สวัสดีค่ะพี่ๆชาวพันทิปทุกคน...จขกท.อยากระบายมานานแล้ว
อยากระบายมานานแล้ว..แต่ไม่ได้ทำสักทีค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดจขกท.เลยอยากให้ของขวัญตัวเองอยู่เหมือนกันค่ะ เราคิดว่าถ้าระบายมันออกมาได้คงจะเป็นการให้ของขวัญกับตัวเองในช่วงโรคระบาดที่ไม่สามารถออกไปไหนได้เช่นนี้
จขทก.อยู่ม.ปลายเองค่ะ ตอนนี้กำลังจะขึ้น ม.5 ครอบครัวของจขกท.เป็นครอบครัวที่มีฐานะเลยค่ะ และคุณพ่อของจขกท.ค่อนข้างเข้มงวดพอสมควร คุณพ่อท่านบังคับให้เราต้องเรียนดีและเพอร์เฟคในทุกๆด้านค่ะ (คุณพ่อของเราเป็น Perfectionist ค่ะ) ในช่วงประถม เราเรียนดนตรี เรียนพิเศษ เล่นกีฬา เรารู้สึกว่าช่วงเวลานั้นไม่ได้ลำบากอะไรค่ะ แต่เมื่อคุณพ่อท่านต้องย้ายการทำงานมาต่างจังหวัด(เราเป็นคนกรุงเทพค่ะ) เราต้องย้ายโรงเรียนตามไปด้วย (ประถมเราย้ายโรงเรียน 3 ครั้งค่ะ) เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยๆ เราเลยเลิกเรียนดนตรีไปตอนป.5 ค่ะ ตอนนั้นคุณพ่อท่านดุใหญ่เลยค่ะ ปัญหาของเรสตอนประถมเริ่มมีขึ้นตอนประถมหกค่ะ ช่วงนั้นการเงินของบ้านย่ำแย่ค่ะ จนุณพ่อไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม แล้วเราต้องใช้ ป.พในการสมัครสอบโรงเรียนใหม่ค่ะ แต่มีปัญหาจนเพื่อนของคุณพ่อท่านเข้ามาช่วยไว้ค่ะ เราสอบติดโรงเรียนที่อยากเข้าค่ะ ในห้องเรียนพิเศษ ตอนนั้นเราดีใจมากๆค่ะแต่พอเรียนเรื่อยๆจากเกรดที่ไม่เคยต่ำกว่า 3.9+ ในสมัยประถม มันหล่นจนเหลือ 3.6+ ค่ะ คุณพ่อท่านดุเราแรงมากและไม่ยอมจ่ายค่าเทอมจนกว่าเกรดจะดีขึ้นค่ะ ช่วงนั้นคุณครูทวงค่าเทอมเราบ่อยมากค่ะ จนเราอายเพื่อนๆเพราะว่าผู้ปกครองทุกคนรู้ค่ะว่าคุณพ่อเราเริ่มฐานะกลับมาดี(คุณพ่อพูดไว้เยอะตอนประชุมผปค.) เราโดนเพื่อนถามว่า ทำไมไม่จ่ายค่าเทอมซักที เราก็บอกได้แค่คุณพ่อท่านไม่มีเวลามาจ่าย (แต่เราบอกความจริงกับเพื่อนสนิท) เพราะเหตุนี้เราเลยเก็บกดและเริ่มกลายเป็นเด็กมีปัญหาในช่วง ม.2 ค่ะ
ม.1 เทอมสองเกรดเราดีขึ้นค่ะ เป็น 3.76 แต่คุณพ่อท่าก็ยืนกรานอย่างเดิมว่า "ไม่จ่าย" เพราะเค้าบอกว่าการศึกษาคือการลงทุนชนิดหนึ่ง ถ้าไม่คุ้มก็ไม่สมควรที่จะลงทุนและคุณพ่อท่านยังบอกอีกด้วยเกรดแค่นี้ลูก "กาก" มากไม่สมควรเรียกว่าเป็นลูกบ้านนี้ได้เลย
พอขึ้น ม.2 มาเราเครียดมากค่ะ จนพบเกมส์ออนไลน์ในอินเตอร์เน็ตค่ะ มันทำให้เรารู้จักเพื่อนใหม่จริงๆค่ะ เค้าช่วยเรา รับฟังปัญหาเราและเราก็ติดเกมส์จนเอาเงินเก็บเราไปเติมเกมส์หมดเลยค่ะ 5555+ (เป็นอะไรที่รู้สึกผิดที่ทำจนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกผิดค่ะ) ติดเกมส์จนไม่ยอมไปโรงเรียน หยุดเรียน (คุณพ่อท่านไม่ทราบค่ะ ท่านไปทำงานข้างนอกบ่อยๆ) แต่เราก็หาเงินจากเกมส์ได้ 7000 กว่าบาทค่ะ ซึ่งตอนที่เราไปบอกพ่อว่าหาเงินได้เค้าบอกว่าหาได้แค่นี้ เอาเวลาไปเรียนดีกว่าไหม? และผลของการติดเกมส์เทอมนั้นเกรดตกมาเป็น 3.56 ค่ะ ซึ่งเราโดนคุณพ่อดุหนักมากจริงๆท่านจะไล่เราไปอยู่ที่อื่นแล้ว เทียบกับน้องชายเรา ที่เรียน 2.7 - 2.8 แต่คุณพ่อกลับไม่สนใจและบอกว่าน้องอยู่แค่ปรถมจะเอาอะไรกะน้องมาก
พอขึ้นม.3 มาเราเรียนดีขึ้นตามลำดับค่ะจนติดโควตาสายที่เราอยากเรียนโดยไม่ต้องสอบ (แต่เกรดรวม 6 เทอม 3.6 กว่าๆค่ะ) แต่คุณพ่อไม่จ่ายค่าเทอมให้ จนผ.อ ท่านเรียกไปพบค่ะ ท่านผ.อพยายามเกลี้ยกล่อมให้คุณพ่อยอมจ่ายค่าเทอมค่ะแต่คุณพ่อกลับพ่อว่า "เด็กคนนี้ไม่มีค่าพอให้ผมจ่ายค่าเทอม" พูดอย่างนี้เข้าคุณครูที่อยู่กับเราจึงพาเราออกมานอกห้อง ผ.อ ค่ะ จุกมากๆค่ะ ตอนนั้นเราแทบไม่อยากจะมองหน้าพ่อ เราไม่เคยเถียงคุณพ่อท่านเลยค่ะ ท่านชอบคิดว่าท่านถูกเสมอ ถ้าเถียงกันจะเป็นการทะเลาะกันเปล่าๆค่ะ สุดท้ายเราก็ไม่ได้เรียนสายที่เราอยากเรียนค่ะและต้องมาเลือกอีกสายหนึ่งซึ่งเป็นสายสำรอง(ต้องมาสอบเข้าใหม่) เราสอบเข้าติดค่ะหลังจากม.4 เราเข้ามาได้เราพยายามเรียนค่ะ เรียนอย่างเดียวจริงๆ คุณพ่อท่านจะถามทุกวันว่า เรียนเป็นอย่างไรบ้าง? มีการบ้านอะไรบ้าง? เราไม่เคยเล่าปัญหาที่โรงเรียนให้ท่านได้ฟังเลยซักครั้งค่ะ ว่าเราเรียนจน...เพื่อนไม่ค่อยมีเลย 5555 จริงๆเรามีเพื่อนนะคะเพื่อนสนิทที่คิดว่าน่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันแต่ไม่เพราะเราต้องมาสอบใหม่ เพื่อนคนใหม่ที่เราคบเค้าชอบครูสอนวิชาสังคมมาก (เค้าบ้าผู้ชายค่ะ) เราไม่เคยรู้เรื่องติ่งหนืออะไรนี่เลยแต่เราต้องอ่านและจำชื่อดารา k-pop (จนตอนนี้ติ่งจริงๆแล้ว) (เราไม่ค่อยรู้จักเพราะ ม.ต้นติดเกมส์แลการ์ตูนเจ้าค่ะ) เพราะเพื่อนเราชอบครูวิชาสังคมจนเค้าไม่สนใจเรียนวิชาอื่นเลย วิชาอื่นก็เอาชีทสังคมขึ้นมาอ่าน เราเตือนเค้าแล้วแต่หลังๆเค้าเริ่มรำคาญเรา (ทุกเที่ยง พักกลางวันเค้าจะลากเราไปส่องครูตลอด) งานโครงงานที่ทำเป็นกลุ่มเราทำคนเดียวเกือบ 60 กว่าแผ่น (เพื่อนเรารับผิดชอบนะแต่เค้าชอบทำเป็นเล่นเวลาเราจริงจัง พอสั่งงานแล้วไม่ทำบอกเราไม่ได้สั่ง ....) เพราะเค้าชอบวิชาสังคมมากฉะนั้นวิชานั้นเค้าจึงต้องทำได้คะแนนเยอะเพื่อนเค้าจะได้สนใจค่ะ เค้าเอาชีทมาอ่านทุกคาบจริงๆ ส่วนเราไม่ได้สนใจอะไรแค่ทบทวนและอ่านล่วงหน้า (บางครั้งอ่านก่อนสอบ 10 นาที) แต่เราได้คะแนนท็อปห้องสังคมทุกครั้ง (เราความจำดีมากๆ บางครั้งรู้สึกอ่านรอบเดียวก็จำใจความสำคัญได้เกือบหมดแล้ว) เพื่อนเรากลับมองว่าเราไม่ค่อยได้สนใจวิชาสังคมเลยโกรธและทะเลาะกับเราเราเคยขอเพื่อนคุยดีๆแล้วแต่วันนั้นใกล้วันเกิดครูเค้าพอดีเพื่อนบอกว่าเรายุ่งอยู่ไม่เห็น? จนเรารู้สึกไม่ไหวเลยไปพักกลางวันกับเพื่อนสนิทห้องเก่า
เกรดเราดีขึ้นมากค่ะ 3.96 แต่คุณพ่อกลับบอกว่าเราไม่คู่ควร? ไม่ดีพอ เราแอบร้องไห้นะ บ่อยมาก คุณพ่อท่านจะตีทุกครั้งที่เราร้องไห้ เราเลยต้องแอบร้องไห้ที่โรงเรียน หรือที่ห้องบ่อยๆ ไม่ใช่แค่เรื่องเพื่อน เรื่องเรียน แต่การเงินล้านเริ่มมีปัญหาเป็นผลมาจากเศรษฐกิจไม่ดี พ่อมีเงินให้เราไปรร.วัน เว้น วัน จนเราต้องหาเงินด้วยการสอนพิเศษเพื่อน และเอาเงินมาซื้ออาหารเย็นให้พ่อและน้องด้วย
เราเคยคิดฆ่าตัวตายนะ.....แต่ไม่รู้มันชินหรือสุขภาพจิตดีที่คิดได้เสมอว่า โลกนี้ยังมีอะไรที่ควรจะเรียนรู้อีกเยอะค่ะ มันไม่ได้มีแค่ความทุกข์เดี๋ยวสักพักมันจะผ่านไป ประสบการ์ณสอนให้เรายืนหยัดให้ได้ค่ะ มันถึงจะคุ้มที่เกิดมา ... เราคิดอะไรแบบนี้เลยไม่เคยฆ่าตัวตายสักครั้ง แต่ก็เก็บกดค่ะ คุยคนเดียว ร้องไห้ ยิ้ม หัวเราะคนเดียว เราแค่อยากระบายเท่านั้นค่ะ ขอบคุณที่พี่ๆทุกคนอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ขอบคุณที่รับฟังปัญหาของหนูค่ะ
มีเรื่องอยากระบายค่ะ
อยากระบายมานานแล้ว..แต่ไม่ได้ทำสักทีค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดจขกท.เลยอยากให้ของขวัญตัวเองอยู่เหมือนกันค่ะ เราคิดว่าถ้าระบายมันออกมาได้คงจะเป็นการให้ของขวัญกับตัวเองในช่วงโรคระบาดที่ไม่สามารถออกไปไหนได้เช่นนี้
จขทก.อยู่ม.ปลายเองค่ะ ตอนนี้กำลังจะขึ้น ม.5 ครอบครัวของจขกท.เป็นครอบครัวที่มีฐานะเลยค่ะ และคุณพ่อของจขกท.ค่อนข้างเข้มงวดพอสมควร คุณพ่อท่านบังคับให้เราต้องเรียนดีและเพอร์เฟคในทุกๆด้านค่ะ (คุณพ่อของเราเป็น Perfectionist ค่ะ) ในช่วงประถม เราเรียนดนตรี เรียนพิเศษ เล่นกีฬา เรารู้สึกว่าช่วงเวลานั้นไม่ได้ลำบากอะไรค่ะ แต่เมื่อคุณพ่อท่านต้องย้ายการทำงานมาต่างจังหวัด(เราเป็นคนกรุงเทพค่ะ) เราต้องย้ายโรงเรียนตามไปด้วย (ประถมเราย้ายโรงเรียน 3 ครั้งค่ะ) เราเริ่มรู้สึกเหนื่อยๆ เราเลยเลิกเรียนดนตรีไปตอนป.5 ค่ะ ตอนนั้นคุณพ่อท่านดุใหญ่เลยค่ะ ปัญหาของเรสตอนประถมเริ่มมีขึ้นตอนประถมหกค่ะ ช่วงนั้นการเงินของบ้านย่ำแย่ค่ะ จนุณพ่อไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม แล้วเราต้องใช้ ป.พในการสมัครสอบโรงเรียนใหม่ค่ะ แต่มีปัญหาจนเพื่อนของคุณพ่อท่านเข้ามาช่วยไว้ค่ะ เราสอบติดโรงเรียนที่อยากเข้าค่ะ ในห้องเรียนพิเศษ ตอนนั้นเราดีใจมากๆค่ะแต่พอเรียนเรื่อยๆจากเกรดที่ไม่เคยต่ำกว่า 3.9+ ในสมัยประถม มันหล่นจนเหลือ 3.6+ ค่ะ คุณพ่อท่านดุเราแรงมากและไม่ยอมจ่ายค่าเทอมจนกว่าเกรดจะดีขึ้นค่ะ ช่วงนั้นคุณครูทวงค่าเทอมเราบ่อยมากค่ะ จนเราอายเพื่อนๆเพราะว่าผู้ปกครองทุกคนรู้ค่ะว่าคุณพ่อเราเริ่มฐานะกลับมาดี(คุณพ่อพูดไว้เยอะตอนประชุมผปค.) เราโดนเพื่อนถามว่า ทำไมไม่จ่ายค่าเทอมซักที เราก็บอกได้แค่คุณพ่อท่านไม่มีเวลามาจ่าย (แต่เราบอกความจริงกับเพื่อนสนิท) เพราะเหตุนี้เราเลยเก็บกดและเริ่มกลายเป็นเด็กมีปัญหาในช่วง ม.2 ค่ะ
ม.1 เทอมสองเกรดเราดีขึ้นค่ะ เป็น 3.76 แต่คุณพ่อท่าก็ยืนกรานอย่างเดิมว่า "ไม่จ่าย" เพราะเค้าบอกว่าการศึกษาคือการลงทุนชนิดหนึ่ง ถ้าไม่คุ้มก็ไม่สมควรที่จะลงทุนและคุณพ่อท่านยังบอกอีกด้วยเกรดแค่นี้ลูก "กาก" มากไม่สมควรเรียกว่าเป็นลูกบ้านนี้ได้เลย
พอขึ้น ม.2 มาเราเครียดมากค่ะ จนพบเกมส์ออนไลน์ในอินเตอร์เน็ตค่ะ มันทำให้เรารู้จักเพื่อนใหม่จริงๆค่ะ เค้าช่วยเรา รับฟังปัญหาเราและเราก็ติดเกมส์จนเอาเงินเก็บเราไปเติมเกมส์หมดเลยค่ะ 5555+ (เป็นอะไรที่รู้สึกผิดที่ทำจนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกผิดค่ะ) ติดเกมส์จนไม่ยอมไปโรงเรียน หยุดเรียน (คุณพ่อท่านไม่ทราบค่ะ ท่านไปทำงานข้างนอกบ่อยๆ) แต่เราก็หาเงินจากเกมส์ได้ 7000 กว่าบาทค่ะ ซึ่งตอนที่เราไปบอกพ่อว่าหาเงินได้เค้าบอกว่าหาได้แค่นี้ เอาเวลาไปเรียนดีกว่าไหม? และผลของการติดเกมส์เทอมนั้นเกรดตกมาเป็น 3.56 ค่ะ ซึ่งเราโดนคุณพ่อดุหนักมากจริงๆท่านจะไล่เราไปอยู่ที่อื่นแล้ว เทียบกับน้องชายเรา ที่เรียน 2.7 - 2.8 แต่คุณพ่อกลับไม่สนใจและบอกว่าน้องอยู่แค่ปรถมจะเอาอะไรกะน้องมาก
พอขึ้นม.3 มาเราเรียนดีขึ้นตามลำดับค่ะจนติดโควตาสายที่เราอยากเรียนโดยไม่ต้องสอบ (แต่เกรดรวม 6 เทอม 3.6 กว่าๆค่ะ) แต่คุณพ่อไม่จ่ายค่าเทอมให้ จนผ.อ ท่านเรียกไปพบค่ะ ท่านผ.อพยายามเกลี้ยกล่อมให้คุณพ่อยอมจ่ายค่าเทอมค่ะแต่คุณพ่อกลับพ่อว่า "เด็กคนนี้ไม่มีค่าพอให้ผมจ่ายค่าเทอม" พูดอย่างนี้เข้าคุณครูที่อยู่กับเราจึงพาเราออกมานอกห้อง ผ.อ ค่ะ จุกมากๆค่ะ ตอนนั้นเราแทบไม่อยากจะมองหน้าพ่อ เราไม่เคยเถียงคุณพ่อท่านเลยค่ะ ท่านชอบคิดว่าท่านถูกเสมอ ถ้าเถียงกันจะเป็นการทะเลาะกันเปล่าๆค่ะ สุดท้ายเราก็ไม่ได้เรียนสายที่เราอยากเรียนค่ะและต้องมาเลือกอีกสายหนึ่งซึ่งเป็นสายสำรอง(ต้องมาสอบเข้าใหม่) เราสอบเข้าติดค่ะหลังจากม.4 เราเข้ามาได้เราพยายามเรียนค่ะ เรียนอย่างเดียวจริงๆ คุณพ่อท่านจะถามทุกวันว่า เรียนเป็นอย่างไรบ้าง? มีการบ้านอะไรบ้าง? เราไม่เคยเล่าปัญหาที่โรงเรียนให้ท่านได้ฟังเลยซักครั้งค่ะ ว่าเราเรียนจน...เพื่อนไม่ค่อยมีเลย 5555 จริงๆเรามีเพื่อนนะคะเพื่อนสนิทที่คิดว่าน่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันแต่ไม่เพราะเราต้องมาสอบใหม่ เพื่อนคนใหม่ที่เราคบเค้าชอบครูสอนวิชาสังคมมาก (เค้าบ้าผู้ชายค่ะ) เราไม่เคยรู้เรื่องติ่งหนืออะไรนี่เลยแต่เราต้องอ่านและจำชื่อดารา k-pop (จนตอนนี้ติ่งจริงๆแล้ว) (เราไม่ค่อยรู้จักเพราะ ม.ต้นติดเกมส์แลการ์ตูนเจ้าค่ะ) เพราะเพื่อนเราชอบครูวิชาสังคมจนเค้าไม่สนใจเรียนวิชาอื่นเลย วิชาอื่นก็เอาชีทสังคมขึ้นมาอ่าน เราเตือนเค้าแล้วแต่หลังๆเค้าเริ่มรำคาญเรา (ทุกเที่ยง พักกลางวันเค้าจะลากเราไปส่องครูตลอด) งานโครงงานที่ทำเป็นกลุ่มเราทำคนเดียวเกือบ 60 กว่าแผ่น (เพื่อนเรารับผิดชอบนะแต่เค้าชอบทำเป็นเล่นเวลาเราจริงจัง พอสั่งงานแล้วไม่ทำบอกเราไม่ได้สั่ง ....) เพราะเค้าชอบวิชาสังคมมากฉะนั้นวิชานั้นเค้าจึงต้องทำได้คะแนนเยอะเพื่อนเค้าจะได้สนใจค่ะ เค้าเอาชีทมาอ่านทุกคาบจริงๆ ส่วนเราไม่ได้สนใจอะไรแค่ทบทวนและอ่านล่วงหน้า (บางครั้งอ่านก่อนสอบ 10 นาที) แต่เราได้คะแนนท็อปห้องสังคมทุกครั้ง (เราความจำดีมากๆ บางครั้งรู้สึกอ่านรอบเดียวก็จำใจความสำคัญได้เกือบหมดแล้ว) เพื่อนเรากลับมองว่าเราไม่ค่อยได้สนใจวิชาสังคมเลยโกรธและทะเลาะกับเราเราเคยขอเพื่อนคุยดีๆแล้วแต่วันนั้นใกล้วันเกิดครูเค้าพอดีเพื่อนบอกว่าเรายุ่งอยู่ไม่เห็น? จนเรารู้สึกไม่ไหวเลยไปพักกลางวันกับเพื่อนสนิทห้องเก่า
เกรดเราดีขึ้นมากค่ะ 3.96 แต่คุณพ่อกลับบอกว่าเราไม่คู่ควร? ไม่ดีพอ เราแอบร้องไห้นะ บ่อยมาก คุณพ่อท่านจะตีทุกครั้งที่เราร้องไห้ เราเลยต้องแอบร้องไห้ที่โรงเรียน หรือที่ห้องบ่อยๆ ไม่ใช่แค่เรื่องเพื่อน เรื่องเรียน แต่การเงินล้านเริ่มมีปัญหาเป็นผลมาจากเศรษฐกิจไม่ดี พ่อมีเงินให้เราไปรร.วัน เว้น วัน จนเราต้องหาเงินด้วยการสอนพิเศษเพื่อน และเอาเงินมาซื้ออาหารเย็นให้พ่อและน้องด้วย
เราเคยคิดฆ่าตัวตายนะ.....แต่ไม่รู้มันชินหรือสุขภาพจิตดีที่คิดได้เสมอว่า โลกนี้ยังมีอะไรที่ควรจะเรียนรู้อีกเยอะค่ะ มันไม่ได้มีแค่ความทุกข์เดี๋ยวสักพักมันจะผ่านไป ประสบการ์ณสอนให้เรายืนหยัดให้ได้ค่ะ มันถึงจะคุ้มที่เกิดมา ... เราคิดอะไรแบบนี้เลยไม่เคยฆ่าตัวตายสักครั้ง แต่ก็เก็บกดค่ะ คุยคนเดียว ร้องไห้ ยิ้ม หัวเราะคนเดียว เราแค่อยากระบายเท่านั้นค่ะ ขอบคุณที่พี่ๆทุกคนอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ ขอบคุณที่รับฟังปัญหาของหนูค่ะ