แม่ผมเสียผมเลยอยู่กับพ่อ พ่อผมเป็นละเอียดและขยัน ตอนแม่อยู่พ่อไม่ค่อยสอนผม พอแม่เสียพ่อเลยสอนผมมากขึ้น พ่อเมื่อเห็นผมทำอะไรไม่ละเอียดพ่อก็มักจะด่าจะว่า ผมก็เข้าใจ แต่ผมมักโทษตัวเองตลอดเป็นมาตั้งแต่อนุบาลแล้วแทบไม่เคยโทษเพื่อนโทษแฟนโทษพ่อแม่พี่น้องเลยทั้งที่บางอย่างพวกเขาผิดเต็มเต็มแต่ความคิดผมมันก็มักโทษตัวเอง นั่นทำให้ผมทำอะไรได้มากกว่าคนอื่นถ้าผมผิดพลาดขึ้นมาผมจะเครียดมากและเจ็บใจ แต่เครียดแค่ชั่ววูบ ความเครียดผมตรงนี้มันหนักขึ้นเรื่อยเรื่อยสุดท้ายมันก็ทำผมร้องไห้บางครั้ง ทั้งที่บางครั้งที่ว่ามีแค่ความผิดเล็กน้อย แต่พ่อผมเป็นคนละเอียดและมักจะว่าผม มันทำให้ผมเจ็บใจสุดสุดแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย ทั้งที่ใจจริงผมก็รู้ว่าพ่อผมแค่สอน และผมก็ผิดเล็กน้อย แต่มันเจ็บใจมาก ครั้งนึงพ่อใช้ซื้อของให้ไป1000 พอซื้อเสร็จผมก็เอาตังทอนมาคืน พ่อถามหาใบเสร็จ ผมล้วงแล้วไม่เจอคือมันหาย ผมรู้ว่าพ่อว่าแน่แน่ เลยร้องไห้เพราะมันเจ็บใจที่ทำใบเสร็จหาย คุณอาจเคยเห็นเด็กร้องไห้ หรือผู้หญิงร้องไห้ แต่ผมหนักกว่าเยอะผมตะโกนร้องเสียงดัง ดังมากพ่อผมก็ตกใจ ไม่นานอารมณ์ก็เย็นลง แล้วพอมีเรื่องบางอย่างเช่นพูดให้พ่ออารมณ์เสีย ผมก็เจ็บใจที่พูดแบบนั้นจนร้องไห้ดังลั่นบ้านและบอกขอโทษที่พูดไม่ดี วันนี้ผมซื้อไข่มา10ฟอง ทำแตกไป3 ผมก็เจ็บใจความคิดเหตุผลเข้าไม่ถึงอารมณ์ นอนดิ้นทุรนทุลายกับพื้นตะโกนกรีดร้องเสียงดังลั่นจนหมาข้างบ้านเห่า พ่อผมก็ตกใจ ที่จริงเวลาผมร้องไห้แบบนี้พ่อก็พยายามถามและพยายามดูสิ่งอื่นว่าผมปกปิดอะไรเอาไว้แต่ก็หาไม่เจอเนื่องจากผมร้องไห้แค่เรื่องนั้นจริงจริง ผมควรทำไงดีครับตอนจะร้องมันเหมือนจะมีอะไรระเบิดออกมา ผมเริ่มเข้าใจไอพวกคลั่งหรือพวกที่ทำอะไรประหลาด เพราะเหตุผลมันเข้าไม่ถึงอารมณ์