล้วค่ะ อึดอัดมาก ทั้งจากครอบครัวแล้วก็สังคม  แต่หลักๆก็มาจากครอบครัวค่ะ ตอนเด็กๆเราเป็นคนที่ร่าเริงมาก รู้สึกว่าโลกสดใสมากเลยค่ะตอนนั้น ตอนเด็กๆเราอยู่กทม.กับแม่2คน พอโตขึ้นเราย้ายมาอยู่ต่างจังหวัดกับญาติ  ครอบครัวเราเป็นครอบครัวใหญ่ค่ะ แต่คุณแม่เราเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว เรามีอาม่า อากง ลุง ป้า น้า อา ลูกพี่ลูกน้องอาศัยอยู๋ระเวกเดียวกัน แล้วด้วยความที่บ้านเราเป็นบ้านคนจีน ครอบครัวก็จะตามใจลูกชาย หลานชาย ส่วนลูกผญ.อย่างเราก็เหมือนหัวเน่าประจำบ้าน แต่เราเป็นคนคอยดูแลอากง อาม่าที่บ้านนะ ส่วนพวกหลานชายบ้านเราไม่เคยเป็นธุระดูแลคนแก่ที่บ้านเลย ไม่ช่วยเหลืองานที่บ้านด้วย มันมีช่วงนึงที่รู้สึกน้อยใจมากๆ คือทั้งๆที่เราคอยดูแลนั่นนี่ ไม่เคยบ่นแม้จะโดนตะคอกกลับมา เราน้อยใจว่าทำไมเราดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ทำไมถึงไม่เคยพูดดีๆกับเราเลย ในขณะที่พวกหลานชายทำดีอะไรนิดหน่อย เช่นยกเก้าอี้ พวกเขาก็จะชมว่าหลานชายดีอย่างนั้นอย่างงี้  ส่วนแม่เรา แม่ชอบมาระบายอารมณ์กับเรา เวลาแม่คุยกับอาม่าแล้วทะเลาะกัน แม่ก็จะชอบมาดุว่าเราต่อ แม่ชอบหาว่าเราวันๆไม่ยอมอ่านหนังสือ  ทั้งๆที่เราทำแต่แม่ไม่เคยมาเห็นแล้วแม่ก็จะชอบหาว่าเราคุยกับเพื่อน แชทกับเพื่อนจนไม่ยอมทำอะไร แต่ในความเป็นจริงคือเราไม่ได้ติดต่ออะไรเพื่อนเลย แต่เราก็ไม่ได้เถียงแม่ เพราะเคยเถียงแล้วมันก็ทำให้ทุกอย่างแย่ลง แต่ทุกครั้งที่แม่ชอบมาอารมณ์เสียใส่เรา พอวันต่อมาแม่ก็จะเหมือนเปลี่ยนเป็นอีกคน แม่จะอารมณ์ดี ถามเราอย่างนั้นอย่างนี้ว่าจะกินอะไรไหม วันนี้ไปเที่ยวกันไหม แม่เป็นแบบนี้บ่อยจนเราเริ่มรู้สึกว่าแม่ป่วยหรือเปล่า แบบมีสองบุคลิกอะไรแบบนั้น เราก็รู้นะว่าการคิดฆ่าตัวตายมันไม่ดี แต่ก็มีคิดบ้าง ว่าถ้าเราตายๆไปเลย อะไรจะดีกว่านี้ไหม แต่เราก็ไม่ทำ เพราะทุกครั้งเราก็จะคิดได้ว่านี่ก็แค่เรื่องเล็กๆส่วนนึงในชีวิตที่เราต้องผ่านมันไปให้ได้ เราชอบคิดถึงบ้าน ที่ไม่ใช่บ้านที่เราอยู่ตอนนี้ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบ้านที่เราคิดถึงคือที่ไหน รู้แค่ว่ามันอยู่ไกลมากๆ เวลาเราร้องไห้ เราจะชอบคิดถึงบ้าน คิดถึงตัวเราตอนเป็นเด็กๆ คิดถึงความสดใส ความสุขที่เรามีในช่วงวัยนั้น  หลายๆคนรอบตัวเราชอบคิดว่าเรามีความคิดเป็นผู้ใหญ่ แต่เรารู้สึกว่ามันไม่ใช่เลย เพื่อนๆชอบมาปรึกษาปัญหาชีวิตกับเรา เราก็คอยช่วยเหลือ ทั้งๆที่ตัวเราเองก็มีปัญหา ในตอนนี้ช่วงเวลาที่เรามีความสุขที่สุดคือการที่เราได้นอนหลับ เราจะฝัน ฝันถึงสิ่งที่เราคิดถึง เราเคยฝันว่ามีคนมาถามเรา ว่าไปอยู่ด้วยกันกับเขามั้ย ถ้าไม่ไหวก็มาอยู่ด้วยกันเถอะ อะไรแบบนี้ เรามีความรู้สึกอยากฝันตลอดไปไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก จริงๆปัญหามันไม่ใช่แค่นี้ มันมีหลายเรื่องมากๆ เรารู้ว่าปัญหาเรามันเรื่องเล็กน้อยมากถ้าเทียบกับคนอื่นๆที่เขาต้องลำบากกว่านี้ เราเลยอยากรู้ว่าอาการตอนนี้ของเราคือโรคซึมเศร้าใช่ไหม เพราะเราเริ่มจะร้องไห้แล้วก็หัวเราะกับเหตุการณ์ที่เราเจอมา ช่วงนี้บางทีเวลาใครเรียกเราจะทำเป็นไม่ได้ยิน เพราะเราไม่อยากรับรู้สิ่งที่เขาพูดออกมาอีก เคยคิดอยากโทรปรึกษาสายด่วยสุขภาพจิตนะคะ แต่สายไม่เคยว่างเลย ตอนนี้ก็เลยได้แต่มานั่งพิมพ์ระบายความรู้สึกบ้าง