เรื่องมันเริ่มจากการที่เรารู้จักกับผู้ชายคนนึงในฐานะพี่ชายในกลุ่มที่เราจะนั่งด้วยกันทุกวันมาตลอด2-3ปี (เราอยู่กันเป็นครอบครัวนะคะ) และพี่เขามีรุ่นน้องเยอะมากคนรู้จักเยอะมากค่ะ และมีอยู่ช่วงนึงที่เขาออกไปทำงานหรืออะไร1ปีกว่าๆวันนึงเราก็กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ตอนนั้นเรารู้สึกกับพี่เขาก็แค่พี่ชายคนนึงและเราก็มีแฟนอยู่แล้วนะคะ เราคบกับแฟนมา5ปีซึ่งแฟนเราก็เป็นรุ่นน้องพี่เขานะคะ ตลอดเวลาที่เรากับแฟนคบกันก็มีปัญหาทะเลาะกันตลอด (เรื่องผญ. เรื่องไม่ทำงาน หลายๆเรื่อง)
แต่เราก็อดทนรักและอยู่กะแฟนมาตลอด พอมาเมื่อไม่นานมานี้เราเริ่มรู้สึกว่าเราควรจะพอกับแฟนคนนี้ได้แล้วเราให้แฟนพยายามหางานให้ก่อนก่อนที่เราจะเรียนจบแต่แฟนก็ไม่เคยกระตือรือร้นอะไรสักอย่างจนก่อนเราเรียนจบ วันที่2/3/63เราเริ่มรู้สึกอยากหยุดกะแฟนเลยบอกเลิกแฟนคนนี้อ่ะค่ะ ถามว่าเสียใจไหมที่เลิกมันก็เสียใจนะคะร้องไห้หนักพอสมควรแต่เราเหมือนเจ็บจนไม่รุ้สึกอ่ะคะเลยไม่ร้องไห้เลยแต่ที่เราตัดใจจากแฟนได้ง่ายอาจเป็นเพราะว่าเรารู้สึกดีกะพี่คนนี้มาสักพักแล้วจากนั้นเราก็เริ่มรู้สึกดีกะพี่คนนี้ที่เราพูดไปตอนแรกอ่ะค่ะเราเลยทักไปหาเขาทุกวันๆชวนคุยไปเรื่อยจนเริ่มรู้สึกอยากเปิดใจให้พี่เขาดูเพราะพี่เขาก็ไม่มีใครอ่ะค่ะๆเราเลยเปิดใจบอกพี่เขาว่าเรารู้สึกดีกะพี่เขา แล้วเราก็คุยกันทุกวันและมาเจอกันทุกวันใกล้กันมากอะคะคือต่างฝ่ายต่างรู้สึกดี จนวันที่25/03/63 ค่ะทุกอย่างมันจบลง เพราะก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันเรื่องที่ว่าเราไม่ควรคบกันเพราะทุกดูไม่ดี ว่าเราเป็นน้องเขาเป็นพี่แล้วเราเคยเป็นแฟนกับรุ่นน้องเขามาก่อนแล้วอยู่ๆพี่ก็มาคบกะเราแบบนี้อ่ะค่ะ (พอเข้าใจกันรึป่าวคะ😢)
ที่เราคิดกันแบบนี้เพราะก่อนที่จะคุยกันเรานั่งกันอยู่ด้วยกันหลายคนมากพอเริ่มคุยกันเริ่มมีแต่คนตีตัวออกห่างอ่ะค่ะจนเหลือแค่เรากับพี่เขาและน้องพี่เขา3คนที่อยู่ด้วยกันตลอดจนเรารู้สึกว่ามันเป็นเพราะเรื่องที่เราคุยกันใช่มั้ยเราแอบคบกันแบบไม่ให้ใครรู้แต่วันนึงก็ค่อยๆมีคนรู้ขึ้นจนทุกอย่างมันเหมือนโดนกดดันอ่ะจนพี่เขาเลือกที่จะจากเราไปให้ทุกอย่างมันกลับไปอยู่จุดเดิมที่เคยอยู่กันแบบเมื่อก่อนอ่ะค่ะ
เราคิดมาทั้งคืนว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ เราไม่ควรคบกันจริงๆใช่มั้ยคะ พี่เขาเหมือนจะเลือกคนรอบข้างมากกว่าความรู้สึกตัวเองอ่ะค่ะ เราอยากรู้ว่ามันไม่ควรจริงๆหรอคะ (ใครพอเข้าใจช่วยบอกเราทีค่ะว่าเราควรทำยังไงต่อดี) เราไม่อยากเสียพี่เขาไปแต่มันทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ
อยากทราบว่าเรารักกันไม่ได้จริงๆหรอคะ😢
แต่เราก็อดทนรักและอยู่กะแฟนมาตลอด พอมาเมื่อไม่นานมานี้เราเริ่มรู้สึกว่าเราควรจะพอกับแฟนคนนี้ได้แล้วเราให้แฟนพยายามหางานให้ก่อนก่อนที่เราจะเรียนจบแต่แฟนก็ไม่เคยกระตือรือร้นอะไรสักอย่างจนก่อนเราเรียนจบ วันที่2/3/63เราเริ่มรู้สึกอยากหยุดกะแฟนเลยบอกเลิกแฟนคนนี้อ่ะค่ะ ถามว่าเสียใจไหมที่เลิกมันก็เสียใจนะคะร้องไห้หนักพอสมควรแต่เราเหมือนเจ็บจนไม่รุ้สึกอ่ะคะเลยไม่ร้องไห้เลยแต่ที่เราตัดใจจากแฟนได้ง่ายอาจเป็นเพราะว่าเรารู้สึกดีกะพี่คนนี้มาสักพักแล้วจากนั้นเราก็เริ่มรู้สึกดีกะพี่คนนี้ที่เราพูดไปตอนแรกอ่ะค่ะเราเลยทักไปหาเขาทุกวันๆชวนคุยไปเรื่อยจนเริ่มรู้สึกอยากเปิดใจให้พี่เขาดูเพราะพี่เขาก็ไม่มีใครอ่ะค่ะๆเราเลยเปิดใจบอกพี่เขาว่าเรารู้สึกดีกะพี่เขา แล้วเราก็คุยกันทุกวันและมาเจอกันทุกวันใกล้กันมากอะคะคือต่างฝ่ายต่างรู้สึกดี จนวันที่25/03/63 ค่ะทุกอย่างมันจบลง เพราะก่อนหน้านี้เราเคยคุยกันเรื่องที่ว่าเราไม่ควรคบกันเพราะทุกดูไม่ดี ว่าเราเป็นน้องเขาเป็นพี่แล้วเราเคยเป็นแฟนกับรุ่นน้องเขามาก่อนแล้วอยู่ๆพี่ก็มาคบกะเราแบบนี้อ่ะค่ะ (พอเข้าใจกันรึป่าวคะ😢)
ที่เราคิดกันแบบนี้เพราะก่อนที่จะคุยกันเรานั่งกันอยู่ด้วยกันหลายคนมากพอเริ่มคุยกันเริ่มมีแต่คนตีตัวออกห่างอ่ะค่ะจนเหลือแค่เรากับพี่เขาและน้องพี่เขา3คนที่อยู่ด้วยกันตลอดจนเรารู้สึกว่ามันเป็นเพราะเรื่องที่เราคุยกันใช่มั้ยเราแอบคบกันแบบไม่ให้ใครรู้แต่วันนึงก็ค่อยๆมีคนรู้ขึ้นจนทุกอย่างมันเหมือนโดนกดดันอ่ะจนพี่เขาเลือกที่จะจากเราไปให้ทุกอย่างมันกลับไปอยู่จุดเดิมที่เคยอยู่กันแบบเมื่อก่อนอ่ะค่ะ
เราคิดมาทั้งคืนว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ เราไม่ควรคบกันจริงๆใช่มั้ยคะ พี่เขาเหมือนจะเลือกคนรอบข้างมากกว่าความรู้สึกตัวเองอ่ะค่ะ เราอยากรู้ว่ามันไม่ควรจริงๆหรอคะ (ใครพอเข้าใจช่วยบอกเราทีค่ะว่าเราควรทำยังไงต่อดี) เราไม่อยากเสียพี่เขาไปแต่มันทำอะไรไม่ได้เลยค่ะ