ดั่งดวงหฤทัย (กึ่งอภิปราย) : ยำใหญ่ใส่สารพัด

ยำใหญ่ใส่สารพัด วางจานจัดหลายเหลือตรา

ยำใหญ่ใส่จานมาไม่รู้ว่าเริ่มด้วยอะไรก่อนดี .... ยกวรรคยำใหญ่มาอาจจะเพราะว่า "หิว" ยามดึก เอาล่ะ เราจะว่าด้วยความค้างคาใจในตัวทยุติธรกันก่อน ย้อนรอยที่ไปที่มากันซักนิด หัสเริ่มเดิมที ก็มีคาแร็คเตอร์องค์ชายซึ่งฝักใฝ่ในศิลปะ มากกว่าการทหาร และ รัฐศาสตร์ ก็เลยมีดำริที่จะถอยห่าง (กรุณาอย่าผวน) ไปพัก พัก พัก กันซะก่อน ที่แถบตะเข็บชายแดน ให้สำราญซักพักหนึ่ง จนกระทั่งเจอเจ้าหญิงมณิสราแห่งทานตะที่หลบหนีการอภิเษกอย่างอาจหาญด้วยการโดดเรือหนี มาขึ้นฝั่งจนพบกันได้ในที่สุด ว้าว ว้าว ว้าว เมื่อทยุติธร และ องครักษ์ (หรือ พระพี่เลี้ยงก็ไม่ทราบได้) สืบสาวราวเรื่องเห็นรูปภาพ(วาด) ก็พบว่า เอ้า เฮ้ย ..... เวรมาลงหัวละไง ขืนมาอยู่ด้วยกันยังงี้ ต้องเป็นเรื่องแน่ ๆ กาสิกก็คิดว่าเราหลู่เกียรติ (จริง ๆ ก็เปล่านะ โนสนโนแคร์ประมาณหนึ่ง ยังอวยชัยให้พรว่า ขอให้ทางนั้นเขาให้เกียรติ ไม่กระทำย่ำยี นั่นแน่ะ) เบื้องแรกจึงคิดว่า .... โอเค เราจะจบเรื่อง เบื้องต่อมา .... ซักไม่อยากจบเรื่องหวั่นไหวในใจ .... ทำไมต้องกลัวกาสิก ...... ซักพัก ...... คนทำสงครามมันป่าเถื่อน เราศิวิไลซ์กว่า หลังจากเอนจอยการเดินทางจนน่าจะเขียนเป็นไพรัชนิยายได้ซักเรื่อง มีความหึงหวงแง่งอนฟ้าหญิงมณิสราพอกรุบกริบ ว่าแล้วก็นำเอาเครื่องประดับส่วนพระองค์ออกมา ให้องครักษ์คู่พระทัย ไปซื้อข้าวซื้อของถวาย ธารเทพเกาหัวแกรก ... จะทรงตัดสินพระทัยอย่างไร อีกทีซิ อยากให้เธอไปคุย เธอไปคุยกับเขาก่อน (อีกรอบ)

จนสุดท้าย .... ลงเอยด้วย Tell me why ... why am I always the last to know เอาล่ะ ทางนี้ก็หมายใจว่า เห็นทีทยุติธรจะ back on track แม่ก็ป่วย น้องก็ถูกลักพาตัว เหล่าเสนาบดีก็ดูจะกดดัน รู้สึกผิด รู้สึกตั้งคำถามกับตัวเอง นี่ก็ว่า เอาล่ะคงมีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ปรากฏว่าสิ่งที่ตัดสินใจก็คือ ก็คื้อออ  แอบไปสอดแนมแบบเราสองสามคน มีมณิสราเป็นตัวแถม และ ขอแถมอีกแถม แถม .... ตกหน้าผาไป และ เจ้าหลวงกาสิกที่ปฏิบัติพระราชกรณียกิจช่วยเหลือชาวบ้านตามปกติ ทรงเข้าช่วยเหลือไม่งั้นก็แข็งตาย  ตอนแรกก็คือแอบฮานิดหน่อย กับทยุติธรแหละ  โอ้โห ลุกขึ้นมา ที่ไหนไม่รู้ เดินมาสุ่มสี่สุ่มห้า เขาแนะนำอะไรก็กินอ่ะเนอะ เด็กน้อยดีเหมือนกัน ถามทหารกาสิกโต้ง ๆ (ถึงตอนนั้นยังไม่รู้ว่าพูดกับใคร) ว่าเจ้าหลวง(ของกาสิก)ที่โหดร้ายและป่าเถื่อน เอาน้องไปไว้ที่ไหน ถามแบบนี้อ่ะนะ ต่อหน้าทหารกาสิกเลยอ่ะนะ เออ ที่เจ้าหลวงเตือนก็ถูกละแหละ เตือนไม่พอพามาปล่อยอีก พามาปล่อยไม่พอยังไม่รู้อีกว่าคนพามาปล่อยนี่ใคร ยังนึกว่าเป็นทหารชั้นต่ำอยู่เลยพ่อ ไม่นึกสงสัยอะไรบ้างเหรอตัวเธอ ทยุติธรนี้ ... ตลกร้ายแห่งพันธุรัตแลนด์มาก จากนั้นก็กลับมาบัญชาการรบและตีกับเสนาบดีกลาโหมได้เฮ้ยยย เธอเป็นยังไงฉันอยากรู้ เพราะฉันดูเธอไม่ออก ยังคงไม่เข้าใจ ที่มาที่ไปอยู่ตรงไหน วานบอก  (ว่าแต่เหตุผลที่ให้ตัวละครสองตัวนี้เจอกันคือทำไมก่อนนะ นึกไม่ออก แต่เจอกันแบบอีกทยุติธรไม่รู้ว่าใครก็ไม่เสียเส้นเรื่องนะเอาจริง แต่ก็นั่นแหละ แล้วให้เจอกันทำไม)

ต่อมาเรื่องระหว่างเรา (ไม่สองสามคน) ฟ้าหญิงทรรศิกา และ เจ้าหลวง บทสนทนาคล้ายคลึงกับนิยายมาก แต่อารมณ์มันไม่ค่อยได้ เอาจริงนะบทสนทนาตามนิยายคือมันก็คงไว้ แต่วิธีการพูดแบบนี้ อารมณ์อย่างนี้ มันคือผู้ใหญ่วัยต้น อารมณ์รุนแรงฉุนเฉียวง่าย ปี๊ดขึ้นปี๊ดลง มองหน้าพี่ติ๊ก รู้สึกไม่คือกับอารมณ์ที่แสดงออก (ว่าแต่ทำไมต้องเขียนขอบตาพี่เขาขนาดนั้น อ่อ อาจจะเป็นเพราะในนิยายบรรยายเอาไว้ว่า พระเนตรดำคม และ ขนตายาว เลยเขียนอายไลเนอร์เข้มเบอร์สุด) ส่วนเหตุและผลนอกนั้นก็พอได้นะ จะให้เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก โปรดเข้าออกพันธุรัตตั้งแต่เล็กแต่น้อย ในนิยายก็มีว่าอยู่บ้างเรื่องแอบเข้ามา ... ดู  อีกอย่างหนึ่งที่หลุดขำ .... เอ้า กระรอกน้อยขนปุย กลายเป็นเด็กน้อยกระรอกมากัดมือ อ่ะ เข้าใจว่ามันน่าจะเน้นว่า เจ้าหลวงก็ไม่ได้โหดนะ  แต่กำลังนึกว่า เจ้ากระรอกนี้หรือเปล่าที่ตามนิยายฮอล์คโฉบ หรือ จิกแล้วซี้แหงแก๋ (ก็เลยพยายามจะใช้กฎตาต่อตาฟันต่อฟันกับเจ้าฮอล์คด้วย) โอ้โห ถ้าเหยี่ยวโฉบเด็กกระรอกอันนี้น่าจะอยู่ในสำรวจโลก National Geographic แล้วอ่ะเนอะ หรือ จะเอาน้องกระรอกมาผสมกับเจ้ากระต่าย ที่ฟ้าหญิงทรงโปรดแต่ก็ตัดใจปล่อยกลับบ้าน โอเค กลับมาใหม่ เจ้าหลวงชวนเฟ้าหญิงเล่นนิทาน รู้สึกผิดคาแร็คเตอร์เจ้าหลวงในนิยายนะ รายนี้คือหนุ่มวัยต้นเนาะ รักเขาแต่จีบสาวก็ไม่ค่อยเป็นเท่าไหร่ เรื่องราวมาเป็นใจตอน เออ เข้าพระทัยกันดีแล้วจะส่งเสด็จกลับ ตอนเล่านิทานเสียงเล็กเสียงน้อยกับน้องกระรอกอันนี้ไม่เจ้าหลวงละ พี่ติ๊กเนวิเกเตอร์กับน้องเตนท์ น้องตริณณ์ เถอะ (น่ารักค่ะพี่ แต่ว่านี่ไม่น่าใช่เจ้าหลวง) 

ท่อนต่อมาคือพระพี่นาง พระน้องนาง ที่กำลังตีกันอย่างเข้มข้นโดยไม่ได้มีผลอะไรกับเส้นเรื่องหลักเท่าใดนัก คือองครักษ์วายุ ชะยารพี และ พระน้องนางแห่งเจ้าหลวง ก็คือยังไงเปลี่ยนที่ตีกันจากอิสินธร เพื่อจะกลับเหมันตาลัย เดินทางระหกระเหิน หวีดร้อง เอาแต่ใจ ฝันเฟื่องจะเป็นใหญ่ ขวางกันไปขวางกันมา มีอยู่ 13 ตอน เดินทางรอนแรมตั้งแต่ตอนที่ 2-3 ยังไม่บรรลุเป้าหมายของตัวละครเลย ก็ยังคงความสงสัยอยู่เหมือนเคยว่า แล้วยังไงต่อ จะว่า comical relief ก็ไม่น่าใช่ อภิปรายมาอภิปรายไป จับต้นชยปลายไม่ถูกเหมือนกันว่าจะไปถึงไหน

มันยำใหญ่ใส่สารพัดก็อีตรงนี้แหละ